HABANG HAWAK KO ANG KUTSILYO PARA HIWAIN ANG WEDDING CAKE, YUMAKAP NANG MAHIGPIT ANG KAPATID KO AT BUMULONG: “ITULAK MO SIYA. NGAYON NA!”—ANG NAKAKAGIMBAL NA TOTOONG KATAUHAN NG LALAKING PINAKASALAN KO!
Ako si Bianca, dalawampu’t anim (26) na taong gulang. Ang araw ng aking kasal ay dapat sanang maging pinakamasayang araw ng aking buhay. Nakasuot ako ng isang kumikinang na designer gown, napapalibutan ng daan-daang bisita sa isang marangyang ballroom sa Makati, at nakakawit ang aking braso sa lalaking pinangakuan ko ng panghabambuhay na pag-ibig—si Roman.
Si Roman ay tatlumpung (30) taong gulang. Gwapo, matagumpay, at napakalambing. Sa paningin ng lahat, isa siyang perpektong lalaki. Ngunit ang aking nakatatandang kapatid na si Kuya Gabriel, isang cybersecurity expert, ay hindi kailanman nagtiwala sa kanya. Palagi niyang sinasabi na may tinatagong madilim na sikreto si Roman, ngunit dahil sa labis na pag-ibig, binale-wala ko ang mga babala ng aking kapatid.
Inakala kong nahanap ko na ang aking happily ever after. Ngunit sa kalagitnaan ng aming marangyang reception, ang panaginip na ito ay biglang naging isang madugong bangungot.
Ang Perpektong Ilusyon at ang Huling Seremonya
Matapos ang masayang kainan at sayawan, dumating ang oras para sa cake-cutting ceremony.
Isang dambuhalang five-tier wedding cake na pinalamutian ng mga puting rosas at ginto ang ipinasok sa gitna ng dance floor. Itinutok ang spotlight sa amin ni Roman. Pinalakpakan kami ng lahat. Lumapit kami sa lamesa, at kinuha ko ang mahaba at matalim na kutsilyong gagamitin para sa seremonya.
Pumwesto si Roman sa likuran ko. Ipinulupot niya ang kanyang kaliwang braso sa aking baywang at ipinatong ang kanyang kanang kamay sa ibabaw ng kamay kong may hawak sa kutsilyo. Ang kanyang hininga ay tumatama sa aking leeg.
“I love you, Mrs. Valderama,” malambing na bulong ni Roman sa aking tainga. “Pagkatapos nito, magiging akin na ang lahat-lahat sa’yo.”
Ngumiti ako, inakala kong isa lamang itong matamis na pangako. Ngunit napansin kong malamig ang kanyang mga kamay, at may kung anong matigas na bagay ang nakadiin sa kanyang tagiliran mula sa loob ng kanyang tuxedo.
Hinihintay na ng photographer ang aming paghiwa. Ngunit bago pa man namin maibaba ang kutsilyo, biglang umakyat sa entablado si Kuya Gabriel. Pawis na pawis siya, namumutla, at pilit na ngumingiti habang naglalakad papalapit sa amin.
“Teka lang! Picture muna tayong tatlo bago ninyo hiwain ‘yan!” malakas at tila masayang anunsyo ni Kuya Gabriel.
Kumunot ang noo ni Roman. Naramdaman ko ang biglaang paghigpit ng hawak niya sa aking baywang. “Gabriel, mamaya na ang picture. Pinuputol mo ang moment namin.”
“Isang hug lang sa bunso kong kapatid, Roman. Bawal ba?” matigas ngunit nakangiting sagot ni Kuya Gabriel. Hindi na siya naghintay ng sagot. Mabilis siyang lumapit at niyakap ako nang napakahigpit.
Nang ilapit niya ang kanyang mukha sa aking tainga upang magpanggap na bumubulong ng pagbati, narinig ko ang panginginig ng kanyang boses. Ang mga salitang lumabas sa kanyang bibig ay nagpatigil sa pag-ikot ng aking mundo.
“Bianca, makinig kang mabuti. May nakatagong baril siya sa coat niya. Kapag bumitaw ako… itulak mo siya. Ngayon na!”
Ang Pagtulak at ang Pagsabog ng Katotohanan
Nanlaki ang mga mata ko. Bago pa ako makapagtanong, mabilis na kumalas ng yakap si Kuya Gabriel. Nagkatinginan kami sa loob ng isang segundo. Nakita ko ang matinding takot at determinasyon sa kanyang mga mata.
Sa sandaling lumayo si Kuya Gabriel, naramdaman ko ang paggalaw ng kamay ni Roman patungo sa loob ng kanyang tuxedo.
Wala nang pag-aalinlangan. Buong lakas kong ibinagsak ang kutsilyo sa lamesa, umikot, at itinulak ko si Roman gamit ang dalawa kong kamay!
“Ano ba—!” sigaw ni Roman. Dahil hindi niya inaasahan ang aking ginawa, nawalan siya ng balanse at natumba nang patalikod, bumagsak sa sahig kasama ang ilang upuan.
Eksakto sa pagbagsak niya, nagkagulo ang buong ballroom.
