“ISAKAY MO NA LANG AKO, IUUWI KITA,” BULONG NG PAGOD NA WAITRESS SA DUGUANG HINDI NIYA KILALA HABANG UMUULAN—HINDI NIYA ALAM NA ANG NILIGTAS NIYA AY ANG PINAKAKINATATAKUTANG MAFIA BOSS SA CHICAGO… AT SUSUNUGIN NITO ANG BUONG MADILIM NITONG MUNDO PARA LANG PROTEKTAHAN SIYA
“ISAKAY MO NA LANG AKO, IUUWI KITA,” BULONG NG PAGOD NA WAITRESS SA DUGUANG HINDI NIYA KILALA HABANG UMUULAN—HINDI NIYA ALAM NA ANG NILIGTAS NIYA AY ANG PINAKAKINATATAKUTANG MAFIA BOSS SA CHICAGO… AT SUSUNUGIN NITO ANG BUONG MADILIM NITONG MUNDO PARA LANG PROTEKTAHAN SIYA
Halos hindi nakatulog si Cassidy Moore buong gabi.
Tuwing ipipikit niya ang mga mata niya, bumabalik ang imahe ng lalaking duguan sa passenger seat niya.
Ang malalim nitong boses.
Ang malamig nitong tingin.
At ang mensaheng paulit-ulit na umiikot sa isip niya.
“I don’t forget debts.”
Mag-aalas siyete pa lang ng umaga nang makarinig siya ng malalakas na katok sa pintuan ng apartment.
Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.
Tahimik siyang tumayo mula sa lumang sofa habang mahimbing pang natutulog ang lola niyang si Nana Rose sa recliner.
Isa pang katok.
Mas malakas.
Mahigpit niyang hinawakan ang baseball bat na nakasandal sa tabi ng ref bago siya dahan-dahang lumapit sa pinto.
—Sino ’yan?
Tahimik muna.
Pagkatapos ay isang mahinahon ngunit mabigat na boses ang sumagot.
—Miss Moore… may pinadala si Mr. Kaiser.
Nanlamig ang buong katawan niya.
Dahan-dahan niyang sinilip ang peephole.
Tatlong lalaking naka-itim na suit ang nasa hallway.
At sa likod nila…
Isang mamahaling itim na sedan.
Parang may maliwanag na neon sign na sumisigaw ng panganib.
Hindi niya binuksan agad ang pinto.
—Ano’ng kailangan ninyo?
Isa sa mga lalaki ang naglabas ng maliit na puting kahon.
—Pasasalamat lang po mula kay Mr. Kaiser.
—Ayoko niyan.
—Hindi po kayo tinatanong kung gusto ninyo.
Tahimik ang boses nito.
Pero sapat para maramdaman ni Cassidy ang kapangyarihang nakatago sa bawat salita.
Mabagal niyang binuksan ang kandado.
Iniabot ng lalaki ang kahon.
Pagkabukas niya rito, halos mawalan siya ng hininga.
Sa loob ay isang makapal na bungkos ng daang-dolyar.
Hindi niya alam ang eksaktong halaga.
Pero siguradong mas malaki iyon kaysa kinikita niya sa loob ng isang taon.
Kasama nito ang isang maliit na card.
“For the woman who stopped death from winning.
—R.K.”
Bigla niyang isinara ang kahon.
—Hindi ko ’to tatanggapin.
Hindi gumalaw ang mga lalaki.
—Tinanggap n’yo na po nang isakay ninyo siya sa sasakyan kagabi.
—Hindi ko alam kung sino siya noon!
—Ngayon alam n’yo na.
Parang may humigpit sa dibdib niya.
Mula sa loob ng apartment, umubo si Nana Rose.
Agad lumambot ang mukha ni Cassidy.
Kailangan nila ng pera.
Kailangan nila ng gamot.
Tatlong buwan nang delayed ang renta nila.
At halos maputulan na sila ng kuryente noong nakaraang linggo.
Parang nabasa ng lalaking naka-suit ang nasa isip niya.
—Hindi utang ’yan, Miss Moore.
—Proteksyon ’yan.
Napakunot-noo siya.
—Proteksyon laban kanino?
Walang sumagot.
Doon siya tuluyang kinilabutan.
Pagkasara ng pinto, agad niyang itinago ang kahon sa ilalim ng kama.
Pero bago pa siya makahinga nang maayos, biglang tumunog ang cellphone niya.
Unknown Number.
Nag-atubili siya bago sinagot.
—Hello?
Tahimik muna.
Pagkatapos ay narinig niya ang mababang boses na hindi niya malilimutan kailanman.
—Kumusta ang likod ng Honda mo?
Parang tumigil ang oras.
—Rowan Kaiser.
Bahagya itong natawa sa kabilang linya.
—Mas maganda pala kapag buo mong sinasabi ang pangalan ko.
Napatingin siya sa bintana.
Wala na ang sedan.
