“Tinuturukan ako ng asawa ko ng lason sa inumin ko gabi-gabi ‘para mas gumaling akong matuto,’ pero isang gabi, nagpanggap akong nalunok ko ang tableta at humiga nang hindi gumagalaw. Akala niya tulog na ako. Alas-2:47 ng madaling araw, pumasok siya na may suot na guwantes, may dalang kamera at isang itim na kuwaderno. Hindi niya ako hinawakan nang may lambing. Itinaas niya ang talukap ng mata ko at bumulong: ‘Hindi pa bumabalik ang alaala niya.’”
AKALA KO ANG PINAKAMAPANGANIB NA TAO SA BUHAY KO AY MGA HINDI KO KILALA… HANGGANG SA NAPAGTANTO KONG ANG LALAKING KATABI KO MATULOG GABI-GABI ANG SIYANG DUMODOKTOR SA UTAK KO HABANG AKO’Y WALANG MALAY.
Hindi ko kailanman naisip na ang unang taong magpaparamdam sa akin ng takot sa sarili kong bahay… ay ang asawa ko.
Ang pangalan niya ay Adrian.
Halos perpekto siya sa paningin ng lahat.
Magalang.
Kalmado.
Masyadong matalino para hindi katakutan.
Isa siyang propesor ng neuroscience sa isang malaking unibersidad sa Maynila, iyong tipo ng taong kayang tumitig sa screen ng computer nang ilang oras nang walang sinasabi.
At ako?
Dating top student sa psychology department.
Nakilala ko siya sa isang seminar tungkol sa human memory.
Noong panahong iyon, akala ko siya lang ang totoong nakakaintindi sa akin.
Hanggang sa napagtanto kong… masyado niya akong naiintindihan.
Pagkatapos naming ikasal, dahan-dahang nagbago ang lahat.
Sobrang dahan-dahan na hindi ko namalayang hinihila na pala ako papunta sa isang bagay na delikado.
Nagsimula lang sa mga vitamin tablets.
Sinasabi niyang kulang ako sa tulog, stressed, hirap mag-focus.
“Kailangan mong ipahinga ang utak mo,” lagi niyang sabi.
Naniniwala ako.
Palagi akong naniniwala sa kanya.
Tuwing gabi, ipinaghahanda niya ako ng mainit na inumin.
Minsan gatas.
Minsan chamomile tea.
Pagkatapos, ilalagay niya ang maliit na puting tableta sa palad ko.
“Pampalakas ng memorya.”
Palagi niyang inuulit iyon.
Sa unang mga linggo, parang gumaan nga ang pakiramdam ko.
Mas mahimbing akong natutulog.
Pero pagkatapos…
nagsimula akong makalimot.
Maliit na bagay muna.
Nakakalimutan ko kung saan ko nilagay ang susi.
Nakakalimutan ko ang pangalan ng matagal ko nang kasamahan sa trabaho.
Nakakalimutan ko kung ano ang kinain ko noong nakaraang gabi.
Hanggang sa mas nakakatakot na bagay na ang nawawala.
Isang beses, nagising ako na may mahabang pasa sa pulsuhan.
Nakita iyon ni Adrian at marahang ibinaba ang manggas ko.
“Nabangga mo na naman siguro habang tulog,” sabi niya.
Wala akong maalala.
At wala rin akong maipagtanggol.
Naging mas kakaiba ang lahat nang magsimula akong makakita ng maiikling larawan sa isip ko tuwing gabi.
Hindi malinaw.
Saglit lang.
Isang puting silid.
Malamig na ilaw.
Tunog ng kamera.
At pakiramdam na may mahigpit na humahawak sa baba ko.
Akala ko noon bangungot lang.
Hanggang sa gabing iyon.
Ang gabing nagpasiya akong huwag lunukin ang tableta.
Wala akong malinaw na dahilan.
Kutob lang.
Isang malamig na pakiramdam sa likod ko habang tinitingnan ko ang tableta sa palad ko.
Nakatayo si Adrian sa kusina, nakatalikod sa akin.
Nagpanggap akong uminom.
Nagpanggap akong lumunok.
Pagkatapos, lihim kong itinapon ang tableta sa ilalim ng sofa habang hindi siya nakatingin.
Gabi ring iyon, humiga akong hindi gumagalaw.
Pumikit.
Nagkunwaring mahimbing ang tulog.
Naririnig ko ang tik-tak ng orasan sa sala.
Ang ugong ng aircon.
Pati ang tibok ng puso ko na parang kayang marinig ni Adrian.
1:13 ng madaling araw.
Hindi pa siya natutulog.
May ilaw pa sa ilalim ng pinto.
2:02.
Tunog ng mga yabag.
Napakahina.
Pagkatapos huminto sa harap ng pintuan ng kuwarto.
