PART 2:
KABANATA 1: Ang Pagliwanag ng Dilim
— Dahil sila… ang pamilya mo mismo… ang gumawa nito sa akin, Eduardo. Ang ina mo at ang kapatid mo… gusto nilang patayin ang anak natin.
Ang hangin sa loob ng penthouse sa Monte Imperial Condominium sa Ayala Alabang ay napakalalamig, ngunit ang pawis na lumalabas sa noo ni Eduardo Reyes ay mainit at puno ng matinding pangamba. Ang mga ilaw ng lungsod ng Muntinlupa at Makati na sumisilip sa malaking glass window ay tila mga matang nagmamasid sa isang trahedyang hindi dapat nangyari sa loob ng kanyang tahanan.
Si Eduardo Reyes, tatlumpu’t limang taong gulang, ay ang mukha ng Reyes Grand Holdings. Sa mundo ng negosyo sa Pilipinas, kilala siya bilang isang taong may bakal na kamay. Walang negosyante sa Makati, Bonifacio Global City, o Cebu ang nakapagpataob sa kanya. Ngunit sa sandaling iyon, habang nakaluhod siya sa tabi ng napakalaking kama at nakatitig sa mga pasa at pamamaga sa binti ng kanyang asawang si Helena, ang lahat ng kanyang kapangyarihan ay walang silbi.
“Helena…” ang boses ni Eduardo ay hindi na ang boses ng isang bilyonaryo. Ito ay boses ng isang lalaking nawawasak ang puso. “Ulitin mo ang sinabi mo. Pakiusap, sabihin mo sa akin na mali lang ang narinig ko.”
Si Helena, dalawampu’t pitong taong gulang, ay nagmula sa isang simpleng pamilya sa Laguna. Isang guro sa pampublikong paaralan bago niya nakilala si Eduardo sa isang charity event. Walang yaman, walang mataas na titulo sa lipunan, ngunit may pusong kasing dalisay ng ginto. Iyon ang dahilan kung bakit siya minahal ni Eduardo nang higit pa sa kanyang sariling buhay—at iyon din ang dahilan kung bakit labis siyang kinamuhian ng pamilya Reyes, lalo na ng ina nitong si Doña Victoria at ng nakatatandang kapatid nitong si Victor Jr.
“Eduardo…” umiiyak na wika ni Helena, pilit na itinatakip ang kanyang kamay sa kanyang tiyan na anim na buwan nang malaki. “Nangangako ako sa’yo… hindi ako nagtaksil. Wala akong ibang lalaki. Ang mga pasang ito… ang mga bakas na ito sa aking balat… nakuha ko ito noong nakaraang linggo.”
“Saan?” mariing tanong ni Eduardo. Ang kanyang panga ay nakakulong sa matinding galit, ang mga ugat sa kanyang leeg ay halatang-halata na. “Sino ang humawak sa’yo nang ganyan?”
“Ang… ang mga tauhan ng kapatid mo,” pabulong na sagot ni Helena. “Noong nakaraang Biyernes… noong pumunta ka sa Singapore para sa regional summit ng pamilya niyo. Dumating si Doña Victoria rito sa penthouse.”
Bumalik sa memorya ni Eduardo ang nakaraang linggo. Umalis siya ng bansa sa loob ng apat na araw para sa isang napakahalagang business trip. Bago siya umalis, tinitiyak niya palagi na ligtas si Helena. May mga security guard sa ibaba ng condo, may mga CCTV sa hallway. Ngunit paanong nakapasok ang sinuman nang hindi niya nalalaman?
“Ang ina mo…” patuloy ni Helena, habang ang bawat salita ay parang kutsilyong sumasaksak sa dibdib ni Eduardo. “May hawak siyang master key ng yunit na ito. Sinabi niya sa akin na nakatakda akong magkaroon ng isang ‘special medical evaluation’ sa VIP Wing ng St. Mercy Hospital. Sinabi niya na utos mo raw ito upang siguraduhing ligtas ang tagapagmana ng pamilya Reyes.”
