Ibinenta ko ang aking sarili para iligtas ang aking ama…
At inakala kong yayakapin ako ng isang tunay na tycoon na tunay na nagmamahal sa akin.
Hanggang sa lumitaw ang kanyang “dating kasintahan”…
Labinsiyam na taong gulang pa lang si Sofia Ramirez nang mapilitan siyang pumirma sa isang lihim na kasunduan kapalit ng pambayad sa napakalaking hospital bill ng kanyang ama matapos itong ma-stroke.
Ang lalaking tumulong sa kanya ay si Alejandro Villareal.
Isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa buong siyudad.
Kilalang malamig, walang awa, at hindi marunong magmahal.
Pero kay Sofia…
sobrang lambing nito na halos hindi kapanipaniwala.
Minsan, pabiro lang niyang sinabi na gusto niya ang coconut caramel cake mula sa isang maliit na bakery malapit sa dagat.
Kinabukasan—
binili ni Alejandro ang buong bakery.
Simula noon, tuwing umaga ay may bagong lutong cake na ipinapadala para lang sa kanya.
Isang gabi naman, nilagnat nang mataas si Sofia matapos mabasa sa ulan.
Si Alejandro, na noon ay nasa business trip sa ibang bansa, agad kinansela ang lahat ng meeting niya at lumipad pauwi nang gabing iyon.
Magdamag siyang nagbantay sa tabi ng kama ni Sofia.
Paulit-ulit na pinapalitan ang bimpo sa noo nito habang marahang sinusubukang painumin ng gamot.
Namamaos pa niyang bulong:
“Kapag may nangyari sa’yo… mababaliw ako.”
At naniwala si Sofia.
Naniwala siyang mahal talaga siya ng lalaki.
Hanggang sa isang araw…
may babaeng lumapit sa kanya.
Elegante ito, naka-puting dress, at may ngiting puno ng kumpiyansa.
“Ako si Veronica.”
“Ako ang babaeng pinakamamahal noon ni Alejandro.”
Biglang nanlamig ang kamay ni Sofia.
Dahan-dahang hinigop ni Veronica ang kape bago muling nagsalita.
“Pitong taon na ang nakalipas, nag-propose sa akin si Alejandro.”
“Pero pinili kong mag-abroad para ituloy ang career ko.”
“Ngayon… bumalik na ako.”
Tumingin ito diretso kay Sofia.
“At alam kong kapag bumalik ako, ako pa rin ang pipiliin niya.”
Pagkatapos ay kumuha ito ng tseke.
Napahigpit ang hawak ni Sofia nang makita ang halaga.
“Limampung milyong piso.”
“Kunin mo ito at mawala ka na sa buhay niya.”
Pinilit manatiling kalmado ni Sofia.
“Sa tingin mo… mahal ka pa rin niya?”
Natawa si Veronica.
“Alam mo ba kung bakit sobra ka niyang spoiled?”
“Dahil kamukha mo ako noon.”
Parang may humigpit sa dibdib ni Sofia.
Kinuha ni Veronica ang cellphone niya.
“Magpustahan tayo.”
“Magte-text ako kay Alejandro na nasiraan ako ng kotse.”
“At ikaw naman, sabihin mong naaksidente ka.”
“Tingnan natin kung sino ang pipiliin niya.”
Kinagat ni Sofia ang labi niya.
May parte sa kanyang gustong umatras.
Pero sa huli…
tumango pa rin siya.
Sabay na naipadala ang dalawang mensahe.
Bawat segundo ng paghihintay ay parang pagpapahirap.
Hindi inaalis ni Sofia ang tingin sa cellphone niya.
Sunod-sunod na bumalik sa isip niya ang mga alaala nila ni Alejandro.
Noong umiiyak siya sa sobrang sakit ng puson at buong gabing minasahe ni Alejandro ang tiyan niya.
Noong Christmas Eve na mahigpit siya nitong niyakap habang sabay silang nanonood ng fireworks mula sa malaking bintana ng penthouse.
At pabulong nitong sinabi:
“Kung pwede lang… gusto kitang makasama habambuhay.”
At noong ika-dalawampung kaarawan niya…
dinala siya ni Alejandro sa malamig na lugar sa hilaga para makita ang aurora.
Sa ilalim ng makukulay na ilaw sa langit, hinalikan nito ang kamay niya at marahang nagsabi:
“Mula ngayon… lahat ng birthday mo, kasama mo ako.”
Namula ang mga mata ni Sofia habang naaalala iyon.
Hanggang sa—
tumunog ang cellphone ni Veronica.
Ngumiti ito at agad sinagot ang tawag habang naka-loudspeaker.
“Nasaan ka?”
Mababang boses ni Alejandro ang agad narinig ni Sofia.
Parang huminto ang tibok ng puso niya.
Mahinang ngumiti si Veronica.