Pinilit kong panatilihing normal ang paghinga ko.
Dahan-dahang bumukas ang pinto.
Ang mahinang langitngit ng bisagra sa dilim ay parang bakal na kumakayod sa nerbiyos ko.
Pumasok si Adrian.
Pero hindi siya mukhang asawa ko.
May suot siyang itim na guwantes.
May hawak na maliit na kamera.
At isang makapal na itim na kuwaderno.
Halos tumigil ang paghinga ko nang tumayo siya sa tabi ng kama.
Hindi niya ako tinawag.
Hindi niya hinaplos ang buhok ko gaya ng dati.
Marahan siyang umupo sa upuan.
Binuksan ang kuwaderno.
Isa-isang nag-flip ng pahina.
Pagkatapos, sinimulan niya akong kuhanan ng litrato.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Ang mahinang “click” ng kamera sa madilim na kuwarto ay parang kutsilyong kumikiskis sa isip ko.
Gusto kong dumilat.
Tumakbo.
Pero nanigas ang katawan ko.
Yumuko siya palapit.
Ang malamig niyang daliring may guwantes ay itinaas ang talukap ng mata ko.
Halos manginig ako.
Pagkatapos, bumulong siya:
“Normal pa rin ang response ng pupil.”
Ilang segundo ng katahimikan.
Pagkatapos ay ang linyang nagpahinto sa dugo ko.
“Hindi pa bumabalik ang alaala niya.”
Kinagat ko ang labi ko para hindi mapalakas ang paghinga.
Anong alaala?
Ano ang nakalimutan ko?
May isinulat siya sa kuwaderno.
Mahina ang boses niya, parang kinakausap lang ang sarili.
“Epektibo pa rin ang dosage.”
Dosage?
Parang umikot ang tiyan ko.
Tumayo siya alas-2:47 ng madaling araw.
Bago lumabas ng kuwarto, matagal niya akong tinitigan.
Hindi iyon tingin ng asawa sa asawa.
Parang tingin ng isang siyentipiko sa eksperimento niyang hindi pa tapos.
Hindi na ako natulog hanggang umaga.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, sinimulan kong halughugin ang buong bahay.
Nakita ko ang kuwaderno kinabukasan ng hapon.
Nakatago iyon sa locked drawer ng opisina niya.
Halos isang oras ko iyong binuksan.
Hindi lang pala notes ang laman.
Kundi records.
Records tungkol sa akin.
Mga petsa.
Reaction sa gamot.
Antas ng pagkawala ng alaala.
Mga emosyonal na reaksyon.
May mga litrato pa ako habang natutulog.
Daan-daan.
Nang makarating ako sa huling pahina, may sulat-kamay doon:
“Nagsisimula nang magduda ang subject.”
Nanginig nang husto ang kamay ko.
Pagkatapos nakita ko ang bagay na halos magpabagsak sa akin.
Isang lumang litrato.
Ako iyon.
Pero hindi sa kasalukuyan.
Mas maikli ang buhok ko.
Puno ng dugo at benda ang mukha ko.
Katabi ko si Adrian… mas bata pa kaysa ngayon.
Sa likod ng litrato, may petsa mula tatlong taon na ang nakalipas.
Tatlong taon?
Pero dalawang taon pa lang kaming magkakilala ni Adrian.
Biglang sumakit nang husto ang ulo ko.
At saka bumalik ang unang alaala na parang kidlat.
Aksidente sa sasakyan.
Malakas na ulan.
Tunog ng nababasag na salamin.
Isang babaeng walang malay sa driver’s seat.
Ako iyon.
Napaupo ako sa sahig ng opisina niya, halos hindi makahinga.
Sinabi sa akin ni Adrian noon na namatay ang mga magulang ko sa aksidente habang nasa huling taon ako sa kolehiyo.
Pero sa alaala kong bumalik…
wala ang mga magulang ko.
Si Adrian lang.
At dugo.
Napakaraming dugo.
Gabi ring iyon, nagpanggap akong normal.
Sabay kaming naghapunan.
Ngumiti ako habang nagtatanong siya tungkol sa trabaho ko.
Pagkatapos, muli akong nagpanggap na nilunok ang tableta.
Pero sa pagkakataong ito, nagtago ako ng camera sa kuwarto.
2:47 ng madaling araw.
Pumasok ulit si Adrian.
Parehong-pareho ng nakaraan.
Guwantes.
Kamera.
Itim na kuwaderno.
Pero sa pagkakataong ito, may iba pa siyang sinabi habang akala niyang mahimbing akong natutulog:
“Kapag naalala mo ang gabing iyon… matatapos ang lahat.”
Gabing iyon.
Anong gabi?
Pagkaalis niya, pinanood ko agad ang footage.
At may natuklasan akong mas nakakatakot.