“Hindi ako nagbigay ng ganyang utos!” sigaw ni Eduardo, sabay hampas ng kanyang kamao sa sahig. “Kailanman ay hindi ko ipagkakatiwala ang kalusugan mo sa ina ko nang wala ako!”
“Alam ko…” hikbi ni Helena. “Kaya tumanggi ako. Sinabi ko sa kanya na hihintayin kita. Ngunit… ngunit hindi siya naniwala. Pumasok ang dalawang lalaki na nakaitim—mga bodyguard ng kapatid mong si Victor. Hinawakan nila ako sa mga kamay at paa. Pilit nila akong isinakay sa elevator papunta sa basement parking kung saan walang mga tauhan ng building management dahil ibinayad na pala ng kapatid mo ang buong floor ng oras na iyon.”
Nanginginig ang buong katawan ni Eduardo habang pinapakinggan ang kuwento. Ang kanyang sariling pamilya—ang mismong dugo at laman na kasalo niya sa mga marangyang hapag-kainan sa Forbes Park—ay gumawa ng ganitong kababuyan sa kanyang buntis na asawa.
KABANATA 2: Ang Lihim sa St. Mercy Hospital
“Dinala nila ako sa St. Mercy Hospital,” pagpapatuloy ni Helena, habang pilit niyang pinapawi ang mga luhang hindi tumitigil sa pag-agos. “Hindi sa karaniwang clinic room, kundi sa lumang gusali sa likod ng ospital—ang Section B na pansamantalang isinara para sa renovation.”
“At ano’ng ginawa nila sa’yo roon, Helena?!” sigaw ni Eduardo, habang ang kanyang mga mata ay nag-aapoy na sa galit.
“Tinali nila ang mga binti ko sa gilid ng metal bed,” pabulong na wika ng babae, na parang muling nabubuhay sa kanyang isip ang bangungot ng gabing iyon. “Pumasok si Dr. Manuel—ang personal na doktor ng kapatid mong si Victor. May hawak siyang syringe na may kulay dilaw na gamot. Sinabi ni Doña Victoria habang nakatayo sa tabi ng kama… na hindi daw nararapat na ang isang tulad kong mahirap at galing sa probinsya ang magsilang ng unang apo ng pamilya Reyes na magmamana ng limampung porsyento ng Reyes Grand Holdings.”
Dito tuluyang naunawaan ni Eduardo ang lahat.
Ang huling habilin ng kanyang yumaong ama na si Don Fernando Reyes.
Sa testamento ng kanyang ama, malinaw na nakasaad: Ang sinumang unang anak sa bagong henerasyon ng pamilya Reyes na magkakaroon ng isang malusog na sanggol ay awtomatikong magmamana ng 50% ng voting shares ng buong kumpanya, kasama na ang St. Mercy Hospital System at ang real estate empire sa buong Timog Silangang Asya.
Si Victor Jr., ang nakatatandang kapatid ni Eduardo, ay sampung taon nang kasal sa kanyang asawang si Cassandra, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin sila nabibiyayaan ng anak. Nang malaman ng kanilang ina na si Doña Victoria at ni Victor na si Helena ay buntis sa isang lalaki, nalaman nilang mawawalan sila ng kontrol sa buong bilyong ari-arian ng pamilya.
“Gusto nilang… ipagpagpalaglag ang anak natin?” galit na tanong ni Eduardo, habang ang boses niya ay halos pumiyok sa matinding dalamhati.
“Gusto nilang turukan ako ng gamot na magdudulot ng severe uterine contraction… upang lumabas ang sanggol nang maaga at ideklarang ‘stillborn’ o namatay sa loob ng tiyan,” sabi ni Helena. “Sinabi ng doktor na lalabas na tila isang natural na komplikasyon ang mangyayari dahil mayroon daw akong pre-eclampsia.”
