Bawat matapos kami kumain sa bahay ng biyenan kong police director, nawawalan ako ng malay nang eksaktong dalawang oras.

PART 2:

KABANATA 1: Ang Shadow ng Mansyon

Ang gabi sa Forbes Park ay palaging tahimik—isang uri ng katahimikan na hindi nakakapagpalagay ng loob, kundi nakakapagpadama sa iyo na ikaw ay binabantayan ng mga mamahaling pader at matataas na bakal na tarangkahan. Para sa akin, ang mansyon ng pamilya Valderrama ay hindi simbolo ng karangyaan; ito ay isang gilded cage, isang kulungan na muling nagbubukas ng pinto tuwing Sabado ng gabi.

Ako si Katrina “Trina” Santos-Valderrama. Dalawampu’t walong taong gulang, isang senior brand strategist sa isang kilalang advertising firm sa Makati. Dalawang taon na ang nakakalipas nang pumanaw ang aking mga magulang sa isang aksidente sa eroplano sa Palawan. Ang aking ama na si Don Fernando Santos ay isang kilalang negosyante sa larangan ng shipping at real estate. Nang mawala sila, naiwan sa akin ang lahat ng kanilang ari-arian—mga lupain, trust funds, at ang pangunahing stock sa Santos Holdings.

Noong panahong iyon, lugmok ako sa dalamhati. At sa pinakamadilim na sandali ng aking buhay, dumating si Marco Valderrama.

Si Marco ay guwapo, edukado, at may charms na madaling makakuha ng tiwala ng sinuman. Siya ang anak ni General Eduardo Valderrama, ang Police Regional Director ng National Capital Region. Sa mga mata ng lipunan, kami ni Marco ang perpektong magkasama: ang magandang heiress at ang marangal na anak ng isang mataas na opisyal ng pamahalaan. Naging mabilis ang aming relasyon. Sa loob ng anim na buwan matapos ang libing ng aking mga magulang, nagpakasal kami.

Sa unang dalawang taon, naging maayos ang lahat. Maalaga si Marco. Si Papa Eduardo naman ay tumatayong pader ng proteksyon para sa akin. Ngunit tatlong buwan na ang nakakaraan, may nagsimulang magbago.

“Trina, Hija, uminom ka pa ng sopas,” wika ni Papa Eduardo habang nakaupo sa kabisera ng mahabang hapag-kainan na gawa sa solid mahogany. Ang boses niya ay malalim, may awtoridad na hindi mo pwedeng tanggihan. “Ipinagluto ka uli ni Aling Rosa ng Pahiyang Bulalo with Chinese Herbs. Maganda ‘yan para sa sirkulasyon ng dugo mo. Napapansin ko kasi nitong mga nakaraang linggo, medyo namumutla ka.”

Nakatayo sa gilid si Aling Rosa, ang matagal nang kasambahay ng mga Valderrama, nakatungo ang ulo at tila iwas na iwas sa aking mga mata.

“Salamat po, Papa,” sagot ko nang may pilit na ngiti. Kinuha ko ang kutsara at humigop ng mainit na sabaw. Masarap ito—may halimuyak ng mga mamahaling halamang-gamot at malinamnam na baka.

Tumingin ako kay Marco na nakaupo sa tabi ko. Nilalantakan niya ang kanyang steak habang nakatutok ang mata sa kanyang iPad. “Uminom ka pa, Babs. Sabi ni Papa maganda ‘yan sa kalusugan mo,” biyahe pa niya nang hindi man lang ako tinitingnan.

Kinain ko ang kalahati ng sabaw. Wala namang anuman sa lasa. Walang pahahiwatig na may nakatagong panganib sa bawat higop.

Ngunit pagkaraan ng tatlongpung minuto, habang nagpapaalam na kami upang umuwi sa aming bahay sa New Manila, Quezon City, nagsimula na ang bangungot.

Habang nagmamaneho si Marco pabalik sa aming bahay, naramdaman ko ang pagberat ng aking mga talukap. Hindi ito ang karaniwang antok na nararamdaman mo kapag busog ka. Ito ay isang mabigat, gumagapang na kadiliman na pumapasok mula sa likod ng aking leeg patungo sa aking utak.

Ang paningin ko ay nagsimulang magkabaha-bahagi. Ang mga ilaw ng poste sa kahabaan ng EDSA ay naging malalaking dilaw na mantsa na tumutulo sa salamin ng kotse.