Pero pakiramdam niya, parang nakatingin pa rin ito sa kanya.
—Bakit mo alam ang numero ko?
—Cassidy…
—Kapag gusto kong malaman ang isang bagay, nalalaman ko.
Hindi niya alam kung maiinis o matatakot.
—Kung tatawag ka para bayaran ako, hindi ko kailangan ng pera mo.
—Sinungaling.
Diretsahan ang sagot nito.
Tahimik siya.
Dahil tama ito.
Mahina siyang napaupo sa gilid ng sofa.
—Ano ba talaga ang gusto mo?
Ilang segundong katahimikan.
Pagkatapos ay naging seryoso ang boses ni Rowan.
—May mga lalaking bumaril sa akin kagabi.
—At ngayon, alam nilang may tumulong sa akin.
Unti-unting nanlamig ang dugo niya.
—Ano’ng ibig mong sabihin?
—Ang ibig kong sabihin…
—nasa panganib ka na ngayon dahil sa akin.
Kasabay noon, may malakas na tunog sa labas ng apartment building.
Parang may sumigaw.
Sumilip si Cassidy sa bintana.
At halos mahulog ang cellphone niya.
Dalawang lalaking naka-hoodie ang paikot-ikot sa tapat ng gusali habang nakatingin sa third-floor window niya.
Isa sa kanila ang may hawak na litrato.
Litrato niya.
Biglang naging mabigat ang paghinga niya.
—Rowan…
Malamig agad ang boses nito.
—Ilang lalaki?
—Dalawa.
—May armas?
—Hindi ko alam.
Narinig niya ang mahinang pagmumura nito sa kabilang linya.
Pagkatapos ay naging mababa at mapanganib ang tono nito.
—Makinig kang mabuti sa akin.
—Isara mo lahat ng bintana.
—Patayin mo ang ilaw.
—At huwag na huwag kang lalabas ng apartment.
—Rowan—
—Cassidy.
—Trust me.
Bago pa siya makapagsalita, naputol ang tawag.
At eksaktong tatlumpu’t dalawang segundo matapos iyon…
Tatlong itim na SUV ang biglang huminto sa harap ng gusali niya.
Bumukas ang mga pinto.
Lumabas ang mga lalaking naka-itim.
Mabilis.
Tahimik.
Mapanganib.
At sa gitna nila…
Bumaba si Rowan Kaiser mismo.
Naka-itim na coat.
Maputla pa rin mula sa pagkawala ng dugo.
Pero ang aura nito parang kayang patahimikin ang buong kalye.
Tumigil ang dalawang lalaking nagmamasid sa apartment niya.
Isa sa kanila ang umatras.
Masyado nang huli.
Sa loob lamang ng ilang segundo, napalibutan na sila ng mga tauhan ni Rowan.
Walang sigawan.
Walang warning.
Puro takot lang.
At habang nakatayo si Cassidy sa likod ng kurtina, nakita niyang dahan-dahang iniangat ni Rowan ang ulo para tumingin diretso sa bintana niya.
Sa kanya.
Parang sinisiguro nitong ligtas pa siya.
Pagkatapos ay may sinabi ito sa isa sa mga tauhan niya.
Biglang namutla ang dalawang lalaki.
At doon unang naintindihan ni Cassidy Moore ang isang nakakatakot na katotohanan.
Noong gabing isinakay niya sa kotse ang duguang estranghero…
Hindi lang niya nailigtas ang buhay ng pinaka-mapanganib na mafia boss sa Chicago.
Naging dahilan din siya para magsimula ang isang madugong giyera.
Hindi na muling nakatulog si Cassidy nang gabing iyon.
Mula sa bintana ng apartment nila, kitang-kita niya kung paano dinala ng mga tauhan ni Rowan Kaiser ang dalawang lalaking nagmamatyag sa kanya.
Walang sigawan.
Walang barilan.
Mas nakakatakot pa roon.
Tahimik.
Kontrolado.
Parang sanay na sanay silang magtanggal ng mga tao sa mundo nang hindi gumagawa ng ingay.
Pagkatapos ng ilang minuto, umalis din ang mga SUV.
Pero isang itim na sedan ang naiwan sa tapat ng gusali.
Nagbabantay.
Para bang mula ngayon, hindi na siya papayagang mabuhay nang normal.
Kinabukasan, pilit pa ring pumasok si Cassidy sa trabaho.
Kailangan niya ng pera.
Kailangan ng lola niya ng insulin.
At higit sa lahat, desperado siyang magpanggap na normal pa rin ang lahat.
Pero pagpasok pa lang niya sa Pearl’s Diner, may kakaiba na agad.
Tahimik ang buong lugar.
Huminto sa paghuhugas ng baso ang cashier.
Napatingin sa kanya ang cook.
At si Pearl mismo—ang mataray ngunit mabait na may-ari ng diner—ay nakatayo malapit sa counter habang namumutla.
—Cassidy…
—May mga lalaking naghahanap sa’yo kanina.