“Mga demonyo…” bulong ni Eduardo. “Mga totoong demonyo!”
“Ngunit hindi ako pumayag, Eduardo,” umiiyak na kwento ni Helena. “Nagpumiglas ako. Ginamit ko ang buong lakas ko upang sipain ang stand ng IV tube at ang mesa kung saan naroon ang mga gamot. Nabasag ang mga bote. Sa gulo, naipatama ko ang aking mga binti sa matutulis na gilid ng bakal na kama. Hawak pa rin nila ako nang mahigpit—iyon ang dahilan ng mga pasang ito sa aking mga kamay at hita.”
“Paanong nakatakas ka?” tanong ng bilyonaryo.
“May isang batang nurse… si Nurse Maria,” sagot ni Helena. “Nang marinig niya ang aking mga sigaw at nang makita niyang dudurugin nila ang buhay ng aking anak, sinadya niyang patayin ang main power circuit breaker ng Section B. Nagdilim ang buong silid. Sa gitna ng kaguluhan, tinulungan niya akong lumabas sa pinto sa likod. Nakatrabaho ko ang kanyang ina noong nagtuturo pa ako sa Laguna. Tinulungan niya akong makasakay ng taxi pabalik dito.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin noong umuwi ako mula Singapore?!” galit at nagtatakang tanong ni Eduardo. “Bakit anim na araw kang nagtago sa ilalim ng kumot na ‘yan habang nagdurusa sa sakit?!”
Tumingin si Helena sa kanya nang may matinding awa at pagmamahal.
“Dahil sinabi ni Doña Victoria bago ako makatakas… na kapag sinabi ko sa’yo ang lahat, gagamitin nila ang kanilang kapangyarihan upang sirain ka. Idedeklara ka nilang mentally unfit sa board of directors. Aagawin nila ang kumpanya mo, at papatayin nila ang pamilya ko sa Laguna. Natakot ako, Eduardo… Akala ko, kapag nanahimik ako at nagpanggap na nagpapahinga lang, hindi ka nila sasaktan. Akala ko kapag lumipas ang ilang araw, gagaling ang mga pasa ko at hindi mo na malalaman ang lahat…”
Napatigil si Eduardo. Ang kanyang asawa, sa kabila ng matinding sakit at trauma na dinanas nito, ay inisip pa rin ang kanyang kapakanan at ang kaligtasan ng kanyang negosyo.
KABANATA 3: Ang Pagtanggi sa Ospital ng Pamilya
Habang nakaluhod si Eduardo sa tabi ng kama, muling tumunog ang kanyang telepono. Ang emergency team ng lalawigan na kanyang tinawagan kanina ay tumatawag na pabalik.
“Sir Reyes, nakarating na po ang aming ambulansya sa ibaba ng Monte Imperial Condominium,” wika ng paramedic sa kabilang linya. “Dadalhin po natin ang inyong misis sa St. Mercy Hospital tulad ng inyong kahilingan.”
“HINDI!” sigaw ni Eduardo sa telepono. “Ibahin niyo ang ruta!”
“Po? Ngunit ang St. Mercy Hospital po ang pinakamalapit at may pinakamagandang obstetrics department sa rehiyon—”
“Sinabi nang HUWAG sa St. Mercy!” galit na utos ni Eduardo. “Dadalhin niyo ang asawa ko sa St. Jude Medical Center sa Bonifacio Global City. Makikipag-ugnayan ako sa CEO ng ospital na ‘yon ngayon din. Kapag may nakakita sa inyo na kahit isang tauhan ng Reyes Grand Holdings o St. Mercy, sisiguraduhin kong mawawalan kayo ng lisensya!”
Ibinaba ni Eduardo ang telepono at mabilis na kinuha ang kanyang personal na jacket. Marahan niyang binuhat si Helena mula sa kama. Sa kabila ng matinding sakit na nararamdaman sa bawat galaw ng kanyang mga binti, hindi pumatak ang kahit isang sigaw kay Helena habang nakayakap siya sa leeg ng kanyang asawa.