“Marco…” nanginginig kong sabi, sinusubukang iangat ang aking kanang kamay pero tila wala na akong kontrol sa sarili kong kalamnan. “Marco, nahihilo ako… p-parang mawawalan ako ng malay…”

Lumingon si Marco nang mabilis, ang mukha niya ay puno ng pagkadismaya sa halip na pag-aalala. “Trina, pakiusap naman. Kakagaling lang natin kina Papa. Huwag ka namang mag-eksena habang nagmamaneho ako.”

“Hindi ako nag-e-eksena!” sigaw ko sa isip ko, ngunit ang lumabas sa bibig ko ay isang mahinang daing lamang. “May… may mali sa akin…”

“Sinabi na sa’yo ni Papa, ‘di ba? Masyado kang napa-paranoid sa trabaho mo,” malamig na sabi ni Marco. “Ganyan din ang nangyari sa’yo noong nakaraang Sabado. At noong isang Sabado pa. Lagay ba naman ay tuwing Sabado ka na lang mahihilo?”

“Kaya nga… bakit tuwing Sabado lang?!” naisip kong itanong, pero tuluyan nang gumana ang sikreto ng aking katawan. Ang dilim ay tulad ng isang higanteng alon na lumamon sa akin.

Nang muli kong idilat ang aking mga mata, nakahiga na ako sa aming kama sa New Manila. Ang liwanag ng lamp sa bedside table ay sumasayaw sa kisame. Mabilis kong tiningnan ang digital clock sa pader.

11:00 PM.

Lumunok ako ng laway. Tumingin ako sa orasan muli.

Pumikit ako nang eksaktong 9:00 PM sa loob ng kotse habang nasa kalsada kami. Nagising ako nang eksaktong 11:00 PM.

Dalawang oras.

Ito na ang pang-apat na linggo na nangyayari ito. Hindi 1:59. Hindi 2:01. Eksaktong dalawang oras akong walang kamalay-malay. Na para bang ang katawan ko ay may panloob na timer na nakaset para gisingin ako pagkatapos ng isang tiyak na dosage.

Sa sala, narinig ko ang mahinang tunog ng telebisyon. Dahan-dahan akong bumangon. Ang ulo ko ay kumikirot pa rin, may lasang bakal sa aking dila. Lumabas ako ng silid at nakita ko si Marco na nakaupo sa couch, may hawak na baso ng whisky.

“Gising ka na pala,” sabi niya nang hindi lumilingon. “Sinabi ko na sa’yo, pagod lang ‘yan. Inakyat kita rito kasi nakatutulog ka sa couch kanina.”

“Marco, kailangan kong magpatingin sa doktor,” pabulong kong sabi habang nakahawak sa pader.

Lumingon siya at tinitigan ako nang may halong inis. “Trina, nars ang ina ng isa kong kaibigan, sinabi ko na sa kanya ang sintomas mo. Sabi niya, stress-induced narcolepsy lang ‘yan. O kaya panatag ang loob mo kapag Sabado kaya doon bumabagsak ang katawan mo. Wag ka nang gumawa ng drama. Nakakahiyang malaman ni Papa na pinaghihinalaan mo ang bahay niya.”

Doon ako natigilan. Bakit laging nadadamay ang pangalan ng kanyang ama? Bakit sa bawat pagkakataong nagpapakita ako ng takot, ang reaksyon ni Marco ay ipagtanggol si Papa Eduardo at ipamukha sa akin na ako ay nag-iinarte lamang?

KABANATA 2: Ang Lihim na Pagsusuri

Nang sumunod na araw, Linggo, nagkunwari akong maayos ang pakiramdam ko. Nagluto ako ng almusal para kay Marco, ngunit sa loob-loob ko, gumagawa na ako ng plano.

Kinabukasan, Lunes, hindi ako pumasok sa opisina. Kumuha ako ng sick leave. Ngunit sa halip na magpahinga sa bahay, sumakay ako sa isang Grab car patungo sa St. Luke’s Medical Center sa Bonifacio Global City—malayo sa mga ospital kung saan kilala ang pamilya Valderrama.

Pumunta ako sa neurology department at humingi ng konsultasyon sa isang sikat na neurologist, si Dr. Aris Laurel. Upang makapagtago, nagbayad ako gamit ang aking personal na pera mula sa isang lumang savings account na hindi alam ni Marco, at hindi ko ginamit ang aking health card.

