May bagong artista ang aming produksyon. Sa unang araw pa lang, itinapon na niya ang mainit na kape sa mukha ko.

“Simula ngayon, dapat laging nasa 65 degrees ang kape ko. Kapag sobra o kulang ng kahit isang degree, ikaw ang uminom niyan.”

Nagtimpi ako.

Dahil ang tiyahin ko, na isa sa mga pinakamayamang bilyonaryo sa bansa, ang nag-utos sa akin na magsimula sa pinakamababang posisyon para maranasan ang hirap ng buhay.

Ikalawang araw, nahuli siya ng tatlong oras. Ayon sa patakaran, inilista ko ang kanyang pagka-late.

Ibinato niya ang script sa mukha ko.

“Alam mo ba na sa isang tweet ko lang, kaya kong ipa-trending at ipasira ang show na ito? Gusto mo bang subukan?”

Ikatlong araw, hindi lang siya nagdala ng mga bisita nang walang paalam, kundi inutusan pa niya ang buong crew na huminto at hintayin siyang mag-make-up.

Nilapitan ko siya dala ang rule book at nagsalita nang maayos:

“Ayon sa ating kontrata, ang pagka-late ng higit sa isang oras ay may kaukulang bawas sa talent fee.”

Sinuntok niya ako hanggang sa mapaupo ako sa sahig.

“Babawasan ang talent fee ko? Karapat-dapat ka ba?”

“Sinasabi ko sa iyo, kaya kong sabihan si Direk na tanggalin ka agad sa trabaho.”

Tumayo ako nang dahan-dahan, ang mga mata ko ay namamaga na.

Napagdesisyunan ko nang tawagan ang tiyahin ko—ang babaeng kahit pangalan lang ang banggitin, ay nangangatog na ang buong industriya ng showbiz sa Pilipinas.……

“Sino ka ba sa akala mo? Sa tingin mo ba kaya mo akong takutin gamit ang rules mo?”

Nakatayo si Lucas Trillanes sa harap ko.

Ang suot niyang mamahaling costume na nagkakahalaga ng libo-libong piso ay walang kahit anong gusot, pero ang kanyang sapatos ay walang awang tinapakan ang radio ko na nahulog sa sahig.

Narinig ko ang lagutok ng plastik.

Hinawakan ko ang namamaga kong mata habang dahan-dahang tumatayo mula sa maalikabok na lupa. Ang bibig ko ay puno ng lasa ng dugo.

Nakapalibot sa amin ang mga tao sa set. Ang lighting crew, make-up artist, pati ang mga staff. Lahat sila ay nakatingin, pero walang sinuman ang naglakas-loob na tulungan ako.

“Sir Lucas, kumalma po kayo! Huwag niyo na pong patulan ang hamak na production assistant na ito!”

Isang pambobolang boses ang narinig mula sa likod.

Si Direk Lito at ang Producer na si Mr. Valeriano ay mabilis na lumapit. Si Direk Lito, kahit hindi man lang tumingin sa mukha kong duguan, ay agad na iniaabot ang isang baso ng iced Americano kay Lucas.

“Mainit ang panahon, Sir Lucas, pampalamig lang po.”

Si Mr. Valeriano naman ay humarap sa akin at tinuro ang mukha ko habang nagmumura:

“Soledad, nasisiraan ka na ba ng ulo? Assistant ka lang! Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang pagsabihan si Sir Lucas tungkol sa oras?”

“Alam mo bang si Sir Lucas ay naglalaan ng oras para maging perpekto ang look niya para sa ating show?”

“At ikaw, nangahas ka pang banggitin ang pagbawas ng talent fee? Mas importante ba ang mga rules mo kaysa sa dignidad ni Sir Lucas?”

Natawa ako sa loob-loob ko. Late ng tatlong oras pero tawag nila ay ‘paghahanda’?

Nilunok ko ang dugo sa bibig ko at tumingin nang diretso kay Mr. Valeriano.

“Mr. Valeriano, malinaw na nakasulat sa kontrata.”

“Anuman ang estado ng artista, kung wala silang valid na dahilan sa pagka-late, may karapatan ang production na magbawas ng 10% sa talent fee nila para sa araw na iyon.”

“Ginagawa ko lang ang trabaho ko.”

“Trabaho mo?! P*tang ina mo!”

Sinipa ni Mr. Valeriano ang kahon ng props na tumama sa tuhod ko. Napadaing ako sa sakit.

“Ang kontrata ay para sa mga taong tulad ninyo na walang backer!”

“Dapat kang magpasalamat dahil napagbigyan tayong makatrabaho si Sir Lucas! Ngayon, lumuhod ka at humingi ng tawad kay Sir Lucas agad!”

Tumingin ako sa kanya nang diretso, hindi gumagalaw.

“Hinding-hindi.”

Ininom ni Lucas ang kape, pero agad ding sumama ang mukha.

“Blag!”

Ibinuhos niya ang kape sa mukha ni Direk Lito.