“Kayanin mo, mahal ko,” pabulong na sabi ni Eduardo habang hinahalikan ang noo ng kanyang asawa. “Nangangako ako sa’yo sa harap ng Diyos… mula sa gabing ito, wala nang sinuman sa pamilya Reyes ang makakahawak sa’yo o sa anak natin. Ako ang maniningil sa lahat ng luhang pumatak sa mga mata mo.”
Bumaba sila gamit ang private service elevator na diretso sa nakatagong VIP parking zone. Doon ay naghihintay ang isang kulay itim na armored SUV na gagamitin nila sa halip na ang pampublikong ambulansya, upang makaiwas sa mga mata ng mga spy na posibleng inilagay ni Victor sa paligid ng gusali.
Sa loob ng kotse, habang mabilis na binabagtas ng kanilang sasakyan ang SLEX patungong Bonifacio Global City, tinawagan ni Eduardo ang tanging taong pinagkakatiwalaan niya sa buong mundo ng medisina—si Dr. Gabriel Mendoza, ang dating chief of surgery ng Armed Forces of the Philippines at kasalukuyang head ng St. Jude Medical Center.
“Gabriel,” malamig at matigas na sabi ni Eduardo sa telepono. “Kailangan ko ng isang buong isolation floor sa ospital mo. Kailangan ko ng limang pinagkakatiwalaang security personnel na may armas sa pintuan ng silid ng asawa ko. At kailangan ko ng forensic medical examination para sa mga pasa at pamamaga sa kanyang katawan.”
“Eduardo? Ano’ng nangyari?” nag-alalang tanong ni Dr. Mendoza sa kabilang linya. “May nagtangka ba sa buhay ng asawa mo?”
“Ang sarili kong pamilya,” sagot ni Eduardo. “At gagamitin ko ang bawat legal at hindi legal na paraan upang ilagay sila sa likod ng rehas.”
KABANATA 4: Ang Pagsusuri at ang Galit ng Bilyonaryo
Nang makarating sila sa St. Jude Medical Center sa BGC, mabilis na ipinasok si Helena sa isang nakatagong VIP suite sa ikalabindalawang palapag. Ang buong floor ay pinalibutan ng mga personal na security guard ni Eduardo na ipinatawag niya mula sa kanyang sariling private security agency—mga taong walang anumang koneksyon sa pamilya Reyes.
Si Dr. Gabriel Mendoza mismo ang nagsagawa ng pagsusuri kasama ang dalawang ob-gyn specialists. Habang sinusuri si Helena sa loob ng silid, nakatayo si Eduardo sa labas ng salamin na pinto, nakatitig sa kanyang asawa. Ang kanyang kamay ay nakakuyom nang napakahigpit na halos tumagos ang kanyang mga kuko sa kanyang sariling balat.
Pagkaraan ng dalawang oras na masusing pagsusuri, lumabas si Dr. Mendoza mula sa kuwarto. May hawak siyang folder na naglalaman ng mga x-ray, ultrasound, at toxicology test results.
“Gabriel… sabihin mo sa akin ang totoo,” sabi ni Eduardo. “Ligtas ba ang anak ko? Ligtas ba si Helena?”
Bumuntong-hininga si Dr. Mendoza at tinapik ang balikat ng kanyang kaibigan.
“Ang baby… ay isang totoong himala, Eduardo. Ang heartbeat ng bata ay matatag. Sa kabila ng matinding stress at physical trauma na dinanas ni Helena, napakalakas ng anak niyo. Ngunit si Helena…”
“Ano’ng nangyari sa kanya?!”