“Mrs. Valderrama,” wika ni Dr. Laurel habang sinusuri ang mga resulta ng aking buong blood panel, toxicology screen, at brain CT scan na ginawa nang araw na iyon. “Ayon sa lahat ng mga test na ginawa natin ngayon… malinis ang iyong mga vital signs. Walang senyales ng brain lesion, walang aneurysm, at ang iyong blood sugar at blood pressure ay napaka-normal.”

“Doc, posible po bang may uri ng gamot o lason na nagdudulot ng agarang pagkawala ng malay sa loob ng dalawang oras, ngunit mabilis ding nawawala sa dugo pagkaraan ng 24 oras?” tanong ko habang nanginginig ang aking mga daliri sa aking kandungan.

Tinitigan ako ni Dr. Laurel nang may pagtataka sa likod ng kanyang salamin. “May mga tinatawag tayong short-acting hypnotics o ultra-short sedatives. Ang mga ito ay ginagamit sa anesthesiology. Kapag ibinigay ito sa tamang dosage sa pamamagitan ng pagkain o inumin, maaari nitong patayin ang kamalayan ng isang tao sa loob ng 15 hanggang 30 minuto. At dahil mabilis itong i-metabolize ng atay, pagkaraan ng 12 hanggang 24 oras, halos imposible na itong matukoy sa karaniwang blood test kung hindi gagamit ng mga advanced na forensic toxicology screening.”

Malamig na pawis ang bumalisbis sa aking likod.

“Bakit mo itinatanong ito, Katrina?” seryosong tanong ng doktor. “May nagpapakain ba sa’yo ng hindi mo alam? Kung may banta sa buhay mo, kailangan nating ireport ito sa mga awtoridad.”

“H-hindi po, Doc,” mabilis kong pagsisinungaling, dahil alam kong kung mag-uulat ako sa pulisya, ang babagsakan ng report na iyon ay ang mismong tanggapan ng aking biyenan na si General Eduardo Valderrama. “N-nabasa ko lang po sa isang artikulo. Nag-aalala lang ako.”

Lumabas ako ng ospital na tila nawawalan ng tiyak na tuntungan.

Walang sakit ang katawan ko. Walang diperensya ang utak ko.

Ibig sabihin, ang sabaw ni Aling Rosa… ang haponan tuwing Sabado… ay may nakahalong gamot. Nilalalason ako ng pamilya ng asawa ko. O mas tumpak: pinatutulog ako nang walang kamalay-malay.

Ngunit BAKIT?

Ano ang ginagawa nila sa akin sa loob ng dalawang oras na iyon habang ako ay parang bangkay sa kanilang sofa o sa kotse?

KABANATA 3: Ang Pagsisiyasat sa Raon

Huwebes ng hapon. Sinabi ko kay Marco na may client meeting ako sa Makati, ngunit pumarada ako sa gilid ng Avenida sa Maynila. Naglakad ako papasok sa makikitid at maiingay na eskinita ng Raon sa Quiapo—ang sentro ng mga bentahan ng electronics at mga pambihirang kagamitan sa Pilipinas.

May nairekomenda sa akin ang isang kakilala sa IT department ng aming kumpanya: isang maliit na shop na nagbebenta ng surveillance equipment.

Ang nagmamay-ari ay isang lalaking nagngangalang Mang Bert, may edad na at may peklat sa kaliwang mata.

“Ano’ng kailangan mo, Miss?” tanong niya habang naghihinang ng isang circuit board.

“Kailangan ko ng camera,” pabulong kong sagot habang tumitingin sa paligid. “Yung hindi makikita kahit sulyapan. Yung may sariling baterya na tumatagal ng ilang araw, may night vision, at kakayanang mag-transmit ng live audio at video sa cellphone ko gamit ang Wi-Fi o cellular data.”

Tinitigan ako ni Mang Bert nang matagal. Pagkatapos ay yumuko siya at kumuha ng isang maliit na kahot mula sa ilalim ng kanyang estante. Inilabas niya ang isang bagay na mukhang maliit na piraso ng itim na plastik—kasinliit ng butones ng jacket.

