BAHAGI 2

“Pasensya na po… sandali lang po…” mahina kong sabi.

Agad na napalingon ang asawa ni Sir Roberto sa akin. Puno ng galit at sakit ang mga mata niya nang makita niya ang hitsura ko.

“Sino ang nagpapasok sa batang ‘yan dito?! Ilabas niyo siya! Marumi siya! Kitang namatayan kami rito, bakit may nakapasok na palaboy!” sigaw niya sa mga nurse habang nanginginig ang buong katawan.

Lumapit sa akin ang isang doktor at hinawakan ang balikat ko para itulak ako palabas. “Bata, bawal ka rito. Sterile area ito at pribadong kwarto ng pamilya. Lumabas ka na kung ayaw mong ipahuli kita sa pulis.”

“Kuya, sandali lang po,” sabi ko habang pilit na inaabot ang pitaka kay Sir Roberto na nakaluhod pa rin. “Ibabalik ko lang po ito sa inyo, nahulog niyo po sa likod ng gusali. Pero… sir, tingnan niyo po ang anak niyo. Hindi pa po siya patay.”

Natahimik ang buong silid sa sinabi ko. Ang mga doktor ay nagpalitan ng tingin, at ang ilan sa kanila ay napailing na lang nang may halong inis at seryosong mukha.

“Narinig niyo ba ‘yun? Mas marunong pa sa amin ang isang batang kalye,” sarkastikong sabi ng doktor na humawak sa akin. “Kami ang mga eksperto rito, bata. Alam namin kung kailan huminto ang puso ng isang tao. Huwag kang gumagawa ng kwento rito.”

Lumapit ang asawa ni Sir Roberto at galit na galit akong itinulak palabas ng pinto. Dahil sa lakas ng tulak niya, nawalan ako ng balanse at natumba ako sa sahig ng pasilyo. Bumitaw mula sa sako ko ang ilang mga plastik na bote at gumulong ang mga ito sa makintab na sahig ng ospital. Ang pitaka naman ni Sir Roberto ay nalaglag din sa tabi ko.

“Umalis ka rito! Malas ka! Lumayas ka!” sigaw ng ginang habang umiiyak pa rin.

Masakit ang siko ko sa pagkakabagsek, pero mas masakit ang marinig ang mga salita nila. Gusto ko na sanang umiyak at tumakbo palayo, pero nang lumingon ako sa salamin ng silid, nakita ko ulit ang sanggol. Naalala ko bigla ang sinabi ng lolo ko bago siya pumanaw noon: “Junjun, kahit wala tayong pera, kapag alam mong may magagawa kang tama, huwag kang aalis. Huwag kang matatakot sa mga taong nasa itaas.”

Tumayo ako. Pinagpag ko ang lumang pantalon ko at hinarap sila nang diretso. Tiningnan ko si Sir Roberto na ngayon ay nakatitig na rin sa akin, hawak ang pitaka na pinulot niya sa sahig.

“Sir, pakiusap po. Tingnan niyo po ulit ang leeg ng anak niyo. May gumagalaw po nang bahagya. Hindi po ako nagsisinungaling. Hindi pa po siya tuluyang nawawala,” buong tapang kong sinabi habang nakaturo sa incubator.

“Ano ba! Sabi nang ilabas ang batang ‘yan!” sigaw muli ng doktor.

Pero bago pa man ako mahawakan ng guwardiya na kararating lang, si Sir Roberto mismo ang tumayo. Lumapit siya sa incubator ng kanyang anak. Mukhang may kung ano sa boses ko na nagpatigil sa kanya. Tinitigan niyang mabuti ang leeg at dibdib ng kanyang sanggol.

Lumipas ang ilang segundo ng matinding katahimikan. Ang asawa niya ay nakahawak sa braso niya, handa na sanang magsalita muli, nang biglang lumaki ang mga mata ng isang nurse na nakatayo malapit sa monitor.

“Doc… sandali lang po,” bulong ng nurse, tila hindi makapaniwala sa nakikita niya.

“Anong mayroon?” tanong ng matandang doktor.

“Tingnan niyo po… may mahinang signal. May pulse po,” sabi ng nurse habang itinuturo ang screen na kanina ay tuwid na linya lang.

Parang bombang sumabog ang balita sa loob ng silid. Agad na nagsilapitan ang walong doktor na kanina ay sumuko na. Mabilis nilang sinuri ang bata gamit ang kanilang mga aparato.