“Busy ka ba?”
Tahimik ang kabilang linya nang ilang segundo.
Pagkatapos ay mabilis na sumagot si Alejandro.
“Hindi.”
“I-send mo location mo.”
Sa isang iglap—
namutla si Sofia.
Ang cellphone niya ay nanatiling tahimik.
Walang tawag.
Walang message.
Ngumiti si Veronica nang may tagumpay.
“Kita mo?”
“Ako pa rin ang mahal niya.”
Parang nagyelo ang buong katawan ni Sofia.
Mahina siyang nagtanong:
“Ganun… niya kamahal noon?”
Tumawa si Veronica.
“Sobra.”
“Binilhan niya ako ng buong bakery.”
“Dinala niya ako para makita ang aurora.”
“Kahit allergic siya sa pusa, pinayagan niya pa rin matulog sa kwarto namin ang pusang pinulot ko.”
Bawat salitang iyon—
parang kutsilyong paulit-ulit na tumatama sa puso ni Sofia.
Doon niya napagtanto—
lahat ng pagmamahal na ibinigay ni Alejandro sa kanya…
ay alaala pala ng ibang babae.
Muling itinulak ni Veronica ang tseke papunta sa kanya.
“Kapag talo ka, dapat marunong kang umatras.”
Matagal na yumuko si Sofia.
Hanggang sa tuluyan niyang inabot ang tseke.
“Sige.”
“Aalis ako.”
Malakas ang ulan sa labas.
Parang walang kaluluwa siyang naglakad pauwi.
Basang-basa at nanginginig.
Pagdating sa mansion, tumunog ang cellphone niya.
Professor niya iyon.
“Sofia, sigurado ka na bang tatanggapin mo ang scholarship sa Europe?”
“Napakalaking opportunity nito.”
Tahimik siyang tumingin sa ulan sa labas ng bintana.
Pagkatapos ay mahina siyang sumagot:
“Opo.”
“Aalis ako.”
Biglang gumaan ang boses ng professor niya.
“Buti naman at nagdesisyon ka na!”
“Naka-book na ang flight mo.”
“Sampung araw na lang.”
Sampung araw.
Eksaktong birthday ni Alejandro.
Dahan-dahang binilugan ni Sofia ang petsa sa kalendaryo.
Pagkatapos ay binuksan niya ang cabinet.
Nandoon ang suit na tatlong buwan niyang tinahi at dinisenyo para sa birthday gift ni Alejandro.
Bawat tahi…
punong-puno ng pagmamahal niya.
Pero ngayon—
wala na iyong saysay.
Tahimik niyang itinapon ang suit sa basurahan.
At tuluyang humiga habang nanginginig sa lagnat.
Makalipas ang ilang oras…
malabo niyang narinig ang malakas na pagbukas ng pinto ng mansion.
Sunod-sunod na yabag.
Pagkatapos—
biglang bumukas ang pinto ng kwarto niya.
Isang malamig na kamay ang mahigpit na humawak sa kanya.
Paos at halos mawalan ng kontrol ang boses ni Alejandro.
“Sofia!”
“Sino ang nagbigay ng permiso para iwan mo ako?!”
Sa gitna ng lagnat at hilo…
hindi pa nakakadilat si Sofia nang may marinig siyang pamilyar na tawa sa likod nito.
“Alejandro…”
“Dumating ka na pala.”
At sa sandaling iyon—
biglang bumigat ang hangin sa buong kwarto.
…
Napakabigat ng katahimikan sa loob ng kwarto.
Mahigpit pa ring hawak ni Alejandro ang nanginginig na katawan ni Sofia habang basang-basa ito sa malamig na pawis dahil sa mataas na lagnat.
Ngunit nang marinig niya ang boses ni Veronica sa likuran niya—
unti-unting tumigas ang ekspresyon ng lalaki.
Dahan-dahan siyang lumingon.
“Ano’ng ginagawa mo rito?”
Bahagyang natigilan si Veronica.
Parang hindi nito inaasahan ang malamig na tono ni Alejandro.
Ngumiti pa rin siya at lumapit.
“Alejandro… nag-aalala lang ako. Hindi ba’t sinabi mong pupuntahan mo ako?”
Hindi sumagot si Alejandro.
Sa halip ay muli niyang hinawakan ang noo ni Sofia.
Mainit.
Sobrang init.
Halos mawalan siya ng kontrol nang makita ang maputlang mukha nito.
“Ano’ng nangyari sa kanya?” malamig niyang tanong.
Biglang sumikip ang dibdib ni Veronica.
“Ako… hindi ko alam.”
Tumayo si Alejandro.
At sa unang pagkakataon mula nang bumalik si Veronica—
nakaramdam ito ng takot.
Dahil ang tingin ni Alejandro ngayon ay hindi tulad ng lalaking minsang baliw na baliw sa kanya noon.