“Ito ay gawa sa Taiwan, ginagamit ng mga private investigator,” sabi ni Mang Bert. “May micro-lens ito na pwedeng magrekord sa 4K resolution. May kasama itong magnet sa likod para madaling idikit sa ilalim ng mesa, sa loob ng plorera, o sa likod ng mga libro. Ang baterya nito ay may power-saving standby mode na tumatagal ng hanggang isang buwan. Kapag may gumalaw sa kwarto, mag-a-activate ito at magpapadala ng alerto sa app mo.”

“Magkano?” tanong ko.

“Dose mil pesos,” sagot niya.

Hindi na ako nakipagtawaran. Inilabas ko ang labindalawang libong piso mula sa aking bag at ibinigay sa kanya.

“Isang paalala lang, Miss,” wika ni Mang Bert habang iniaabot sa akin ang maliit na kahon. “Kapag naglagay ka ng ganitong gamit… siguraduhin mong handa ka sa anumang makikita mo. Dahil karamihan ng bumibili sa akin nito, hindi nagugustuhan ang katotohanang natutuklasan nila.”

Hawak ang maliit na kahon, naramdaman ko ang panlalamig ng aking mga kamay. Ngunit wala na akong pagpipilian. Ang buhay ko ang nakataya rito.

KABANATA 4: Ang Pagtatanim ng Bitag

Dumating ang gabi ng Sabado.

Habang nasa loob kami ng sasakyan papunta sa mansyon sa Forbes Park, ang puso ko ay dumadagundong sa loob ng aking dibdib. Sa loob ng aking shoulder bag, nakatago ang micro-camera na nakakonekta na sa aking cellphone app.

Pagdating namin sa mansyon, pumasok kami sa malaking dining hall. Naroon na si Papa Eduardo, nakasuot ng kanyang civilian polo barong, nagbabasa ng dyaryo habang umiinom ng kape.

“Magandang gabi, Papa,” bati ko, sabay halik sa kanyang pisngi. Naramdaman ko ang paninigas ng aking muscles sa sobrang tensyon.

“Magandang gabi, Katrina. Maupo kayo,” nakangiti niyang sabi. Ang kanyang ngiti ay perpekto—ngiti ng isang mapagmahal na biyenan. “Aling Rosa, ihanda mo na ang pagkain. At ang sabaw para kay Katrina.”

“Papa, bago po tayo kumain, gagamit lang po ako ng banyo sa itaas,” paalam ko nang may mahinag boses.

“Sige, Hija. Alam mo naman ang daan.”

Umakyat ako sa ikalawang palapag. Ngunit sa halip na pumunta sa banyo ng bisita, dahan-dahan akong lumiko patungo sa pinto ng opisina ni Papa Eduardo—ang kanyang study room. Alam kong walang pwedeng pumasok dito nang walang pahintulot niya, kaya ito ang lugar kung saan siya gumagawa ng kanyang mga pinakasikretong transaksyon.

Ginamit ko ang isang maliit na hairclip upang buksan ang lumang lock ng pinto—isang kasanayang natutunan ko sa mga palabas sa telebisyon at sinubukan ko sa aming bahay kagabi. Sa kabutihang palad, mabilis na nag-click ang lock.

Pumasok ako sa loob. Mabaho ang amoy ng tabako at lumang silya na gawa sa balat. Ang kwarto ay puno ng mga parangal, plaques ng pagkilala mula sa Philippine National Police, at mga larawan niya kasama ang matataas na opisyal ng bansa.

Mabilis akong lumapit sa malaking bookshelf na nasa likod ng kanyang narra desk. May isang malaking antique vase na nakalagay sa gitnang istante. Mabilis kong idinikit ang micro-camera sa ilalim ng decorative lip ng vase, nakatutok ang lens sa mismong desk at sa dalawang silya sa harap nito.

Sinuri ko ang app sa aking cellphone. Malinaw ang anggulo! Nakikita ang buong lamesa at ang pinto ng opisina.

Lumabas ako ng kwarto, inilock muli ang pinto, at mabilis na bumaba sa dining hall na parang walang nangyari.

“O, Trina, mukhang matagal ka ata sa itaas?” tanong ni Marco habang naglalagay ng kanin sa kanyang plato.

“Nag-retouch lang ako ng makeup, Babs,” sagot ko habang pinipilit na huwag manginig ang aking boses.

Inihain ni Aling Rosa ang sabaw. Ang mausok, mabangong bulalo.

Tinitigan ko ang sabaw. Alam ko na ngayon. Naroon ang lason.

“Inumin mo na, Hija, habang mainit,” sabi ni Papa Eduardo, nakatitig sa akin ang kanyang matatalim na mata.