“May malubhang ligament damage sa kanyang kaliwang knee joint dahil sa marahas na pagkakagapos at pagpupumiglas,” paliwanag ng doktor. “Ang pamamaga sa kanyang mga binti ay bunga ng isang klase ng chemical injection—isang uri ng localized oxytocin derivative na idinisenyo para magdulot ng uterine contractions at pagtaas ng blood pressure. Mabuti na lamang at hindi tumagos sa placenta ang buong dose dahil nabasag niya ang ampoule noong gabing iyon.”
Naiyak sa ginhawa si Eduardo nang marinig na buhay ang kanyang anak, ngunit ang kanyang galit laban sa kanyang ina at kapatid ay lalo lamang tumindi.
“Ang mga pasang iyon sa kanyang katawan…” patuloy ni Dr. Mendoza, “…ay malinaw na bakas ng physical assault. Kumuha na kami ng kumpletong medico-legal report. May mga DNA traces pa sa ilalim ng mga kuko ni Helena mula sa nakipagpumiglas sa kanya. Kung gusto mong maghain ng kaso ng Frustrated Abortion at Serious Physical Injuries, mayroon tayong sapat na ebidensya upang ipakulong ang sinumang gumawa nito.”
“Hindi lang basta kaso sa korte ang ibibigay ko sa kanila, Gabriel,” malamig na wika ni Eduardo. Ang kanyang mga mata ay walang anumang bakas ng awa. “Dudurugin ko sila sa paraang hindi na sila makakabangon kailanman.”
KABANATA 5: Ang Maling Akala ng mga Reyes
Habang nasa loob ng ospital si Helena at ligtas na nagpapahinga sa ilalim ng maingat na pangangalaga ng mga doktor, pumasok si Eduardo sa kanyang sasakyan at nagmaneho patungo sa kanyang opisina sa Reyes Grand Tower sa Makati.
Alas-kwatro na ng madaling araw. Ang buong gusali ay tahimik, ngunit ang opisina ng CEO sa pinakamataas na palapag ay maliwanag.
Umupo si Eduardo sa kanyang swivel chair at binuksan ang kanyang laptop. Sinimulan niyang suriin ang lahat ng financial records ng Reyes Grand Holdings na hawak ng kanyang kapatid na si Victor at ng kanyang ina.
Sa loob ng maraming taon, pinayaan ni Eduardo ang kanyang kapatid na humawak ng ilang porsyento ng real estate division at ng St. Mercy Hospital System kahit alam niyang may mga iregularidad sa mga transaksyon nito. Ginawa niya iyon dahil pamilya niya sila. Inisip niya na sapat na ang kanyang kita upang pakainin ang kasakiman ng kanyang kapatid.
Ngunit ngayon, naunawaan niya na ang kasakiman ng tao ay walang kabusugan.
“Akalain niyo bang matatakot niyo si Helena…” bulong ni Eduardo sa sarili habang tumitingin sa mga confidential file. “Akalain niyo bang magtatago ako dahil lang sa pananakot niyo?”
Tiningnan ni Eduardo ang kanyang personal assistant na si Anton, na kararating lamang sa opisina pagkarinig ng balita.
“Anton,” utos ni Eduardo. “Kumuha ka ng tatlong pinakamagaling na forensic accountant sa bansa. Gusto kong suriin niyo ang lahat ng bank account ng St. Mercy Hospital sa huling limang taon. Gusto kong mahanap niyo ang bawat pisong naisbulsa ni Victor at ng aking ina.”
“Sir Eduardo…” nag-aalalang tanong ni Anton. “Sigurado po ba kayo rito? Kapag ginawa natin ito, babagsak ang stock value ng Reyes Grand Holdings nang higit sa tatlumpung porsyento.”
“Hindi ako Interesado sa stock value ng pamilya Reyes,” sagot ni Eduardo na may malamig na boses. “Interesado ako sa katarungan. At simula ngayong araw, ang Reyes Grand Holdings ay hindi na pagmamay-ari ng mga demonyong iyon.”
