Matapos Kong Malamang Buntis Ako sa Anak ng Aking Pinakamatinding Kaaway,
Tahimik Akong Tumakas Palayo sa Lungsod sa Gitna ng Maulang Gabi.
Ngunit Pagkalipas ng Tatlong Buwan, Natagpuan Niya Ako sa Isang Liblib na Kabundukan…
Pagkatapos kong makita ang dalawang pulang guhit sa pregnancy test, tahimik akong nag-book ng bus ticket palabas ng siyudad.
Hindi dahil ayaw kong magkaroon ng maayos na buhay ang batang ito.
Kundi dahil hindi ko talaga alam kung paano haharapin ang lalaking iyon.
Ang lalaking mahigit dalawampung taon ko nang itinuturing na mortal kong kaaway.
Makalipas ang tatlong buwan.
Isang SUV na nababalot ng pulang alikabok ang huminto sa harap ng maliit na bahay na kahoy sa liblib na kabundukan sa hilaga.
Bumaba mula roon ang isang lalaki na nakasuot ng gusot na itim na polo, at ang kanyang mga mata ay namumula na tila ilang araw nang walang tulog.
Tumayo siya sa gitna ng bakuran at mariing tumitig sa akin.
“Anika… ang galing mong magpabaliw ng taong naghahanap sa’yo.”
Paos ang kanyang boses.
Pagkatapos ay dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa tiyan kong bahagya nang nakaumbok sa ilalim ng maluwag na damit.
Nanigas ang buong katawan niya.
Ilang segundo matapos iyon, mabilis siyang lumapit at mahigpit na hinawakan ang pulsuhan ko.
“Dala mo ang anak ko tapos naglaho ka pa talaga?”
Ako si Anika Reyes.
Mula pagkabata, hindi na kami magkasundo ni Damon Villanueva.
Noong bata pa kami sa lumang komunidad malapit sa pantalan, anumang laruan na gusto niya, sisiguraduhin kong maagaw iyon.
At anumang mahalaga sa akin, sisiguraduhin niyang sirain.
Itinago ko ang tsinelas niya sa fish pond.
Binuhusan naman niya ng buong kahon ng pintura ang damit ko sa araw mismo ng class picture.
Noong high school, kapag ako ang top one, siya ang second place.
At kapag siya ang top one, gagawin ko ang lahat para hilahin siya pababa.
Naglalaban kami mula classroom hanggang basketball court, at kilala kami sa buong eskwelahan na parang aso’t pusa.
Pagkatapos naming makatapos ng kolehiyo, opisyal nang pinamunuan ni Damon ang kumpanya ng kanilang pamilya.
At parang biro ng tadhana, ang kumpanya ng pamilya ko ang isa sa pinakamalaking kakumpitensya nila.
At mas nakakatawa pa…
Ako rin ang nag-iisang tagapagmana ng aming pamilya.
Doon nagsimula ang tunay na digmaan.
Inaagaw ko ang kontrata niya.
Kinukuha naman niya ang mga kliyente ko.
Naglalabas ako ng promo, agad siyang magbababa ng presyo nang doble.
Bibili siya ng lupa sa harap ko.
At bibilhin ko naman agad ang katapat na lote.
Sa mundo ng negosyo, alam ng lahat na sukdulan ang galit namin sa isa’t isa, na para bang konting tulak na lang at magsasakalan kami sa gitna ng meeting.
Hanggang sa gabing iyon.
Ang gabi ng birthday party ng isang kilalang mayamang chairman sa siyudad.
Nagliliwanag ang hotel sa ilalim ng mamahaling chandelier.
Umaalingawngaw ang tugtog ng violin sa buong grand hall.
Pagkapasok ko pa lang, agad kong narinig ang pamilyar na boses sa likuran ko.
“Matagal na rin kitang hindi nakitang nakasuot ng matinong damit.”
Lumingon ako.
Nakatayo roon si Damon suot ang itim na suit, may hawak na wine glass at may nakakainis na ngisi sa labi.
“Mas mabuti na iyon kaysa sa taong mukhang naniningil buong taon.”