Pinilit kong humigop ng tatlong kutsara, pagkatapos ay nagkunwari akong nasasamid. “Aray! Ang init pala masyado. Palamigin ko muna pwesto.”

Gumawa ako ng paraan upang kaunti lamang ang aking mainom sa pamamagitan ng pagkunwaring marami akong kinakain na kanin at ulam. Ngunit kahit ang kakaunting sabaw na iyon ay sapat na upang makaramdam ako ng matinding pagkahilo pagkaraan ng 45 minuto.

Sa kotse pauwi, tuluyan uli akong nawalan ng malay. At tulad ng dati, paggising ko ng 11:00 PM sa aming kama, pinalabas na naman ni Marco na gawa-gawa ko lang ang lahat.

KABANATA 5: Ang Pagbubunyag

Martes ng gabi, alas-otso.

Nasa opisina pa ako sa BGC, nagtatrabaho overtime upang magkaroon ng dahilan na huwag umuwi nang maaga. Si Marco ay tumawag kanina at sinabing may dinner meeting daw siya kasama ang kanyang mga kaibigan sa isang golf club.

Biglang nag-vibrate ang aking cellphone sa ibabaw ng lamesa.

NOTIFICATION: Motion Detected – Study Room (Forbes Park).

Napatigil ang puso ko. Mabilis kong kinuha ang aking noise-canceling headphones, isinaksak sa telepono, at binuksan ang live streaming ng camera app.

Lumabas sa screen ang malinaw na video ng study room ni Papa Eduardo. Ang silid ay madilim, ngunit ang night-vision ng camera ay malinaw na nagpapakita ng lahat sa kulay berdeng liwanag.

Pumasok si Papa Eduardo sa kwarto. Nakasuot siya ng pambahay na damit. Kasunod niya… ang aking asawa na si Marco!

“Sinabi mo ba sa kaibigan mo sa club na hindi ka makakarating?” tanong ni Papa Eduardo habang nauupo sa kanyang swivel chair.

“Opo, Pa,” sagot ni Marco, habang nauupo sa silya sa tapat ng desk. “Naniwala naman siya. Akala rin ni Trina nasa golf club ako.”

Sumandal si Papa Eduardo sa kanyang silya at kumuha ng isang malaking envelop mula sa drawer.

“Kumusta ang mga gamot na ibinibigay ni Aling Rosa sa sabaw niya?” tanong ng matanda.

“Epektibo, Pa,” sagot ni Marco na may malamig na ngiti sa kanyang mga labi. “Tuwing Sabado, eksaktong dalawang oras siyang bagsak. Walang nararamdaman. Kahit buhatin ko siya mula sa kotse papuntang kama, hindi siya nagigising.”

Naramdaman ko ang panlalamig ng aking buong katawan. Ang aking mga kamay ay nagsimulang manginig nang napakalakas habang pinanonood ko ang dalawang lalaking pinagkatiwalaan ko sa buhay.

Inilabas ni Papa Eduardo ang ilang makakapal na dokumento mula sa envelop.

“Ang mga biometric scanner ng Santos Holdings at ng Swiss Bank accounts ng ama niya ay nangangailangan ng tatlong bagay: ang kanyang thumbprint, ang kanyang retina scan, at ang kanyang voice command verification,” sabi ni General Valderrama habang binabasa ang mga papeles.

“Nakuha na natin ang thumbprint at retina scan sa huling tatlong Sabado gamit ang portable laser scanner na nirentahan natin sa Singapore,” sagot ni Marco. “Ano na lang ang kulang, Pa?”

“Ang voice authentication code,” sagot ng General. “Kailangan nating i-record ang boses niya habang binabanggit ang pormal na pahayag para sa pahintulot ng paglilipat ng pondo. Nakahanda na ang AI voice synthesizer program. Kailangan lang natin ng malinaw na sampung minutong recording ng boses niya habang nasa ilalim siya ng hypnotic trance—yung kalmado at walang emosyon ang boses.”

Uminom ng tubig si Marco bago nagsalita muli. “Kailan natin tatapusin ito, Pa?”

Tumingin si Papa Eduardo sa kalendaryo sa kanyang dingding. “Sa ika-29 ng buwang ito. Ang kanyang ikadalawampu’t siyam na kaarawan. Kapag sumapit ang araw na iyon, awtomatikong ililipat ng bangko ang natitirang 800 milyong piso mula sa trust fund ng ama niya patungo sa account ng kanyang legal na asawa—sa iyo, Marco.”

