HINDI KO PINANSIN NANG PALAGING ISINASABAY NG DRIVER KO ANG KANYANG GIRLFRIEND SA TUWING HINAHATID AKO SA OPISINA, NGUNIT NANG MAKITA KO ANG ISANG MISTERYOSONG PAPEL NA NAKADIKIT SA PABORITO KONG UPUAN SA LIKOD NG KOTSE, HINDI KO INAKALANG MAY ISANG NAKATAGONG KATOTOHANAN NA SISIRA SA TIWALANG ILANG TAON KONG ININGAT

Hindi ko kailanman inisip na may mangyayaring kakaiba sa simpleng pagpasok ko sa sarili kong sasakyan.

Sa loob ng walong taon, si Mang Ruben ang naging driver ko. Isa siyang tahimik at masipag na tao na halos itinuring ko nang bahagi ng aming pamilya.

Ako si Nicole Ramirez, tatlumpu’t apat na taong gulang at kasalukuyang vice president ng Ramirez Foods Corporation, ang negosyong iniwan ng aking ama bago siya namatay tatlong taon na ang nakalipas.

Sa tuwing ihahatid ako ni Mang Ruben sa opisina, lagi niyang isinasabay ang kanyang girlfriend na si Daisy.

Hindi ko naman iyon ipinagkait sa kanila.

Sa isip ko, wala namang masama roon.

Mukhang mabait naman si Daisy at hindi rin siya nakikialam sa mga usapan namin.

Ngunit isang umaga, nang bubuksan ko na ang pinto ng kotse, bigla akong napatigil.

Sa paborito kong upuan sa backseat, may nakadikit na maliit na papel.

Kinabahan ako.

Dahan-dahan kong kinuha iyon.

Nanlamig ang buo kong katawan nang mabasa ko ang nakasulat.

“Ma’am Nicole, huwag kang magtiwala sa lahat ng nasa paligid mo.”

Walang pangalan.

Walang paliwanag.

Agad kong nilingon si Mang Ruben.

Ngunit abala ito sa pakikipag-usap kay Daisy sa harapan.

Hindi ko muna sinabi sa kanila ang tungkol sa papel.

Buong araw akong hindi mapakali.

Paulit-ulit kong iniisip kung sino ang nag-iwan nito.

Kinagabihan, nagpasiya akong tingnan ang CCTV sa garahe ng bahay.

At doon nagsimulang bumilis ang tibok ng puso ko.

Bandang alas-onse ng gabi, nakita ko si Daisy.

Mag-isa siyang pumasok sa kotse.

May inilagay siya sa likod.

Pagkatapos ay mabilis siyang umalis.

Ngunit bago tuluyang mawala sa camera, napansin kong umiiyak siya.

Lalong nadagdagan ang aking mga tanong.

Kung siya ang nag-iwan ng sulat, bakit tila natatakot siya?

Makalipas ang dalawang araw, biglang dumating si Daisy sa opisina ko.

Namumutla ito at halatang hindi mapakali.

“Ma’am Nicole, kailangan po nating mag-usap.”

Pinapasok ko siya sa aking opisina.

Pagkaupo pa lamang niya ay agad siyang napaiyak.

“Pasensya na po.”

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“May mga bagay po kayong kailangang malaman.”

“Anong mga bagay?”

Tumingin siya sa pinto upang siguraduhing walang ibang tao.

Pagkatapos ay mahina siyang nagsalita.

“Hindi po ako girlfriend ni Mang Ruben.”

Natigilan ako.

“Ano?”

“Hindi po.”

“Kung ganoon, sino ka?”

Mas lalo siyang napaiyak.

“Ako po ang anak niya.”

Pakiramdam ko ay may humampas sa akin.

Walong taon ko nang kilala si Mang Ruben.

Ngunit hindi niya kailanman sinabi na mayroon siyang anak.

Hindi pa ako nakakabawi sa pagkabigla nang biglang inilabas ni Daisy ang isang maliit na recorder.

“Narinig ko po sila.”

“Sino?”

“Si Mang Ruben at si Attorney Salvador.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Si Attorney Salvador ang legal adviser ng kumpanya namin at matagal nang pinagkakatiwalaan ng aking ama.

“Ano ang pinag-uusapan nila?”

Nanginginig ang kamay ni Daisy habang pinindot ang recorder.

At halos mawalan ako ng hininga nang marinig ko ang boses ni Attorney Salvador.

“Kapag naisalin na sa pangalan natin ang kumpanya, hindi na dapat malaman ni Nicole ang tunay na nangyari sa kanyang ama.”

Nanlamig ang aking buong katawan.

Kasunod noon ay ang boses ni Mang Ruben.

“Pero paano kung malaman niya?”

Tahimik na tumawa si Attorney Salvador.

“Hindi mangyayari iyon. Patay na ang tanging taong nakakaalam.”

Parang gumuho ang mundo ko.

Ang ama kong inakalang namatay dahil sa atake sa puso…

Posible bang hindi iyon ang katotohanan?

Napahawak ako sa mesa.

Tumutulo na ang mga luha ko.

“Imposible…”

Ngunit mas lalo akong nagulat sa sumunod na sinabi ni Daisy.

“Hindi po iyan ang pinakamasakit.”

“Ano pa?”

Huminga siya nang malalim.

“May isa pang taong kasangkot.”

“Sino?”

Napatingin siya sa larawan sa mesa ko.

Larawan iyon namin ng fiancé kong si Vincent.

At doon ko nakita ang takot sa kanyang mga mata.

“Si Sir Vincent po.”

Biglang tumigil ang mundo ko.

Hindi ako makapaniwala.

Dalawang buwan na lamang at ikakasal na kami.

At ngayon, sinasabi niyang kasabwat din ito?

Ngunit bago pa ako makapagsalita, biglang bumukas ang pinto ng opisina.

At halos mapasigaw ako nang makita ko kung sino ang nakatayo roon.

Si Mang Ruben.

Ngunit ang mas nakagugulat…

May dugo ang kanyang puting polo.

At nanginginig ang kanyang mga kamay.

Habang umiiyak, lumuhod siya sa harapan ko.

“Ma’am Nicole…”

“Patawarin ninyo ako…”

“Hindi ko na kayang itago…”

Ngunit bago pa niya masabi ang susunod na salita, may malakas na putok ng baril na umalingawngaw mula sa labas ng opisina.

At kasabay noon…

May isang lalaking nakasuot ng itim na sumbrero ang dahan-dahang pumasok sa silid habang nakatutok ang baril sa amin.

At ang unang salitang lumabas sa kanyang bibig ay nagpatigil sa tibok ng puso ko.

“Sa wakas…”

“Nagkita na rin tayo, Nicole.”

“Dahil panahon na para malaman mo kung sino talaga ang pumatay sa iyong ama.”