Malamig kong sagot.
Mahina siyang natawa.
“Matalas pa rin ang bibig mo.”
“Hindi ako naging magalang sa mga kaaway.”
“Talagang nagkataon.” Lumapit siya nang bahagya. “Ako rin.”
Sobrang lapit namin na naamoy ko agad ang pamilyar niyang pabango na may malamig na woody scent.
Mapanganib.
Pero nakakainis dahil…
sobrang dali nitong magpalambot ng puso.
Naramdaman kong may mali pagkainom ko pa lang ng pangalawang cocktail.
Unti-unting umikot ang paningin ko.
Biglang uminit ang buong katawan ko.
Ang musika sa paligid ay tila lumalabo at nanggagaling sa napakalayong lugar.
Sinubukan kong tumayo at umalis sa VIP area nang may lalaking humarang sa akin.
Si Carlos Lim iyon.
Isang investor na ilang beses ko nang tinanggihang makatrabaho.
“Miss Reyes, hindi ka yata okay?”
Pekeng ngumiti siya habang inilalagay ang kamay niya sa bewang ko.
Agad ko iyong itinulak palayo.
“Lumayo ka.”
Pero nanghihina na ang katawan ko at halos wala na akong lakas.
Tiningnan ako ni Carlos gamit ang tinging nagpatindig ng balahibo ko.
“Nakapagpareserba na ako ng room sa taas. Usap tayo roon nang pribado.”
Pagkasabi niya noon, pilit niya akong hinila papunta sa elevator.
Kinagat ko nang madiin ang dila ko para manatiling gising.
Pagkabukas ng elevator, ginamit ko ang natitira kong lakas para itulak siya at tumakbo palayo.
Narinig ko ang mura niya mula sa likod.
Pasuray-suray akong tumakbo sa mahabang hallway na may pulang carpet.
Magulo ang tibok ng puso ko.
Mainit ang paghinga ko.
Hanggang sa bigla akong bumangga sa matigas na dibdib ng isang tao.
Agad akong binalot ng pamilyar na malamig na amoy ng kahoy.
“Tch.”
Isang mababang boses ang narinig ko sa ibabaw ng ulo ko.
“Bakit sa tuwing makikita kita, lagi kang nasa miserable mong itsura?”
Tumingala ako.
Si Damon.
Kasunod ding dumating si Carlos.
“Mr. Damon, misunderstanding lang ito. Lasing siya kaya dadalhin ko sana sa room para makapagpahinga…”
Hindi nagsalita si Damon.
Tahimik niya lang akong hinila sa likod niya.
Napakalamig ng tingin niya na parang bumaba ang temperatura sa buong hallway.
“Bibigyan kita ng tatlong segundo.”
Nanigas si Carlos.
“Personal na usapan namin ito.”
“One.”
“Huwag kang sobra.”
“Two.”
Namutla si Carlos at napilitan na lang umalis habang mariing nakakuyom ang kamao.
Napahilig ako sa pader habang hinihingal.
Lalong umiinit ang katawan ko.
Lumingon sa akin si Damon.
At nang makita niya ang itsura ko, agad nagbago ang mukha niya.
“Damn…”
Mariin niyang kinagat ang panga niya.
“Sino ang naglagay ng droga sa inumin mo?”
Wala na akong sapat na ulirat para sumagot.
Pakiramdam ko’y mangangatog ako anumang oras.
“Malamig…”
Hindi ko namalayang nahawakan ko ang damit niya.
“Pahiram… sandalan lang…”
Agad niyang hinawakan ang pulsuhan ko.
“Anika, tingnan mo ako.”
Tumingala ako.
Ang mga mata niya ay kasing lalim ng gabi sa labas ng bintana.
“Alam mo ba ang ginagawa mo?”
Mahina akong ngumiti.
“Alam…”
“Ano’ng alam mo?”
“Na… mas mabango ka kaysa sa mga nakakainis na lalaking nasa labas…”
Nanigas ang ekspresyon ni Damon.
Mahina siyang nagmura sa paos na boses bago ako biglang buhatin.