“At pagkatapos nun?” tanong ni Marco. Wala man lang bakas ng pag-aalinlangan, takot, o awa sa kanyang boses.

Malamig na tumawa ang General. Aso ang tawa ng isang demonyo.

“Pagkatapos mailipat ang pondo sa account mo, gawaan mo ng aksidente. Isang aksidente sa kalsada habang nagmamaneho siya pauwi galing sa tagaytay. Palalabasin natin na umiinom siya dahil sa depresyon mula nang mamatay ang mga magulang niya. Bilang ama at Regional Director, ako ang hahawak ng imbestigasyon. Walang magtatanong. Walang makakaalam.”

“Mabilis lang ‘yan, Pa,” sabi ni Marco. “Napakadaling linlangin ni Trina. Akala nga niya talaga mahina lang ang katawan niya.”

“Mabuti,” sabi ni Eduardo. “Siguraduhin mong maraming dosis ng hypnotic broth ang maiinom niya ngayong darating na Sabado. Iyon na ang huling pagsasanay natin bago ang kanyang kaarawan.”

Hindi ko na kayang huminga. Ang hangin sa aking mga baga ay tila naging lason. Ang luha sa aking mga mata ay mabilis na dumaloy, ngunit walang tunog na lumabas sa aking bibig.

Ang lalaking pumasok sa buhay ko noong ako ay pinakamatinding nagdadalamhati… ang lalaking nangakong iingatan ako sa harap ng altar ng Diyos… ay pinakasalan lamang ako upang nanakawin ang pamana ng aking namatay na mga magulang—at pinaplano nilang patayin ako sa loob ng ilang linggo!

At ang kanyang ama—ang Police Regional Director na dapat ay tagapagtanggol ng batas—ang mismong utak ng demonyong planong ito!

I-nasave ko ang buong video recording sa aking phone at agad na nag-upload ng tatlong magkakahiwalay na backup copies sa mga secure cloud servers na ako lang ang nakakaalam ng password.

Umiiyak ako nang walang tunog sa gitna ng aking madilim na opisina. Ngunit sa gitna ng matinding sakit at pagkawasak ng aking puso, isang bagong damdamin ang sumiklab sa aking kaluluwa:

Galit. Isang napakatinding, nag-aalab na galit.

KABANATA 6: Ang Gabi ng Pagtutuos

Hindi ako umuwi sa bahay noong gabing iyon hangga’t hindi ako nakakasiguro na tulog na si Marco. Pagpasok ko sa aming silid-tulugan bandang ala-una ng madaling araw, nakita ko siyang nahihimbing, mukhang napakalinis at walang kasalanan.

Tinitigan ko ang kanyang mukha habang hawak ko ang aking cellphone sa dilim.

Gusto kong kumuha ng kutsilyo sa kusina at isaksak sa kanyang dibdib. Gusto kong isigaw sa mukha niya kung gaano siya kademonyo. Ngunit alam kong kapag ginawa ko iyon, ang ama niya ang gagamit ng buong puwersa ng pulisya upang ibaon ako sa bilangguan o ipapatay ako bago pa man ako makapagsalita.

Kailangan kong maging mas matalino sa kanila.

Umupo ako sa sahig ng aking walk-in closet, isinara ang pinto, at binuksan ang aking laptop. Nanginginig ang dalawa kong kamay habang itinatype ko ang isang pormal at detalyadong affidavits at kriminal na reklamo.

Ngunit kanino ko ito ibibigay? Kay Eduardo? Sa lokal na pulisya na nasa ilalim ng kanyang kapangyarihan? Imposible.

May naalaala ako. Ang matalik na kaibigan ng aking yumaong ama na si Attorney Ramon Villamor—isang dating Ombudsman Prosecutor na ngayon ay isa sa mga matataas na opisyal sa National Bureau of Investigation (NBI) Special Action Unit.

Kinaumagahan, habang nasa trabaho diumano si Marco, mabilis akong pumunta sa opisina ni Atty. Villamor sa NBI Main Office sa Taft Avenue.

Nang makita ng matandang abogado ang mga video recordings at ang aking salaysay, napahawak siya sa kanyang ulo. Ang kanyang mukha ay namutla sa matinding galit at pagkagulat.

