TINAWAG NIYANG WALANG KWENTA AT SINAMPAL NIYA AKO NANG PAULIT-ULIT DAHIL SA ISANG MALIIT NA BAGAY… KINABUKASAN, NAGHANDA AKO NG MARANGYANG ALMUSAL KAYA INAKALA NIYANG SUMUKO NA AKO, NGUNIT HALOS MAHIMATAY SIYA SA TAKOT NANG MAKITA KUNG SINO ANG MGA BISITANG NAKAUPO SA AMING LAMESA!
Ako si Elena, isang tahimik at mapagmahal na maybahay. Tinalikuran ko ang aking propesyon bilang isang accountant upang suportahan ang asawa kong si Roman sa kanyang pag-angat bilang Senior Vice President sa isang malaking kumpanya. Sa paningin ng lahat, kami ang perpektong mag-asawa. Si Roman ay gwapo, mayaman, at iginagalang sa lipunan.
Ngunit sa likod ng mga nakasarang pinto ng aming marangyang bahay, nabubuhay ako sa impiyerno.
Isang gabi, umuwi si Roman na mainit ang ulo. Naghain ako ng hapunan, ngunit nang matikman niya ang sopas, bigla niya itong inihagis sa sahig. Basag ang porselanang mangkok at kumalat ang mainit na sabaw sa carpet.
“Sinabi ko sa’yo na gusto ko ng mainit na mainit na sopas! Malamig ‘to! Wala ka na ngang ibang ginagawa sa bahay kundi magluto, palpak ka pa!” sigaw niya.
“Roman, mainit pa ‘yan nang ihain ko. Masyado ka lang natagalan sa pagbaba—” hindi ko na natapos ang sasabihin ko.
PAK!
Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko. Napaatras ako, ngunit bago pa ako makabawi, sinundan niya ito ng isa pa. At isa pa. Paulit-ulit niya akong sinampal at sinabunutan hanggang sa pumutok ang aking labi at magpasa ang aking pisngi. Umiyak ako at nagmakaawa, ngunit tiningnan lamang niya ako nang may matinding pandidiri.
“Tandaan mo, Elena. Ako ang bumubuhay sa’yo. Kung wala ako, mamamatay ka sa gutom. Linisin mo ‘yang kalat na ‘yan!” utos niya bago kalmadong umakyat sa kwarto para matulog, na parang walang nangyari.
Habang pinupunasan ko ang aking dugo at nililinis ang sahig, may isang bagay na namatay sa loob ko—ang aking pagmamahal at pagtitiis para sa kanya. Hindi na ako umiyak. Napalitan ng yelo ang aking puso.
Naisip ko, Gusto mo ng maayos na hapag-kainan? Pwes, pagbibigyan kita. Maghahanda ako ng isang piging na hinding-hindi mo makakalimutan.
ANG PAGHAHANDA SA MADALING ARAW
Imbes na matulog, nagpunta ako sa aking home office. Bilang dating accountant, alam ko kung saan itinatago ni Roman ang kanyang mga files. Matagal ko nang napansin ang mga kahina-hinalang transaksyon niya sa kumpanya, ngunit pinili kong manahimik bilang isang “mabuting asawa.” Ngayon, inilabas ko ang lahat. Mga patunay ng pagnanakaw niya sa kumpanya (embezzlement), mga pekeng resibo, at kickbacks.
Gumawa ako ng tatlong kopya. Pagkatapos, nagpadala ako ng mga mensahe at tumawag sa ilang napakahalagang tao.
Pagdating ng alas-kwatro ng madaling araw, pumasok ako sa kusina. Kinuha ko ang mga pinakamahal na sangkap sa aming refrigerator. Nagluto ako ng paborito niyang steak, truffle pasta, naghanda ng sariwang mga prutas, at nagbukas ng isang napakamahal na champagne. Inilatag ko ang mga mamahaling plato at kubyertos sa mahabang dining table.
Humarap ako sa salamin. Hindi ko tinakpan ng makeup ang pumutok kong labi at ang nangingitim kong pisngi. Gusto kong makita ng lahat ang obra maestra ng aking asawa.
ANG PAG-AANGAS NG DEMONYO
Alas-otso ng umaga. Narinig ko ang mga yabag ni Roman pababa ng hagdan. Suot ang kanyang mamahaling silk robe, naamoy niya ang masarap na aroma ng pagkain.
Nang pumasok siya sa dining room, nakita niya ang napakarangyang handa. Ngumisi siya nang pagkalaki-laki, punong-puno ng kayabangan. Akala niya, ang ginawa niya kagabi ay tuluyang sumira sa aking lakas ng loob at ngayon ay sinusubukan kong suhulan siya ng pagkain para mapatawad.