Malakas na nagsara ang pinto ng suite sa likod namin.
Maingat niya akong ibinaba sa sofa at tumalikod para tumawag ng doktor.
Pero hinawakan ko ang kamay niya.
Malamig ang palad niya.
At sobrang komportable nito na ayokong bumitaw.
“Huwag kang umalis…”
Halos mangiyak-ngiyak kong sabi.
“Hindi maganda pakiramdam ko…”
Pumikit si Damon nang ilang segundo na parang pilit pinipigilan ang sarili.
“Anika.”
“Hmm…”
“Kapag hinila mo pa ako…”
Yumuko siya palapit sa mukha ko.
Napakababa ng boses niya, halos nakakatakot.
“…hindi na ako magiging sapat na gentleman ngayong gabi.”
Kinabukasan, nagising ako sa malambot na kama habang sumisilip ang malamlam na sikat ng araw mula sa makapal na kurtina ng suite.
Mabigat pa rin ang ulo ko.
Mainit pa rin ang katawan ko.
At higit sa lahat…
may isang matinding alaala na paulit-ulit bumabalik sa isip ko.
Ang mababang boses ni Damon sa tabi ng tenga ko.
Ang malamig niyang mga daliri na mahigpit na humahawak sa bewang ko.
At ang paraan ng pagtitig niya sa akin kagabi na para bang matagal na niyang pinipigilan ang isang bagay na hindi na niya kayang kontrolin.
Mabilis akong napabangon.
“Shit…”
Agad kong hinanap ang phone ko.
Pero bago pa ako makatayo nang maayos, bumukas ang pinto ng suite.
Pumasok si Damon dala ang isang tray ng pagkain.
Nakasando lang siya at black slacks, bahagyang basa pa ang buhok.
At nakakainis dahil kahit bagong gising ang itsura niya, mukha pa rin siyang isang lalaking kayang guluhin ang buong mundo gamit lang ang isang tingin.
Huminto siya nang makita akong nakaupo.
“Gising ka na pala.”
Nanigas ako.
Hindi ko alam kung ano ang mas gusto kong gawin.
Sampalin siya.
O tumalon palabas ng bintana para lang makatakas sa awkwardness.
Tahimik niyang inilapag ang tray sa mesa.
“Uminom ka muna ng sabaw.”
Hindi ako gumalaw.
“May nangyari ba sa atin kagabi?”
Diretso kong tanong.
Tumingin siya sa akin nang ilang segundo.
Walang emosyon ang mukha niya.
Pero kakaibang lalim ang nasa mga mata niya.
“Tingin mo?”
Naiinis kong hinila ang kumot.
“Damon.”
Mahina siyang bumuntong-hininga.
“Relax.”
Lumapit siya at iniabot ang tubig.
“Hindi kita ginalaw habang wala ka sa tamang ulirat.”
Bahagya akong natigilan.
“Pero…”
Bahagya siyang ngumisi.
“Halos patayin mo naman ako kagabi kakayakap.”
Namula agad ang mukha ko.
“At isa pa…”
Bahagya siyang yumuko palapit.
“Tatlong beses mong sinabi na mas gwapo ako kaysa sa lahat ng ex mo.”
“Hindi ako nagsasalita nang ganoon!”
“Hmm.” Tinaasan niya ako ng kilay. “Gusto mo bang i-play ko pa ang voice recording?”
Agad kong hinablot ang unan at ibinato sa kanya.
Tumawa siya nang mahina.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon…
nakita ko siyang tumawa nang walang yabang.
Walang pang-aasar.
Walang kompetisyon.
Parang simpleng lalaki lang.
At iyon ang unang beses na kinabahan talaga ako kay Damon Villanueva.
Pagkatapos ng gabing iyon, pilit kong ibinalik sa normal ang lahat.
Nagkikita kami sa business meetings.
Nag-aaway pa rin kami.
Nagbabangayan pa rin sa contracts.
Pero may nagbago.
Hindi na pareho ang tingin niya sa akin.
At mas lalong hindi na pareho ang pakiramdam ko tuwing nasa tabi ko siya.