“Inaanak…” sabi ni Atty. Villamor, hawak ang aking mga nanginginig na kamay. “Si Eduardo Valderrama ay napakamakapangyarihang tao. May mga tauhan siya sa iba’t ibang sangay ng pamahalaan. Kung susubukan nating ihain ang warrant na ito nang hindi natin siya nahuhuli sa actus reus—sa mismong sandali ng krimen—gagamitin niya ang kanyang impluwensya upang baligtarin ang aksyon at sirain ang mga ebidensya.”

“Ano’ng kailangan nating gawain, Tito Ramon?” tanong ko. “Sa darating na Sabado na ang huling ensayo nila. At sa aking kaarawan, papatayin na nila ako.”

Tinitigan ako ni Atty. Villamor nang seryoso. “Kailangan nating maglatag ng trap ngayong darating na Sabado. Kailangan nilang isagawa ang kanilang plano habang nakatago ang aming mga pinal na tauhan sa mismong mansyon. Hahayaan natin silang subukang kunin ang biometric at voice recording mo—ngunit sa pagkakataong ito, may mga nakatagong camera at microphone ang NBI sa buong kwarto, at kami ay papasok sa mismong sandali na ginagawa nila ang krimen.”

“Ibig sabihin…” pabulong kong sabi, “kailangan kong bumalik doon sa Sabado?”

“Oo, Katrina,” sagot ng abogado. “Kailangan mong magpanggap na wala kang alam. Kailangan mong inumin ang kanilang gamot o magkunwaring nawalan ka ng malay. Kakayanin mo ba?”

Tumingin ako sa bintana ng opisina. Nakita ko ang repleksyon ng aking sariling mga mata. Wala na roon ang takot ng isang biyuda at naulilang babae. Ang naroon na lamang ay ang matigas na determinasyon ng isang taong wala nang natitirang mawawala.

“Kakayanin ko po,” sagot ko. “Dahil gusto kong makita ang mga mukha nila kapag napagtanto nilang sila ang nahulog sa sarili nilang bitag.”

KABANATA 7: Ang Huling Hapunan

Sabado ng gabi. Ang langit ay madilim at bumubuhos ang malakas na ulan sa buong Metro Manila. Ang kidlat ay gumuguhit sa kalangitan, na para bang ang kalikasan mismo ay nagbabadya ng isang malaking bagyo.

Nakalagay sa aking tainga ang isang napakaliit na micro-earpiece na hindi nakikita sa ilalim ng aking mahabang buhok. Sa pamamagitan nito, naririnig ko ang boses ni Atty. Villamor at ng NBI Tactical Team na kasalukuyang nakatago sa dalawang van na nakaparada ilang metro ang layo mula sa tarangkahan ng mansyon sa Forbes Park.

“Katrina, nakapwesto na ang tatlo naming undercover agents sa loob ng property bilang mga bagong security staff sa pamamagitan ng koordinasyon sa IAS (Internal Affairs Service). Pumasok ka na. Huwag kang magpapakita ng anumang kaba,” wika ni Atty. Villamor sa aking earpiece.

Pumasok kami ni Marco sa mansyon. Nakatayo si Papa Eduardo sa foyer, nakatitig sa akin nang may malawak na ngiti.

“Maligayang pagdating, Katrina, Hija,” sabi niya. “Medyo masama ang panahon ngayon, kaya mabuting dito na kayo magpalipas ng gabi pagkatapos kumain.”

“Maraming salamat po, Papa,” sagot ko nang may pinakamainam kong ngiti. “Napakabuti niyo po talaga sa akin.”

Naupo kami sa hapag-kainan. Inihain uli ni Aling Rosa ang pamiliar na bulalo broth.

Ngunit sa pagkakataong ito, bago pa man kami maupo, nakipag-ugnayan na ako sa isang forensic specialist ng NBI. Inabutan ako ng isang maliit na vial ng Activated Charcoal Compound at pampasuka na kailangan kong inumin bago kami umalis ng bahay. Ang charcoal ay tutulong upang i-absorb ang gamot sa aking tiyan bago ito pumasok sa aking bloodstream, habang ang pampasuka ay gagamitin ko mamaya.

Kinuha ko ang kutsara at ininom ang sabaw. Ininom ko ang buong mangkok sa harap ng mga mata ni Papa Eduardo at Marco.