Biglang kumabog ang dibdib niya.
—Anong klaseng lalaki?
Hindi agad sumagot si Pearl.
Dahan-dahan lang itong lumingon sa sulok ng diner.
At doon niya nakita sila.
Tatlong lalaking naka-dark suit.
Nakahiga ang mamahaling coats nila sa sandalan ng upuan.
Tahimik silang umiinom ng kape.
Pero ramdam ni Cassidy ang panganib mula sa kanila kahit hindi sila gumagalaw.
Isa sa mga ito ang tumayo.
Malaki ang katawan.
May peklat sa leeg.
—Miss Moore.
—May gustong kumausap sa inyo si Mr. Kaiser.
Parang gusto niyang tumakbo palabas.
Pero bago pa siya makasagot, bumukas ang pinto ng diner.
At biglang nanlamig ang buong paligid.
Pumasok ang isang lalaking naka-gray coat.
Matangkad.
Malamig ang mukha.
At may mga matang parang walang kaluluwa.
Agad tumayo ang mga tauhan ni Rowan.
Hindi dahil sa respeto.
Kundi dahil sa alerto.
Nakaramdam agad si Cassidy ng masamang pakiramdam.
Lumapit ang estranghero sa kanya habang mabagal na inaalis ang leather gloves nito.
—So ikaw pala ang waitress.
—Sino ka?
Bahagya itong ngumiti.
Walang init.
—Victor Salazar.
—Kaaway ni Rowan Kaiser.
Parang nawalan ng hangin ang dibdib niya.
Napansin ni Victor ang reaksyon niya at tila natuwa pa.
—Relax.
—Kung gusto kitang patayin, ginawa ko na sana kagabi.
Tahimik ang diner.
Walang humihinga.
Lumapit pa si Victor hanggang halos maamoy ni Cassidy ang mamahaling cologne nito.
—Alam mo ba kung anong klaseng lalaki ang niligtas mo?
Hindi siya sumagot.
—Si Rowan Kaiser ang dahilan kung bakit maraming bangkay ang nakabaon sa lungsod na ’to.
—At ngayon…
—ikaw ang bago niyang kahinaan.
Biglang tumigas ang mukha ng mga tauhan ni Rowan.
Isa sa kanila ang humawak sa baril.
Pero itinaas lang ni Victor ang dalawang kamay na parang natutuwa sa tensyon.
—Easy.
—Naparito lang ako para magbigay ng warning.
Tumigil ito sa harap ni Cassidy.
Diretsong tumingin sa mga mata niya.
—Kapag malapit ka kay Rowan Kaiser…
—mamamatay ka.
Pagkatapos ay may inilapag itong maliit na envelope sa counter.
—Bilang regalo.
At umalis ito.
Tahimik.
Parang bagyo bago dumating ang totoong delubyo.
Nang mawala siya, saka lang muling huminga ang diner.
Agad kinuha ng isa sa mga tauhan ni Rowan ang envelope.
—Huwag n’yong buksan—
Pero huli na.
Nahulog mula sa loob ang ilang litrato.
At biglang nanghina ang mga tuhod ni Cassidy.
Mga litrato niya iyon.
Kasama ang lola niya.
Kuha habang namimili sila ng gamot.
Habang naglalakad pauwi.
Habang natutulog si Nana Rose malapit sa bintana.
May kuha pa sa loob mismo ng apartment nila.
Biglang sumama ang pakiramdam niya.
—Diyos ko…
Mahigpit na kinuyom ng tauhan ni Rowan ang mga litrato.
Galit na galit ang mukha nito.
—Kailangan na nating ilipat kayo ngayon din.
—Ano?
—Hindi na kayo ligtas dito.
Biglang tumunog ang cellphone ni Cassidy.
Unknown Number.
Kinakabahan niyang sinagot.
At agad niyang narinig ang malamig ngunit pamilyar na boses.
—Nasaan ka?
—R-Rowan…
Parang mas naging madilim ang tono nito.
—May lumapit bang iba sa’yo?
Napatingin siya sa pintuan kung saan lumabas si Victor.
—Oo.
Tahimik sa kabilang linya.
Napakatahimik.
At somehow… mas nakakatakot iyon kaysa sigawan.
Pagkatapos ay narinig niya ang mahinang tunog ng basag na salamin sa kabilang linya.
Parang may binato si Rowan.
—Makinig kang mabuti, Cassidy.
Mababa ang boses nito ngayon.
Mapanganib.
—Umalis ka diyan.
—Dalhin mo ang lola mo.
—At huwag kang hihinto kahit sino pa ang humarang sa inyo.
Napalunok siya.
—Rowan… ano bang nangyayari?
Ilang segundong katahimikan.
Pagkatapos ay sinabi nito ang mga salitang tuluyang nagpayanig sa mundo niya.
—Nagsimula na ang giyera.
—At ikaw na ngayon ang target nila dahil sa akin.