“Wow. Ang bango naman niyan,” mayabang niyang sabi habang naglalakad papasok. “Mabuti naman at natauhan ka na, Elena! Ganyan dapat. Isang sampal lang pala ang katapat mo para matuto kang rumespeto at magsilbi nang maayos sa asawa mo—”
Naputol ang sinasabi niya. Tumigil siya sa paglalakad. Nanlaki ang kanyang mga mata at unti-unting nawala ang kulay sa kanyang mukha. Nagsimulang manginig ang kanyang mga tuhod at halos mabitawan niya ang pagkakahawak sa kanyang robe.
Dahil sa kabilang dulo ng mahabang lamesa, hindi lang ako ang nakaupo. May tatlong bisita na tahimik na naghihintay sa kanya.
ANG MGA BISITA
Nakaupo sa unang silya si Police Inspector Ramirez kasama ang dalawang pulis na nakatayo sa likuran niya, hawak ang posas.
Sa ikalawang silya ay ang aking abogadong si Atty. Valdez, isa sa pinakamabagsik na divorce at family lawyer sa bansa, hawak ang isang makapal na folder.
At sa pinaka-kabisera, nakaupo nang seryoso at madilim ang mukha—si Mr. Antonio Sy, ang Billionaire CEO at Chairman ng kumpanyang pinapasukan ni Roman, ang lalaking itinuturing niyang “Diyos” ng kanyang karera.
“M-Mr. Sy?! S-Sir… a-anong ginagawa niyo rito sa bahay ko?!” nanginginig at utal-utal na tanong ni Roman. Tiningnan niya ang mga pulis, pagkatapos ay tumingin sa akin.
Tumayo ako. Tiningnan ko siya nang diretso sa mata, ipinapakita ang aking pasa at sugat.
“Sila ang mga inimbita ko para sa almusal, Roman. Gusto kong saluhan nila tayo habang ipinapakita mo kung paano ka maging isang ‘perpektong’ asawa,” malamig kong sabi.
Padabog na inihagis ni Mr. Sy ang isang makapal na folder sa ibabaw ng lamesa. Nagkalat ang mga dokumentong pinuyatan kong i-print kagabi.
“Tinitingala kita sa kumpanya, Roman. Pinagkatiwalaan kita!” umuusok sa galit na sigaw ni Mr. Sy. “Pero hindi lang pala asawa mo ang sinasaktan mo! Limampung milyong piso ang ninakaw mo sa kumpanya ko gamit ang mga pekeng kumpanya! Bago pa ako pumunta rito, pinasara ko na ang lahat ng bank accounts mo at sinisante na kita. Wala ka nang trabaho, at sisiguraduhin kong mabubulok ka sa kulungan dahil sa pagnanakaw!”
Halos himatayin si Roman. Napakapit siya sa gilid ng upuan para hindi matumba. “S-Sir, h-hindi po totoo ‘yan… E-Elena, sabihin mo sa kanila na gawa-gawa mo lang ‘to! Nag-aaway lang kami!”
Tumayo si Atty. Valdez at inabutan siya ng isang pormal na dokumento. “Mr. Roman, ito ang kopya ng Protection Order na inilabas ng korte ngayong umaga. Bawal ka nang lumapit kay Elena sa loob ng isang daang metro. At inihahanda na rin namin ang kasong Violence Against Women and Children (VAWC) laban sa’yo. Ang bahay na ito at ang lahat ng natitira mong lehitimong ari-arian ay ifi-freeze ng korte bilang danyos.”
“Hindi pwede ‘to! Bahay ko ‘to! Ako ang nagpapalamon sa babaeng ‘yan!” desperadong sigaw ni Roman, pilit na lumalapit sa akin, ngunit mabilis na humarang ang dalawang pulis.
Hinawakan ni Inspector Ramirez ang braso ni Roman at malakas itong ipinihit sa kanyang likuran. CLICK. Narinig sa buong kwarto ang pagkakandado ng malamig na posas sa kanyang mga pulso.
“Roman Delgado, inaaresto ka sa salang physical abuse at qualified theft. May karapatan kang manahimik. Lahat ng sasabihin mo ay pwedeng gamitin laban sa’yo sa korte,” matigas na babala ng pulis.
Habang kinakaladkad si Roman palabas ng sarili niyang bahay, umiiyak siya at nagmamakaawa. Nawala ang kanyang kayabangan. Nawala ang kanyang porma. Isa na lamang siyang talunan na basag ang dangal at buong buhay.
“Elena! Parang awa mo na! Patawarin mo ako! Asawa mo ako!” humahagulgol niyang sigaw habang isinasakay sa police car sa labas, pinapanood ng lahat ng aming mga tsismosang kapitbahay.
Hindi ako lumabas para tingnan siya. Umupo ako pabalik sa aking silya, kinuha ang tinidor, at hiniwa ang perpektong luto na steak.
Humarap ako sa aking tatlong bisita at ngumiti nang taos-puso.
“Gentlemen, huwag nating hayaang lumamig ang pagkain. Kain po tayo,” mahinahon kong alok.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon, naramdaman ko ang tunay na lasa ng kalayaan—at napakasarap nito.