“Masyadong malamig.”

Sumandal si Lucas sa kanyang upuan, hindi man lang kami tiningnan.

“Ilang beses ko bang sasabihin? 65 degrees lang ang gusto ko. Hindi ba kayo marunong makaintindi?”

Si Direk Lito, na basang-basa ng kape, ay pilit na ngumingiti.

“Pasensya na, Sir Lucas. Ipapagawa ko po agad ang bago.”

Tumingin si Lucas sa akin, parang tumitingin siya sa isang insekto.

“Ipagawa mo sa kanya.”

Itinuro niya ako.

“Kapag hindi niya nagawa nang tama, papadilaan ko sa kanya ang natapon na kape sa sahig.”

Pinigilan ko ang kamao ko. Mabilis na lumingon si Direk Lito, ang mukha niya ay puno na ng galit.

“Ano pang tinatayo-tayo mo riyan? Gawin mo na!”

Nanatili akong nakatayo.

“Direk Lito, ako ay production coordinator, hindi ako personal na yaya ng artistang ito.”

“Siya ang naunang manakit. Kailangan ko ng paliwanag sa nangyari ngayon.”

Biglang tumawa si Lucas. Ang tawa niya ay umalingawngaw sa buong set.

“Gusto mo ng paliwanag?”

Senenyasan niya ang dalawang bodyguard niya. Agad nila akong dinamba at pinilit na paupuin. Ramdam ko ang sakit sa balikat ko.

Tumayo si Lucas at hinawakan ang baba ko.

“Bibigyan kita ng paliwanag ngayon.”

“Lumuhod ka at sabihin mong ‘Lolo Lucas, sorry po’ ng tatlong beses. Kapag kulang, puputulin ko ang braso mo.”

Sa ilalim ng pwersa ng dalawang bodyguard, halos dumikit na ang tuhod ko sa semento. Ang sakit ay tila tumatagos hanggang sa mga buto ko.

“Lolo Lucas… sorry po…”

Bulong ko, pero hindi dahil sa takot. Ito ang huling beses na magpapakumbaba ako sa harap ng halimaw na ito.

Tumawa si Lucas nang malakas, tila nananalo sa isang laro. “Ano? Hindi ko narinig. Mas malakas!”

Naramdaman ko ang pag-init ng dugo ko. Tumingin ako sa paligid. Nakita ko si Marivic na duguan pa rin, nakasandal sa bakal na rack. Nakita ko ang mga staff na yumuyuko, takot na madamay.

Bigla, tumayo ako nang tuwid. Hindi ko inasahan, pero ang lakas na nanggaling sa galit ay sapat para itulak ang dalawang bodyguard palayo sa akin.

“Sapat na ang pagpapakatanga ko,” sabi ko nang mariin.

Kinuha ko ang radyo na ginisa niya kanina. Pindot ko ang channel ng buong produksyon, ang channel na naririnig ng lahat ng department heads, ng mga investor, at maging ng mga boss ng Bituin Entertainment.

“Mr. Lucas Trillanes,” tawag ko sa radyo, ang boses ko ay kalmado pero matalim. “Sa tingin mo ba, dahil sikat ka, pagmamay-ari mo na ang lahat ng tao rito?”

Napatigil si Lucas. Namutla si Mr. Valeriano at si Direk Lito.

“Anong ginagawa mo?! Patayin mo ‘yan!” sigaw ni Mr. Valeriano habang sinusubukang agawin ang radyo.

Sinipa ko siya sa tiyan. Napahandusay siya sa sahig, habol ang hininga.

“Marinig ninyo ito,” sabi ko sa radyo habang nakatingin nang diretso sa mga mata ni Lucas. “Dahil sa abusong ginawa mo ngayon, hindi lang ang trabaho mo ang mawawala. Ang buong career mo—ang lahat ng pinaghirapan mong itayo—ay guguho sa isang iglap.”

“Sino ka sa akala mo para takutin ako?” hiyaw ni Lucas, handa na sana akong suntukin ulit.

Pero bago pa man dumapo ang kamao niya, isang boses ang umalingawngaw sa buong studio. Isang boses na nagpatahimik sa lahat.

“Bitawan mo siya.”

Isang babae ang naglalakad papasok sa set. Suot ang isang simpleng terno pero ang aura niya ay mas matindi pa sa kahit sinong royalty. Siya ang may-ari ng Bituin Entertainment—ang tiyahin ko.

Sa likod niya, sumunod ang mga legal counsel at ang mga board members.

Nang makita siya ni Mr. Valeriano at Direk Lito, nanlambot ang mga tuhod nila.

“Ma’am… hindi po namin alam…” nauutal na sabi ni Direk Lito.

Hindi sila pinansin ng tiyahin ko. Dire-diretso siyang lumapit sa akin, hinaplos ang duguan kong pisngi, at tiningnan si Lucas na ngayon ay unti-unti nang nanginginig ang mga kamay.