Kasabay nito, nalaman ni Eduardo mula sa kanyang mga intelligence contact na nakatakdang magdaos ng isang grand anniversary gala ang St. Mercy Hospital sa susunod na gabi sa Manila Hotel. Naroon ang lahat ng matataas na opisyal ng gobyerno, mga kilalang doktor, mga investor, at ang buong high society ng Maynila.
Si Doña Victoria at Don Victor ang magiging mga pangunahing host ng gabi. Nakatakda nilang ianunsyo ang panibagong 2-billion peso expansion ng ospital.
Napangiti nang napakalamig si Eduardo.
“Ang magandang gabi ng aking ina…” sabi ni Eduardo kay Anton, “…ang magiging gabing huling beses niyang makikita ang liwanag ng kalayaan.”
KABANATA 6: Ang Gabi ng Pagtutuos sa Manila Hotel
Ang Grand Ballroom ng Manila Hotel ay napapalamutian ng mga mamahaling kristal na chandelier, mga sariwang bulaklak na inangkat pa mula sa Holland, at mga mesa na natatakpan ng kulay gintong tela. Ang musika mula sa isang kilalang symphony orchestra ay buong tamis na dumadaloy sa buong bulwagan.
Nakatayo sa gitna ng entablado si Doña Victoria Reyes, suot ang isang mamahaling terno na may mga nakatahing tunay na dyamante. Sa kanyang tabi ay ang kanyang nakatatandang anak na si Victor Jr., na nakasuot ng napakagandang tuxeudo at may hawak na baso ng champagne.
“Mula sa gabing ito,” masayang pahayag ni Doña Victoria sa harap ng micropono, habang nagpalakpakan ang daan-daang bisita, “ang St. Mercy Hospital ay patuloy na magiging simbolo ng pag-asa, pagmamahal, at mataas na kalidad ng serbisyong medikal sa buong Timog Silangang Asya!”
Nagpalakpakan ang mga senador, mga bilyonaryo, at mga embahador na naroroon.
Si Victor Jr. ay ngumiti nang napakalapad. Lumingon siya sa kanyang ina at pabulong na nagsabi:
“Mom, wala na tayong problema kay Eduardo. Ayon sa aking mga tauhan, anim na araw nang hindi lumalabas ng kwarto ang kanyang asawa. Siguradong natakot sila sa babala natin. Hindi na kailanman maglalakas-loob si Helena na magsalita.”
“Mabuti naman,” malamig na tugon ni Doña Victoria habang umiinom ng champagne. “Ang isang tulad niyang dukha ay walang karapatang pumasok sa ating pamilya, lalo na ang magsilang ng tagapagmana ng ating yaman. Kapag nakuha natin ang buong kontrol sa kumpanya, sisiguraduhin kong maiiwan nang walang kahit ano si Eduardo.”
Ngunit bago pa matapos ni Doña Victoria ang kanyang pangungusap, biglang namatay ang lahat ng ilaw sa Grand Ballroom.
Napasinghap ang mga tao. Nabalot ng dilim ang buong lugar, maliban sa malaking LED screen sa likod ng entablado na ginamit kanina para sa promotional video ng ospital.
BZZZZT.
Biglang gumana ang malaking screen. Ngunit hindi ang promotional video ng ospital ang lumabas.
Ang lumabas sa screen ay ang malinaw na footage mula sa CCTV camera ng Section B ng St. Mercy Hospital noong nakaraang Biyernes!
Sa video, malinaw na nakikita kung paano pilit na ginalaw ng dalawang malalaking lalaki si Helena habang nakatali ang kanyang mga binti. Malinaw na nakikita si Doña Victoria na nakatayo sa tabi habang itinuturo ang tiyan ni Helena, at si Dr. Manuel na may hawak na syringe!
“Ano ‘to?!” sigaw ni Victor, habang nabitawan niya ang kanyang baso ng champagne na nabasag sa sahig. “Patayin niyo ang screen! Patayin niyo ang power!”
