PART 2

Naglakad si Lolo Mateo nang may buong kasiguraduhan sa gitna ng malawak na daanan ng gymnasium.

Sinubukan siyang pigilan ng 2 security guard ng paaralan dahil sa kawalan ng imbitasyon, ngunit mabilis na humarang ang kanyang pinunong bodyguard.

“Huwag ninyo siyang harangan,” ang mariing utos ng bodyguard sa mga guwardya. “Siya si Don Mateo Valderama, ang Founder at Chairman ng Valderama Global Holdings.”

Isang sabay-sabay na pagsinghap ang narinig mula sa mga magulang at guro na nakaupo sa unahan.

Ang matandang lalaki na itinuturing na pulubi sa labas ng gate sa loob ng 4 na taon ay ang pinakamayamang business tycoon sa bansa.

Dumiretso si Don Mateo sa itaas ng entablado, kinuha ang mikropono mula sa emcee, at itinuon ang kanyang paningin sa aking kinaroroonan.

“Ethan,” ang tawag niya sa aking pangalan gamit ang isang malakas, buo, at napakalinaw na boses na malayong-malayo sa kanyang dating istilo.

Nanginginig ang aking buong katawan habang dahan-dahang naglalakad palapit sa kanya. “L-Lolo Mateo? Ikaw ba talaga iyan?”

Ngumiti siya nang napakahinhin at humarap sa lahat ng mga taong nakatipon sa loob ng silid.

“May 5 taon na ang nakakalipas, nakaranas ako ng isang matinding aksidente sa aking sasakyan habang nasa isang business trip sa probinsya,” ang panimulang kwento ni Don Mateo.

“Nagtamo ako ng isang malubhang pinsala sa ulo na naging sanhi ng aking pansamantalang amnesia, kung kaya’t nawala ang aking mga alaala.”

“Hindi ko alam ang aking totoong pangalan at kung saan ako nakatira, kaya nagpalaboy-laboy ako sa mga kalsada hanggang sa mapadpad ako sa labas ng unibersidad na ito.”

Tumingin si Don Mateo sa direksyon ng 3 mapanghamong estudyante na nakaupo sa gitnang bahagi ng mga upuan.

“Sa loob ng 4 na taon ng aking pananatili sa labas ng gate, nakita ko ang libo-libong mga estudyante at magulang na pumapasok dito araw-araw.”

“Mga taong mayayaman, matatalino, at sumasakay sa mga mamahaling sasakyan, ngunit walang kahit isa sa kanila ang nagbigay sa akin ng pansin kundi pandidiri.”

Binalik niya ang kanyang tingin sa akin, at nakita ko ang dahan-dahang pagpatak ng luha mula sa kanyang mga mata.

“Iisang kabataan lamang ang nakakita sa aking tunay na pagkatao at nagpakita ng pagpapahalaga, at siya ay walang iba kundi si Ethan.”

“Araw-araw, kahit na alam kong limitado lamang ang kanyang pera at siya ay nagugutom din, hinahati niya ang kanyang 1 tinapay para sa akin.”

“Nakinig siya sa aking mga walang katuturang kwento at itinuring niya akong isang tunay na pamilya noong mga panahong wala akong maalala sa aking nakaraan.”

Pinunasan ni Don Mateo ang kanyang mukha gamit ang isang panyo bago muling nagpatuloy sa pagsasalita.

“May 2 buwan na ang nakakaraan nang muli akong madulas at mauntog, na siyang naging dahilan upang bumalik ang aking buong memorya.”

“Agad akong nahanap ng aking mga tauhan at pamilya, ngunit bago ko muling hawakan ang aking mga negosyo, may 1 malaking utang na loob akong dapat bayaran.”

Lumapit sa akin si Don Mateo at dahan-dahang kinuha ang aking gintong Magna Cum Laude medal mula sa hawak na tray ng Dean ng unibersidad.

“Sabi mo sa akin noong isang linggo, malungkot ka dahil walang sinumang pamilya ang aakyat para isabit ang parangal na ito sa iyo?” ang malambing niyang tanong.

“Mula sa araw na ito at sa mga susunod pang taon, hinding-hindi ka na muling mag-iisa sa iyong buhay, Ethan.”

Isinabit niya sa aking leeg ang medalya at niyakap ako nang napakahigpit sa harap ng lahat, na naging dahilan upang tuluyan akong maiyak sa matinding galak.

Humarap muli si Don Mateo sa mga nakatitig na manonood upang ibahagi ang kanyang huling desisyon.

“Sa opisyal na pagkakataong ito, nais kong ipaalam sa lahat na pormal kong inaampon si Ethan bilang aking sariling anak at legal na tagapagmana.”

“Siya ang mamamahala sa lahat ng aking mga kumpanya sa hinaharap dahil ang katalinuhan ay madaling matutunan sa loob ng apat na sulok ng silid-aralan.”

“Ngunit ang isang busilak na puso na handang magbigay ng tulong sa kapwa kahit na wala nang natitira sa sarili ay isang pambihirang kayamanan na hindi kailanman mabibili ng salapi.”

Isang napakalakas at sabay-sabay na palakpakan ang umalingawngaw sa buong gymnasium mula sa mga tao.

Ang aking mga kaklase na dati ay palaging nagmamaliit sa aking katayuan ay biglang namutla, nayuko, at hindi makatingin nang diretso sa aming kinaroroonan.

Sumakay ako sa loob ng marangyang Rolls Royce kasama si Lolo Mateo, na ngayon ay aking tatay na sa buhay.

Hindi na ako ang kawawang ulila na walang makain, kundi isang anak na biniyaan ng magandang kapalaran dahil sa aking kalahating tinapay at buong pagmamahal sa kapwa.