Kundi parang isang estrangherong nawawalan ng pasensya.
“Ano’ng sinabi mo sa kanya?” mariin niyang tanong.
“A-Alejandro…”
“Sumagot ka.”
Napatigilan si Veronica.
Pagkatapos ay pilit ngumiti.
“Wala naman akong sinabi. Nag-usap lang kami nang maayos.”
Pero eksaktong sandaling iyon—
mahina ngunit malinaw na bumagsak ang isang bagay mula sa kama.
Parehong napalingon sina Alejandro at Veronica.
Isa iyong gusot na tseke.
At nang makita ni Alejandro ang pangalan ni Veronica sa pirma—
unti-unting nanlamig ang mukha niya.
“Limampung milyong piso?”
Namutla si Veronica.
Samantalang si Alejandro ay tila tuluyang nawalan ng emosyon.
“Ano ito?”
Hindi makasagot si Veronica.
Tahimik na yumuko si Alejandro upang pulutin ang tseke.
At doon niya napansin—
may mga bakas ng dugo sa kamay ni Sofia.
Parang may matagal itong kinuyom nang sobrang higpit.
Biglang kumirot ang dibdib ni Alejandro.
“Sofia…”
Mahina niyang hinawakan ang kamay nito.
Sa sobrang taas ng lagnat, wala nang malay si Sofia.
Pero kahit wala itong malay—
mahigpit pa ring nakakuyom ang isa nitong kamay.
Parang may pilit itong pinipigilang sakit.
Maya-maya—
tumunog ang cellphone ni Sofia.
Nakasulat sa screen:
【Professor Lim】
Awtomatikong sinagot iyon ni Alejandro.
At agad niyang narinig ang masayang boses mula sa kabilang linya.
“Sofia! Na-confirm na ang scholarship mo!”
“Nakaayos na rin lahat ng documents para sa Europe.”
“Hindi ka na talaga uurong, tama?”
Parang may malakas na sumabog sa isip ni Alejandro.
Europe?
Scholarship?
Aalis?
Dahan-dahan siyang napatingin sa kalendaryong nasa tabi ng kama.
At doon niya nakita ang petsang bilog na bilog.
Eksakto sa birthday niya.
Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.
Pagkatapos—
unti-unti niyang napansin ang basurahan sa tabi ng cabinet.
May nakausling pamilyar na tela.
Parang nawalan ng hininga si Alejandro habang dahan-dahan niya iyong hinila palabas.
Isang suit.
Ang suit na ilang buwan niyang minsang nakitang tinatahi ni Sofia gabi-gabi habang inaakalang tulog siya.
Naalala niya pa kung paano minsang nasugatan ang daliri nito dahil sa karayom.
At nang tanungin niya kung bakit hindi ito bumili na lang—
nakangiti lamang si Sofia noon.
“Mas gusto kong ako mismo ang gumawa.”
Doon unang beses na nakaramdam si Alejandro ng bagay na matagal na niyang hindi nararamdaman.
Takot.
Takot na tuluyang mawala ang isang tao.
Bigla siyang napalingon kay Veronica.
At sa pagkakataong iyon—
wala nang natitirang init sa mga mata niya.
“Lumabas ka.”
Namutla si Veronica.
“A-Alejandro…”
“Lumabas ka.”
Mahina pero nakakatakot ang boses niya.
“Ngayon din.”
“Ako ang mahal mo noon!” halos pasigaw na sabi ni Veronica.
“Tama!”
“Mahal na mahal mo ako!”
Tahimik si Alejandro.
Pagkatapos ay malamig siyang ngumiti.
“Noon.”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Veronica.
Dahan-dahan itong umatras.
“Ano… ibig mong sabihin?”
Napapikit si Alejandro.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon—
malinaw niyang naintindihan ang sarili niyang damdamin.
Oo.
Mahal niya noon si Veronica.
Pero ang babaeng hinahanap niya sa bawat paggising…
ang babaeng kayang magpabaliw sa kanya sa isang simpleng lagnat…
ang babaeng kinatatakutan niyang mawala higit sa lahat…
ay si Sofia na.
Hindi na si Veronica.
Dahan-dahang bumukas ang mga mata niya.
“At ikaw ang sumira noon.”
“Hindi ako.”
Tuluyang namutla si Veronica.
Habang si Alejandro naman ay walang pag-aalinlangang pinindot ang intercom.
“Security.”
“Palabasin n’yo siya.”
“Alejandro!” sigaw ni Veronica habang pilit siyang hinahawakan ng mga guard.
Pero ni hindi man lang siya nilingon ng lalaki.
Sa buong buhay ni Veronica—
ngayon lang niya naramdaman kung ano ang ibig sabihin ng tuluyang mapalitan.