Ngunit hindi tumigil ang video. Sumunod na lumabas sa screen ang kumpletong medico-legal report mula sa St. Jude Medical Center, kasama ang toxicology test na nagpapatunay ng pagtatangkang pagbibigay ng unsafe labor-inducing drugs sa isang anim na buwang buntis!
At sa gitna ng naguguluhang mga bisita, ang malaking pinto ng Grand Ballroom ay biglang bumukas.
Pumasok si Eduardo Reyes. Suot ang isang itim na suit, may lakad na puno ng kapangyarihan at awtoridad. Sa kanyang likuran ay hindi mga bodyguard lamang ang kasama—kundi ang Regional Director ng National Bureau of Investigation (NBI) kasama ang sampung armadong ahente!
KABANATA 7: Ang Pagbagsak ng mga Reyes
Nabalot ng matinding katahimikan ang buong bulwagan. Ang mga bisita—mga kilalang tao sa lipunan—ay nakatitig sa screen at kay Eduardo na ngayon ay dahan-dahang naglalakad patungo sa entablado.
“Eduardo!” galit at nanginginig na sigaw ni Doña Victoria. “Ano’ng kabaliwan ito?! Pano ba mo ipinapahiya ang pamilya natin sa harap ng buong bansa?!”
Huminto si Eduardo sa tapat ng entablado. Tumingin siya sa kanyang ina, at sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, wala ni kaunting paggalang o pagmamahal ang makikita sa kanyang mga mata.
“Pamilya?” malamig na wika ni Eduardo. Ang kanyang boses ay umalingawngaw sa sound system ng bulwagan. “Ang pamilya ba ay ang mga taong nagtatangkang pumatay sa sarili nilang apo? Ang pamilya ba ay ang mga taong gumagamit ng marahas na puwersa sa isang walang labang buntis na babae?”
“Kasinungalingan ‘yan!” sigaw ni Victor Jr. habang lumalapit sa kanyang kapatid. “Gawa-gawa mo lang ang video na ‘yan! Inimbento mo ‘yan para agawin ang kontrol sa St. Mercy Hospital!”
Isang malamig na ngiti ang lumabas sa mga labi ni Eduardo.
“Aagawin?” sabi ni Eduardo. “Hindi ko kailangang agawin ang isang bagay na sa akin na nakapangalan, Victor. Sa katunayan, habang nagpapakasaya kayo rito sa Manila Hotel, pinalabas na ng Securities and Exchange Commission at ng Board of Directors ang desisyon: Tinanggal ka na bilang COO ng Reyes Grand Holdings. At ang iyong mga bank account sa Switzerland at Cayman Islands—na ginamit mo para magpuslit ng 1.2 billion pesos mula sa pondong pampubliko ng ospital—ay pormal nang i-prenta ng Bangko Sentral ng Pilipinas.”
Nawalan ng kulay ang mukha ni Victor Jr. Napaatras siya, habang ang kanyang asawang si Cassandra ay halos mahimatay sa tabi ng mesa.
Tumingin ang Regional Director ng NBI kay Doña Victoria at kay Victor Jr.
“Doña Victoria Reyes at Victor Reyes Jr.,” opisyal na pahayag ng opisyal ng NBI habang naglalabas ng arrest warrant. “Inaaresto namin kayo sa ilalim ng probisyon ng Revised Penal Code para sa mga kasong Frustrated Abortion, Serious Physical Injuries, Kidnapping and Serious Illegal Detention, at Plunder. Wala kayong karapatang magpiyansa dahil sa bigat ng mga ebidensya.”
“Hindi niyo ako pwedeng hawakan!” sigaw ni Doña Victoria habang sinusubukan siyang puyusan ng mga NBI agent ng pormal na handcuffs. “Ako si Victoria Reyes! Ako ang may-ari ng lungsod na ito!”
“Dati ‘yon, Ina,” malamig na pabulong ni Eduardo habang pinapanood ang kanyang ina na isinusuot ang mga pusa sa kanyang mga kamay. “Ngunit mula ngayong gabi, isa ka na lamang kulungan na magbabayad sa bawat pasang iniwan mo sa katawan ng asawa ko.”