“Lucas Trillanes,” malamig na sabi ng tiyahin ko. “Pinahiya mo ang empleyado ko. Sinaktan mo ang mga tauhan ko. At ginulo mo ang set na pagmamay-ari ko.”

Lumingon siya sa mga lawyer niya. “Ihanda ang lahat ng ebidensya. I-file ang kasong physical assault, harassment, at breach of contract sa loob ng limang minuto. Siguraduhin niyong hindi na siya makakapak sa kahit anong entablado sa Pilipinas habambuhay.”

Tumingin ako kay Lucas. Ang kaninang mapagmataas na mukha niya ay puno na ngayon ng matinding takot.

“Sir Lucas,” sabi ko habang naglalakad palapit sa kanya, “sabi mo kanina, ipapadila mo sa akin ang kape sa sahig, ‘di ba?”

Kinuha ko ang baso ng kape mula sa mesa at dahan-dahang ibinuhos sa harap niya.

“Ngayon, ikaw naman ang magluhod sa harap ng lahat ng taong inalipusta mo. Humingi ka ng tawad, o sisiguraduhin kong sa kulungan mo na lang mararanasan ang 65 degrees na kape.”

Ang buong studio ay bumalot sa katahimikan. Ang dating hari ng set, nakaluhod na ngayon sa paanan ko, nanginginig sa takot.

Ang buong studio ay parang nitso sa katahimikan. Ang dating “hari” ng teleserye na si Lucas Trillanes, ngayon ay nakaluhod sa paanan ko, nanginginig ang mga binti habang ang mga camera na dati’y nakatutok sa kanyang kagwapuhan, ngayon ay nakatutok sa kanyang kahiya-hiyang pagbagsak.

Tumingin siya sa tiyahin ko, nagmamakaawa, pero ang mga mata nito ay walang emosyon—parang tumitingin lang sa isang basurang dapat nang itapon.

“Direk Lito, Mr. Valeriano,” tawag ng tiyahin ko sa kanila. “Ang inyong mga lisensya at ang inyong mga kontrata sa Bituin Entertainment ay bawi na simula sa segundong ito. Huwag na huwag na kayong magpapakita sa loob ng studio.”

Si Mr. Valeriano, na dati’y ubod ng yabang, ay napaupo na lang sa sahig, umiiyak habang sinusubukang magmakaawa. Si Direk Lito naman ay parang estatwa, hindi makapaniwala na ang kinatatakutan nilang “hamak na coordinator” ay ang tagapagmana ng imperyong nagpapatakbo sa kanila.

Humarap ako kay Lucas. Ang ego niya na kasinglaki ng bundok ay durog na durog na.

“Lucas,” sabi ko habang nakatingin sa kanya mula sa itaas. “Ang karera mo ay hindi sinira ng ibang tao. Sinira mo ito dahil sa sarili mong pag-uugali. Ang pagiging sikat ay hindi lisensya para maging hayop sa kapwa.”

Kinuha ko ang identification card na hinablot niya kanina at isinuot itong muli sa aking leeg.

“Ngayon, umalis ka na sa set na ito bago ko ipatawag ang pulis para kaladkarin ka palabas.”

Sa isang iglap, kinaladkad na siya ng mga security personnel palabas ng studio. Ang kanyang mga tagasunod—yung mga assistant na dati’y walang magawa—ay ngayon ay tumalikod na rin sa kanya, natatakot na madamay sa paglubog ng barko niya.

Lumapit ako kay Marivic, ang batang assistant na unang tumulong sa akin. Tinulungan ko siyang tumayo at iniabot ko ang aking panyo para punasan ang sugat niya sa noo.

“Marivic, simula ngayon, ikaw na ang magiging Head of Production Coordinator ng proyektong ito,” sabi ko. Nanlaki ang mga mata niya sa gulat.

“Pero… Ma’am Soledad?”

Ngumiti ako. “Soledad lang. At huwag kang mag-alala, walang sinuman ang muling mambabastos sa sinuman sa atin dito.”

Pagkalabas ko ng studio, sinalubong ako ng hangin ng umaga. Ang matinding pagod at sakit ng katawan ko ay napalitan ng gaan ng loob. Ang “karanasan” na hiniling ng tiyahin ko ay natapos na, at natutunan ko ang pinakamahalagang aral:

Ang tunay na kapangyarihan ay wala sa posisyon o sa dami ng tagasunod, kundi sa integridad at sa tapang na tumayo para sa tama, kahit na ang buong mundo ay nasa ilalim ng paa mo.

Habang sumasakay ako sa kotse, tinanggal ko ang aking badge at pinagmasdan ang pangalan ko.

Soledad Cruz.

Hindi na lang ako basta empleyado. Ngayon, handa na akong pamunuan ang mundo ko—nang may malasakit, at may hustisya para sa lahat.

Tapos na ang kuwento. Sana ay nagustuhan mo ang pagtatapos nito!