Minsan nahuhuli ko siyang nakatitig.
Minsan kusa niya akong pinagtitimpla ng kape sa boardroom.
At minsan…
kapag sobrang pagod ko sa trabaho, tahimik niya lang inilalagay ang paborito kong pastry sa mesa ko na parang walang ibig sabihin.
Hanggang sa gabing nalaman kong buntis ako.
Pakiramdam ko noon parang may bomba sa dibdib ko.
Hindi ako natatakot maging ina.
Natakot ako sa posibilidad na si Damon ang ama.
Dahil sa kabila ng lahat…
hindi ko alam kung galit ba ang nararamdaman namin sa isa’t isa.
O isang bagay na mas mapanganib pa roon.
Kaya tumakas ako.
Akala ko kapag lumayo ako, magiging mas madali.
Pero ngayong nasa harapan ko siya sa maliit na bahay sa bundok, alam kong mali ako.
Dahil kahit gaano ako kalayo tumakbo…
hinanap pa rin niya ako.
Mahigpit pa rin ang hawak niya sa pulsuhan ko.
“Bakit ka umalis?”
Paos niyang tanong.
Iniwas ko ang tingin ko.
“Wala kang obligasyon sa batang ito.”
Tumigas ang panga niya.
“Sinong nagsabing obligasyon lang siya?”
“Damon—”
“Tatlong buwan.”
Napakababa ng boses niya.
“Tatlong buwan akong halos mabaliw kakahanap sa’yo.”
Bahagya siyang lumapit.
“Pinuntahan ko lahat ng lugar na posibleng puntahan mo.”
“…”
“Hindi ako makatulog.”
Unti-unting nanghina ang dibdib ko.
“Hindi ako makakain nang maayos.”
Huminto siya sa harap ko.
“At bawat araw iniisip ko kung ligtas ka ba.”
Hindi ako agad nakapagsalita.
Dahil sa unang pagkakataon…
walang yabang sa boses ni Damon.
Walang laro.
Walang kompetisyon.
Takot lang.
Purong takot na mawala ako.
“Bakit?” mahina kong tanong.
Napapikit siya sandali.
Pagmulat niya, diretso siyang tumingin sa akin.
“Dahil mahal kita, idiot.”
Parang huminto ang buong mundo.
Humina ang hangin.
Nawala ang ingay ng kagubatan.
At ang tanging naririnig ko na lang ay ang mabilis na tibok ng puso ko.
Napatawa ako nang walang tunog.
“Hindi nakakatawa.”
“Hindi ako natatawa…”
Napaluha ako.
“Hindi lang ako makapaniwala.”
Bahagya siyang napangiti.
“Tayo lang siguro ang dalawang taong ginawang love language ang pag-aaway.”
At doon tuluyang bumagsak ang depensa ko.
Umiyak ako.
Hindi mahinhin.
Hindi elegante.
Kundi parang batang matagal nagtago ng pagod at takot.
At tahimik lang niya akong niyakap.
Mahigpit.
Mainit.
Parang gusto niyang siguraduhin na hindi na ako mawawala ulit.
Mula noon, nanatili si Damon sa bundok kasama ko.
Ang sikat na CEO na dating kinatatakutan ng buong business world…
natutong magsibak ng kahoy dahil nagyeyelo kami sa gabi.
Unang beses niyang magsaing, nasunog pa ang kaldero.
At muntik niyang maputol ang daliri habang nagtatadtad ng gulay.
“Ano bang klaseng mayaman ka?” inis kong sabi noon.
“Yung klase na may private chef buong buhay.”
Napatawa ako nang malakas.
At tumitig lang siya sa akin na parang iyon na ang paborito niyang tunog sa mundo.
Unti-unti, naging tahanan namin ang maliit na bahay na iyon.
Sa umaga, sabay kaming umiinom ng kape habang nababalot ng hamog ang kabundukan.
Sa gabi, nakahiga ako habang nakapatong ang ulo ko sa dibdib niya at nakikinig sa tibok ng puso niyang minsang kinainisan ko nang sobra.