Bago siya pumasok sa kuwarto…
nakatayo muna siya sa labas ng pinto nang halos sampung minuto.
Parang pinipilit niyang kumalma.
Parang siya mismo ay natatakot sa ginagawa niya.
Kinabukasan, pumunta ako sa lumang ospital kung saan ako ginamot matapos ang aksidente.
Pero wala na ang records.
Isang matandang nurse ang matagal na tumingin sa akin bago ako hinila sa gilid ng hallway.
“Hindi ka na dapat bumalik dito,” mahina niyang sabi.
Tinanong ko siya tungkol kay Adrian.
Namutla siya.
“Dating resident doctor dito iyon.”
“Pagkatapos ng aksidente mo, bigla siyang umalis.”
“Sinasabi ng iba na nabaliw siya sa obsession niya tungkol sa memorya ng tao.”
Nanlamig ang puso ko.
“Yung aksidente ko…”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos sinabi:
“Walang sigurado kung aksidente talaga iyon.”
Umalis akong halos hindi makapag-isip.
Nagsimulang magdugtong-dugtong ang lahat.
Ang mga tableta.
Ang mga nawawalang alaala.
Ang mga litrato.
At ang sinabi ni Adrian:
“Kapag naalala mo ang gabing iyon… matatapos ang lahat.”
Mas marami pang alaala ang bumabalik araw-araw.
Hindi ako iniligtas ni Adrian mula sa aksidente.
Nandoon na siya bago pa nangyari iyon.
Magkakilala na kami noon pa.
Hindi dalawang taon.
Kundi apat.
Natuklasan ko noon ang ilegal niyang research tungkol sa gamot na kayang manipulahin ang memorya.
Gusto ko siyang isumbong.
At pagkatapos…
bumulusok ang sasakyan sa gilid ng kalsada habang bumubuhos ang ulan.
Ang huling alaala ko ay ang sarili kong sigaw.
Gabing iyon, alam kong kailangan ko nang umalis.
Pero nang buksan ko ang pinto ng condo, nakatayo na si Adrian sa hallway.
Tiningnan niya ang maleta ko.
Hindi galit.
Hindi sumisigaw.
Pagod lang.
“Naalala mo na, hindi ba?” mahina niyang tanong.
Napaatras ako.
Dahan-dahan siyang pumasok.
“Ayaw na kitang saktan.”
Napatawa ako sa takot.
“Nilalason mo ako gabi-gabi!”
Pumikit siya sandali.
“Hindi para saktan ka.”
“Para manatili ka.”
At doon ko unang nakita ang tunay na kabaliwan sa mga mata niya.
Hindi iyong wala nang kontrol.
Mas mapanganib pa.
Iyong taong kumbinsidong tama ang ginagawa niya.
“Mahal kita,” bulong niya.
“At gusto mo akong iwan.”
Mahigpit kong hinawakan ang cellphone sa bulsa ko kung saan naka-save ang video ng alas-2:47.
“Hindi pagmamahal ang gawing eksperimento ang isang tao.”
Matagal niya akong tinitigan.
At sa unang pagkakataon…
umiyak siya.
Tahimik lang.
Namumula ang mga mata gaya ng taong matagal nang hindi natutulog.
“Gusto ko lang makalimot ka.”
“Makalimutan lahat ng dahilan para iwan mo ako.”
Sa hallway, bumukas ang elevator.
Narinig ko ang mabilis na yabag ng mga pulis.
Naipadala ko na noon pa ang video sa isang kaibigan.
Agad niyang naintindihan.
Hindi siya tumakbo.
Hindi lumaban.
Tumingin lang siya sa akin sa huling pagkakataon habang posasan ng mga pulis.
Ang tingin niyang iyon ang mas nakakatakot kaysa lahat ng gabing nagpanggap akong tulog.
Hindi dahil sa galit.
Kundi dahil naniniwala talaga siyang lahat ng ginawa niya…
ay dahil mahal niya ako.
Pagkalipas ng maraming buwan, hindi pa rin ako makatulog nang maayos.
May mga gabing nagigising ako eksaktong alas-2:47 ng madaling araw.
Pakiramdam ko may nakatayo sa tabi ng kama at nakatingin sa akin.
Pero ang pinakanakakatakot ay hindi si Adrian.
Kundi ang katotohanang pinagkatiwalaan ko siya nang sobra…
na ako mismo ang umiinom ng mga tableta gabi-gabi habang unti-unti kong nakakalimutan kung sino talaga ako.
At minsan, naiisip ko pa rin ang isang bagay na nagpapalamig ng buong katawan ko:
Kung hindi ako nagpanggap na tulog noong gabing iyon…
baka hanggang ngayon, nakangiti pa rin akong umiinom ng tableta gabi-gabi…
nang hindi alam kung gaano karaming alaala ko ang tuluyan nang nawala.