Mula sa mga pintuan, sa likod ng mga kurtina, at maging sa hanay ng mga waiter, naglabasan ang mahigit sampung lalaking naka-sibilyan ngunit may hawak na mga baril. Sila ay mga ahente ng National Bureau of Investigation (NBI)!
“NBI! WALANG KIKILOS! ROMAN VALDERAMA, DROP YOUR WEAPON!” sigaw ng lead agent.
Nagsigawan ang mga bisita at nagtakbuhan upang magtago. Hinila ako ni Kuya Gabriel at itinago sa likuran ng dambuhalang lamesa ng cake. Nanginginig ang buong katawan ko habang nakikita kong pilit na bumubunot ng baril si Roman mula sa kanyang coat, ngunit mabilis siyang dinaganan at pinusasan ng apat na ahente.
“Bitawan niyo ako! Mga hayop kayo! Bianca!” nagwawalang sigaw ni Roman, ang kanyang maamong mukha ay tuluyang napalitan ng anyo ng isang demonyo.
Habang nakadapa si Roman sa sahig at pinupusasan, ipinakita ng isang ahente ang nakuha mula sa kanyang bulsa—isang silenced pistol at isang maliit na hiringgilya (syringe) na may lamang malinaw na likido.
Ang Madilim na Sikreto ng Aking Asawa
Naiyak ako habang yakap-yakap ang aking kapatid. “K-Kuya… anong nangyayari?! Bakit siya may baril?!”
Inilabas ni Kuya Gabriel ang kanyang tablet at nanginginig itong ipinakita sa akin.
“Bianca, hindi Roman Valderama ang totoong pangalan niya,” humihingal na paliwanag ni Kuya Gabriel. “Siya si Arturo Mendez. Isang international scammer at assassin na matagal nang pinaghahanap ng Interpol. Kaninang umaga, na-hack ko ang isang encrypted server na naglalaman ng mga komunikasyon niya. Nakita ko ang buong plano niya.”
Tiningnan ko ang screen ng tablet. May mga litrato ng tatlong magkakaibang babae na pawang nakasuot din ng wedding gown… at lahat sila ay may death certificate.
“Tatlong beses na siyang nagpakasal sa mga tagapagmana ng malalaking negosyo, Bianca. At lahat ng asawa niya ay namatay sa mismong gabi ng kanilang kasal dahil sa ‘heart attack’ o ‘aksidente’. Matapos mamatay ng mga babae, sa kanya napupunta ang lahat ng yaman at life insurance bilang legal na asawa,” patuloy ni Kuya Gabriel, mahigpit na hawak ang aking kamay. “Plano niyang iturok sa’yo ang lason na nasa syringe na iyon habang hinihiwa ninyo ang cake. Magmumukhang inatake ka lang sa puso at walang makakapansin dahil magulo. Kailangan ko siyang itulak palayo sa’yo para magkaroon ng clear line of sight ang NBI bago ka niya makuha bilang hostage!”
Nanlambot ang mga tuhod ko at napasalampak ako sa sahig. Ang lalaking pinangarap kong makasama habambuhay ay isang serial killer na pinlano ang aking kamatayan bago pa man kami umabot sa altar!
“Muntik na, bunso… Muntik na kitang mawala,” umiiyak na bulong ni Kuya Gabriel, niyayakap ako nang buong higpit.
Ang Pagtatapos ng Bangungot
Inakay ako ni Kuya Gabriel patayo. Lumapit kami sa kung saan nakadapa si Roman. Tiningnan niya ako nang may matinding poot, ang kanyang mga mata ay nanlilisik na parang isang halimaw na nakawala sa hawla.
“Konti na lang sana, Bianca! Konti na lang! Kung hindi lang nangialam ang pakialamerong kapatid mo!” nanggagalaiting sigaw ng lalaking minsang tinawag kong asawa.
Tinitigan ko siya. Nawala ang lahat ng pagmamahal ko at napalitan ito ng matinding pandidiri.
Inangat ko ang aking kamay at walang-awang sinampal siya nang napakalakas sa harap ng lahat ng ahente.
“Mabubulok ka sa kulungan, demonyo ka. At hinding-hindi mo na makukuha ang yaman ng pamilya ko,” malamig at matigas kong binitawan ang mga salitang iyon bago ko siya tinalikuran.
Marahas na kinaladkad ng mga ahente ng NBI si Roman palabas ng ballroom. Ang marangyang reception na ginastusan namin ng milyon-milyon ay nauwi sa isang crime scene, ngunit wala akong pakialam.
Tiningnan ko ang dambuhalang wedding cake na hindi na nahiwa. Bago ang araw na ito, nagalit pa ako kay Kuya Gabriel dahil sa pagiging masyado niyang protektibo. Ngunit ngayon, habang magkahawak kami ng kamay na naglalakad palabas ng hotel, napatunayan kong ang pinakadalisay at pinakamatibay na pag-ibig sa mundo ay hindi nagmumula sa isang lalaking nangangako ng habambuhay sa harap ng altar—kundi mula sa isang kapatid na handang isugal ang sariling buhay upang iligtas ang sa iyo.