At habang lumalaki ang tiyan ko…
mas lalo kong nakikita ang side ni Damon na walang ibang nakakakilala.
Tuwing madaling araw kapag sinusumpong ako ng pagsusuka, siya ang naglilinis.
Kapag sumasakit ang likod ko, tahimik niya akong minamasahe.
At tuwing kinakausap niya ang tiyan ko…
palaging lumalambot ang mukha niya.
“Little monster,” bulong niya minsan. “Huwag mong pahirapan masyado ang mommy mo.”
“Ano’ng little monster?” reklamo ko.
“Eh anak natin ‘yan.” Tumawa siya. “Malamang makulit.”
Pagdating ng ikapitong buwan ko, dumating ang balita na matagal nang naghihintay sa amin.
May naglabas ng anonymous report laban sa kumpanya ni Carlos Lim.
Illegal drugs.
Money laundering.
Bribery.
At higit sa lahat…
ang CCTV footage mula sa hotel noong gabing binastos niya ako.
Kumalat iyon sa buong media.
Bumagsak ang pangalan niya sa loob lang ng isang linggo.
At noon ko lang nalaman ang totoo.
Si Damon pala ang nag-ipon ng lahat ng ebidensya.
Tatlong buwan niya iyong inasikaso habang hinahanap din ako.
“Bakit hindi mo sinabi?” tanong ko.
Tahimik siyang nagkakape noon sa veranda.
“Mas importante kang hanapin.”
Biglang sumikip ang dibdib ko.
Dahil may mga lalaking marunong magsalita ng matatamis.
Pero si Damon…
pinipili niyang ipakita sa gawa.
At iyon ang mas nakamamatay.
Lumipas pa ang ilang buwan.
Hanggang dumating ang gabi ng panganganak ko.
Malakas ang ulan.
Humahampas ang hangin sa bubong ng bahay.
At halos mabaliw si Damon sa kaba.
“Breathe, baby. Breathe!”
“Ako ba ang manganganak o ikaw?!”
“Ako yata mamamatay sa takot!”
Halos mabalian siya ng kamay kakahawak ko habang nasa ospital.
At nang marinig niya ang unang iyak ng anak namin…
literal siyang napaiyak.
Si Damon Villanueva.
Ang lalaking kinatatakutan ng buong industriya.
Umiiyak habang hawak ang maliit naming anak na babae.
“She’s beautiful…”
Paos niyang bulong.
Tiningnan niya ako habang nangingilid ang luha.
“Salamat.”
At sa unang pagkakataon sa buhay ko…
wala na akong natirang galit sa kanya.
Lumipas ang dalawang taon.
Nagulat ang buong business world nang biglang magsanib ang Villanueva Group at Reyes Corporation.
Akala ng lahat hostile takeover.
Pero mas lalo silang nagulat nang lumabas kaming magkasabay sa press conference habang karga ni Damon ang anak namin.
Halos mabulunan ang reporters.
“Miss Reyes, totoo bang engaged na kayo ni Mr. Villanueva?”
Tumingin ako kay Damon.
Ngumisi siya.
“Tama sila.”
Pagkatapos, sa harap ng lahat…
lumuhod siya.
At inilabas ang singsing na matagal na pala niyang dala.
“Anika Reyes.”
Mahina siyang natawa.
“Pwede bang tumigil na tayo sa pakikipag-away habang buhay?”
Natawa ako habang naiiyak.
“Pag-iisipan ko.”
“Wrong answer.”
At bago pa ako makatanggi…
hinila niya ako at hinalikan sa harap ng nagwawalang camera flashes.
Nagsigawan ang reporters.
Nagpalakpakan ang crowd.
Habang ang anak naming babae naman ay masayang pumapalakpak sa gitna.
At doon ko tuluyang na-realize ang isang bagay.
Minsan…
ang taong pinakaayaw mong mahalin…
siya rin palang taong pinakamahirap mawala sa puso mo.
At ang lalaking tinawag kong mortal kong kaaway sa loob ng dalawampung taon…
siya rin pala ang magiging tahanan ko habambuhay.