“Buhay nga! Masyado lang bumaba ang tibok ng puso kaya hindi agad nabasa ng makina! Mabilis, ihanda ang adrenaline! Bigyan ng oxygen, bilis!” sigaw ng pinuno ng mga doktor.

Ang silid na kanina ay puno ng lungkot at kawalan ng pag-asa ay biglang nabuhay. Narinig ko ang mabilis na tunog ng monitor—hindi na ito tuwid na linya, kundi may mga maliliit na pabalik-balik na kurba na. May buhay pa ang sanggol. Nabuhay ang anak nila dahil lang sa isang maliit na detalyeng nakita ko na hindi napansin ng mga may-aral na doktor dahil sa matinding pagod at panghihina ng loob.

Napafoor ang asawa ni Sir Roberto, pero ngayon ay umiiyak siya dahil sa tuwa at gulat. Paulit-ulit siyang nagpapasalamat sa Diyos habang nakatingin sa kanyang anak na unti-unti nang nagkakaroon ng kulay ang balat.

Si Sir Roberto naman ay nanatiling nakatayo roon, nakatingin sa mga doktor na nagtatrabaho, bago dahan-dahang lumingon sa direksyon ko. Lumapit siya sa akin nang mabagal, tila hindi pa rin lubos na maunawaan ang mga nangyari.

“Paano… paano mo nalaman?” mahina niyang tanong, basag ang boses.

Yumuko ako at pinaglaruan ang mga daliri ko. “Sir, sa kalsada po kasi, sanay po akong tumingin sa mga maliliit na bagay na tinatapon o hindi pinapansin ng mga tao. Noong tiningnan ko po ang anak niyo, nakita ko pong may pumipintig pa sa leeg niya. Parang tulad lang po ng mga ibon na akala mo patay na pero humihinga pa pala kapag hinawakan mo.”

Hindi nakapagsalita si Sir Roberto. Tiningnan niya ang pitaka niya na hawak niya, tapos ay tumingin muli sa akin. Ang kamay ng isang napakamakapangyarihang negosyante, na sanay na nag-uutos lang sa mga tao, ay dahan-dahang lumapag sa balikat ko nang may matinding pag-iingat at pasasalamat.

“Salamat, bata… Maraming, maraming salamat,” sabi niya habang may luhang pumatak mula sa kanyang mga mata.

Makalipas ang halos kalahating oras ng matinding gamutan, narinig namin ang isang mahina ngunit malinaw na iyak ng sanggol. Ang iyak na iyon ang nagpatunay na ligtas na ang bata. Lalo pang naiyak ang mag-asawa, at maging ang mga doktor ay napabuntong-hininga ng malalim dahil sa himalang nasaksihan nila.

Dahil nakita kong maayos na ang lahat at abala sila sa pag-aalaga sa bata, dahan-dahan kong pinulot ang mga bote ko at inilagay muli sa sako. Naisip kong oras na para umalis dahil baka makaabala lang ako rito. Hindi naman ako kabilang sa mundong ito. Noong akmang tatalikod na ako para lumabas ng pasilyo, narinig kong tinawag ni Sir Roberto ang pangalan ko—o ang pagiging bata ko.

“Bata, sandali lang. Huwag ka munang umalis.”

Lumingon ako. “Bakait po, Sir? Ligtas na po ang anak niyo. Ipinasa ko lang naman po ang pitaka niyo.”

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. “Ano ang pangalan mo?”

“Junjun po,” sagot ko.

“Junjun… ano ang gusto mo? Sabihin mo sa akin. Pera, bahay, kahit ano. Bibigyan kita ng kahit anong hilingin mo dahil ibinalik mo sa akin ang pitaka ko at, higit sa lahat, ang buhay ng anak ko,” seryosong sabi niya.

Umiling ako nang mabagal. “Wala po, Sir Roberto. Salamat na lang po.”

Kumunot ang noo niya, tila nagulat sa sagot ko. “Bakit ayaw mo? Napakaraming pera nito, Junjun. Pwede nitong mabago ang buhay mo. Bakit mo pa nga ba ibinalik ang pitaka ko noong una pa lang kung ayaw mo ng kapalit?”

Tumingin ako nang diretso sa mga mata niya. “Kasi po, hindi naman sa akin ‘yan. Sabi po ng Lola ko, ang hindi sa atin, huwag nating kukunin. At masaya na po ako na buhay ang baby niyo. Sige po, aalis na po ako.”

Sa pagkakataong iyon, nakita ko ang matinding pagkamangha sa mukha ni Sir Roberto. Hindi siya makapagsalita. Ang isang taong sanay na nabibili ang lahat ng bagay gamit ang pera ay natutunan ang isang bagay mula sa isang batang walang sapin sa paa at marumi ang suot.