Habang isinasakay si Doña Victoria at Victor Jr. sa mga police car sa labas ng hotel habang pinaputok ng daan-daang flashbulbs ng mga media reporter ang kanilang mga camera, pumasok ang balita sa lahat ng pangunahing news network sa bansa.
Ang tinaguriang pinakamakapangyarihang pamilya sa larangan ng medisina at negosyo ay tuluyang bumagsak sa loob lamang ng isang gabi.
KABANATA 8: Bagong Umaga
Lumipas ang tatlong buwan.
Ang balita tungkol sa scandal ng pamilya Reyes ay unti-unti nang humupa sa mga pamagat ng mga pahayagan, ngunit ang mga pagbabagong idinulot nito ay patuloy na naramdaman.
Si Doña Victoria Reyes at Victor Jr. ay nananatiling nakakulong sa Maximum Security Facility habang nagpapatuloy ang kanilang paglilitis. Ang lahat ng kanilang mga ari-arian ay isinailalim sa forfeiture sa pabor ng mga victim support funds at sa St. Mercy Hospital, na ngayon ay pormal nang ginawang isang non-profit charitable medical foundation sa ilalim ng pamamahala ni Eduardo.
Sa loob ng isang tahimik at napakagandang rest house sa Tagaytay na nakadungaw sa Taal Lake, ang hangin ay sariwa at puno ng amoy ng mga bulaklak.
Si Helena ay nakaupo sa isang kumportableng rocking chair sa malawak na beranda. Ang kanyang mga binti ay tuluyan nang gumaling mula sa mga pasa at pinsala, bagamat may kaunting bakas pa ng mga pilat na nagpapaalala sa kanyang katatagan.
Sa kanyang mga bisig ay nakakarga ang isang napakagandang sanggol na lalaki—si Gabriel Fernando Reyes—na isinilang tatlong linggo ang nakalilipas nang napakalusog at napakalakas.
Lumabas si Eduardo mula sa loob ng bahay, may dalang dalawang tasa ng mainit na tsokolate. Inilapag niya ang mga tasa sa maliit na mesa at lumuhod sa tabi ng rocking chair ng kanyang asawa.
Marahan niyang hinawakan ang maliit na kamay ng kanyang anak, bago humalik sa pisngi ni Helena.
“Ano’ng iniisip mo, mahal ko?” tanong ni Eduardo nang may matamis at payapang ngiti.
Tumingin si Helena sa kanya, ang kanyang mga mata ay puno ng matinding pagmamahal at kawalan ng anumang takot.
“Iniisip ko lang…” pabulong na wika ni Helena, “…noong gabing alisin mo ang kumot sa aking mga binti sa Ayala Alabang. Akala ko iyon na ang katapusan ng ating buhay. Akala ko mawawala ang lahat sa atin.”
Kinuha ni Eduardo ang kamay ni Helena at mariin itong hinagkan.
“Ang gabing iyon ay hindi ang katapusan, Helena,” sabi ng bilyonaryo habang nakatitig sa mga mata ng kanyang asawa. “Iyon ang gabi na napagtanto ko na walang anumang yaman, pamilya, o kapangyarihan sa mundo ang mas mahalaga kaysa sa protektahan ang taong mahal ko. Inalis ko ang kumot na ‘yon para makita ang sakit mo—ngunit ginamit ng Diyos ang sandaling ‘yon upang alisin ang dilim sa ating buhay.”
Ngumiti si Helena at isinandal ang kanyang ulo sa balikat ni Eduardo, habang ang sikat ng araw sa umaga ay dahan-dahang lumalabas sa ibabaw ng Taal Volcano, na nagbibigay ng liwanag sa isang bagong panimula—isang panimulang itinayo sa ibabaw ng katotohanan, pag-ibig, at totoong katarungan.