Nang mawala ito—
muling bumalik ang katahimikan sa kwarto.
Tahimik na umupo si Alejandro sa tabi ng kama.
Marahang hinaplos ang buhok ni Sofia.
At sa unang pagkakataon…
nakita niya kung gaano kapayat ang babae.
Gaano ito kapagod.
Gaano ito kasaktan.
Pero kahit ganoon—
ni minsan ay hindi siya nito sinisi.
Mahigpit niyang hinawakan ang kamay nito.
“Sofia…”
“Sorry.”
Paos ang boses niya.
At halos hindi niya masabi ang mga sumunod na salita.
“Hindi ko alam…”
“na mahal na pala kita nang ganito.”
Tumulo ang luha ni Sofia kahit nakapikit pa rin ito.
Parang kahit sa gitna ng kawalan ng malay—
naririnig siya nito.
Buong gabi hindi umalis si Alejandro sa tabi niya.
Siya mismo ang nagpalit ng bimpo.
Nagpainom ng gamot.
At paulit-ulit na hinahaplos ang noo nito na parang natatakot siyang mawala ito anumang oras.
Kinabukasan—
dahan-dahang nagmulat ng mata si Sofia.
Nanlalabo pa ang paningin niya.
Pero agad niyang nakita si Alejandro na nakaupo sa tabi ng kama.
Mukhang hindi ito natulog buong gabi.
Pagkakita sa kanya, agad itong tumayo.
“May masakit pa ba?”
Namula ang mata ni Sofia.
Mahina siyang umiwas ng tingin.
“Aalis na ako.”
Parang sinaksak ang puso ni Alejandro.
“Ano?”
“Tatanggapin ko ang scholarship.”
Tahimik na pumatak ang luha ni Sofia.
“Pagod na akong maging kapalit ng ibang tao.”
Biglang nanikip ang dibdib ni Alejandro.
Mahigpit niyang hinawakan ang balikat nito.
“Hindi ka kapalit.”
“Sofia…”
“Hindi kita minahal dahil kamukha mo siya.”
“Minahal kita dahil ikaw si Sofia.”
Unti-unting namula ang mga mata ng babae.
Pero mapait itong ngumiti.
“Pero pinuntahan mo siya.”
Tahimik si Alejandro.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Dahil akala ko… ikaw ang nag-text.”
Natigilan si Sofia.
Namamaos siyang nagtanong:
“Ano?”
Napapikit si Alejandro.
“At the same time kayong nag-message.”
“Pagkabasa ko ng tungkol sa aksidente…”
tumigil sandali ang boses niya, tila natatakot pa ring balikan ang sandaling iyon.
“…nabaliw ako.”
“Pero biglang tumawag si Veronica.”
“At dahil hindi ka sumasagot…”
“akala ko siya ang nagpadala ng message.”
Parang biglang nawalan ng lakas si Sofia.
At doon niya lang naalala—
naka-silent nga pala ang cellphone niya matapos ang klase.
Nanghina ang tuhod niya.
Samantalang si Alejandro naman ay mahigpit siyang niyakap.
Parang takot na takot itong mawala siya.
“Sofia…”
“Hindi ko kayang mawala ka.”
Mahigpit na napakapit si Sofia sa damit nito habang tuluyan nang umiiyak.
Lahat ng sakit.
Lahat ng pagdududa.
Lahat ng gabi ng pag-iyak nang palihim—
tila sabay-sabay na kumawala.
Makalipas ang kalahating buwan—
sa araw ng flight ni Sofia—
mahigpit siyang hawak ni Alejandro sa airport.
“Tuloy ka pa rin?”
Mahinang tumawa si Sofia habang umiiyak.
“Oo.”
Napabuntong-hininga si Alejandro.
Pagkatapos ay inilabas niya ang isang maliit na kahon.
Nang buksan iyon ni Sofia—
isang singsing ang tumambad sa kanya.
At sa loob ng kahon, may nakasulat:
【This time, stay because you love me. Not because you owe me.】
Tuluyang napaiyak si Sofia.
Samantalang si Alejandro naman ay marahang hinawakan ang mukha niya.
“Maghintay ka sa’kin.”
“Susundan kita.”
“At sa pagkakataong ito…”
mahina niyang idinikit ang noo niya rito.
“…hindi na kita hahayaang maramdaman na pangalawa ka lang.”
Makalipas ang dalawang taon—
sa ilalim ng parehong aurora na minsang pinanood nila—
nakasuot si Sofia ng wedding dress habang umiiyak sa harap ni Alejandro.
At mahigpit siyang niyakap ng lalaki habang pabulong na nagsabi:
“Hindi ikaw ang kamukha niya.”
“Siya ang naging anino mo sa alaala ko.”
“At ikaw…”
hinalikan niya ang noo ng babae.
“…ikaw ang naging tahanan ko.”