Hindi ako hinayaang umalis ni Sir Roberto noong gabing iyon. Tinawagan niya ang kanyang mga tauhan at ipinasundo ang Lola ko mula sa aming barung-barong sa Quiapo. Dinala kami sa isang maayos na kwarto sa loob din ng ospital, binigyan kami ng masasarap na pagkain, at pinatira muna roon habang nagpapagaling ang kanilang anak.

Kinabukasan, pumasok sa kwarto namin ang asawa ni Sir Roberto. Bakas pa rin sa mukha niya ang pagod, pero wala na ang galit at pandidiri na nakita ko noong una. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin at umupo sa gilid ng kama kung saan ako nakaupo.

“Junjun…” mahina niyang panimula, habang nanginginig ang boses. “Gusto ko sanang humingi ng tawad sa iyo. Sa mga nasabi ko kahapon… sa pagtulak ko sa iyo. Masyado akong naging mapanghusga dahil lang sa hitsura mo. Kung hindi dahil sa iyo, baka tuluyan na naming nailibing ang anak namin na buhay pa pala.”

Umiling ako at ngumiti nang bahagya. “Ayos lang po, Ma’am. Alam ko naman pong natatakot lang kayo at masakit po ang nangyari. Ang mahalaga po, okay na ang anak niyo.”

Naiyak muli ang ginang, pero ngayon ay hinawakan niya ang dalawang kamay ko at hinalikan ang mga ito. Ramdam ko ang totoong pagsisisi sa puso niya. Mula sa araw na iyon, hindi na kami itinuring na ibang tao ng pamilya Santos.

Lumipas ang mga linggo at tuluyang lumakas ang anak nina Sir Roberto na pinangalanan nilang Emmanuel. Noong araw na lalabas na sila ng ospital, kinausap kami ni Sir Roberto sa kanilang pribadong silid.

“Junjun, kausap ko ang Lola mo kanina,” sabi ni Sir Roberto habang nakangiti. “Gusto ko sanang alagaan kayo. May bakanteng bahay kami malapit sa mansyon, doon niyo na gustong tumira? At tungkol sa pag-aaral mo, ako na ang bahala sa lahat hanggang sa makatapos ka ng kolehiyo.”

Nag-alinlangan ako noong una. Sa isip ko kasi, ang kalsada ang mundong nakasanayan ko. Doon ako lumaki, doon ako natutong mabuhay araw-araw. Natatakot ako na baka hindi ako bagay sa bago nilang mundo. Tumingin ako kay Lola, at tumango siya sa akin nang may luha sa mga mata, senyales na tanggapin ko ang magandang pagkakataon na ito.

Tumingin din ako kay Emmanuel na noon ay natutulog nang mahimbing sa kanyang kuna. Naisip ko, siguro nga may dahilan kung bakit ko napulot ang pitakang iyon noong hapon na ‘yun.

“Sige po, Sir Roberto. Maraming salamat po,” sagot ko nang may maluwag na kalooban.

Maraming taon ang lumipas pagkatapos ng pangyayaring iyon. Nakatapos ako ng pag-aaral sa tulong ng pamilya Santos, at ngayon ay may maayos na akong trabaho. Hindi ako naging mayaman o makapangyarihang tao, at hinding-hindi ko rin kinalimutan kung saan ako nanggaling. Madalas ko pa ring binibisita ang mga lumang kalsada na nilakaran ko noon para tumulong naman sa iba pang mga batang lansangan.

Ang kwentong ito ay palaging nagpapaalala sa akin na ang halaga ng isang tao ay hindi kailanman nasusukat sa ganda ng kanyang damit, sa dami ng pera sa kanyang pitaka, o sa taas ng kanyang pinag-aralan. Minsan, ang pinakamahalagang mga mata sa isang silid, ang mga matang nakakakita ng totoong halaga ng buhay, ay hindi pagmamay-ari ng mga sikat na doktor o mayayamang negosyante. Kundi ng isang simpleng bata na marunong lang makinig at tumingin sa mga bagay na madalas ay tinatapon at kinakalimutan na ng mundo. At sa malaking mansyon ng pamilya Santos, natutunan naming lahat na ang mga totoong himala ay hindi palaging dumarating na may suot na mamahaling uniporme; minsan, dumarating sila sa anyo ng isang batang lansangan na walang sapin sa paa, pero may pusong tapat at malinis.