Nakita ko ang mabilis na palitan ng tingin sa pagitan ng mag-ama—isang tingin ng tagumpay at kasakiman.

Pagkaraan ng kalahating oras, habang nakaupo kami sa sala, nagsimula akong umarte. Dahil sa charcoal, bahagya lamang ang epekto ng gamot sa akin, ngunit ginawa kong mabigat ang aking paghinga. Pumikit ang aking mga mata, bumagsak ang ulo ko sa balikat ni Marco, at tuluyan akong naging “walang malay.”

“Ayan na, Pa. Bagsak na siya,” narinig kong bulong ni Marco.

“Buhatin mo siya patungo sa study room sa itaas,” utos ni Papa Eduardo. “Nakahanda na ang mga kagamitan. Tapusin na natin ang voice recording ngayong gabi para sa pagsapit ng kaarawan niya sa susunod na linggo, direkta nang papasok ang pondo.”

Binuhat ako ni Marco sa kanyang mga bisig. Ang kanyang mga kamay na dating yumayakap sa akin nang may lambing ay mukhang mga kamay na ng isang matakaw na anino. Inakyat niya ako sa ikalawang palapag at inihiga sa isang recliner chair sa loob ng study room ni Eduardo.

Tahimik kong idinilat ang aking mga mata nang napakatingkad lamang upang makakita—isang guhit ng liwanag sa ilalim ng aking mga talukap.

Inilabas ni Papa Eduardo ang isang mamahaling suitcase na naglalaman ng mga advanced biometric readers. Inilagay ni Marco ang aking kanang kamay sa thumbprint scanner. BEEP.

Pagkatapos ay itinapat nila ang isang portable retina camera sa aking nakapikit na mata, pilit na idinidilat ang aking talukap. BEEP.

“Ayan, kumpleto na ang retina at thumbprint,” sabi ni Eduardo. “Ngayon, ang voice command.”

Inilagay ni Marco ang isang espesyal na microphone sa tapat ng aking bibig. Inilabas ng General na may hawak na maliit na spray bottle. “I-spray mo ito sa ilong niya. Ito ay isang uri ng neuro-stimulant na magpapasalita sa kanya habang nasa ilalim ng trance nang hindi nagigising ang kanyang buong kamalayan.”

Ito na iyon. Ito ang sandali.

Sa pamamagitan ng aking micro-earpiece, narinig ko ang boses ni Atty. Villamor: “Strike Team, GO! GO! GO!”

BAM!

Nabasag ang salamin ng malaking bintana ng study room habang dalawang NBI Special Action Command operatives ang mabilis na pumasok gamit ang mga lubid mula sa bubong!

“NBI! WAG KAYONG GUMALAW! ITAS ANG MGA KAMAY!” sigaw ng mga ahente habang nakatutok ang mga assault rifles sa dibdib ni Papa Eduardo at Marco!

Sa kabilang banda, ang pinto ng study room ay nawasak nang sipain ito ng mga karagdagang ahente kasama si Atty. Ramon Villamor at ang mga opisyal ng Internal Affairs Service!

“Ano’ng kabastusan ito?!” sigaw ni Papa Eduardo, ang kanyang mukha ay namula sa matinding galit. “Ako si General Eduardo Valderrama! Regional Director ako ng PNP! Sino ang nagbigay sa inyo ng karapatang pumasok sa bahay ko?!”

“General Eduardo Valderrama,” malamig na wika ni Atty. Villamor habang pumasok sa kwarto at itinaas ang isang opisyal na dokumento. “Hawak namin ang Warrant of Arrest na inilabas ng Sandiganbayan para sa mga kasong Frustrated Murder, Attempted Plunder, Illegal Possession of Restricted Medical Substances, at Conspiracy to Commit Murder!”

“Wala kayong ebidensya!” sigaw ni Marco, habang itinataas ang kanyang mga kamay sa ere ngunit nanginginig ang buong katawan sa takot. “Nagsasampa kami ng ilegal na pasok! Ang asawa ko ay may sakit at ginagamot lang namin—”

“Walang sakit ang asawa mo, Marco,” sabi ng isang boses.

Dahan-dahan akong umupo sa recliner chair. Idinilat ko ang aking mga mata at tinitigan silang dalawa. Ang aking boses ay malinaw, matatag, at walang kahit anong bakas ng pagkahilo o pagkalason.

Napanganga si Marco. Napahakbang paatras si Papa Eduardo, ang kanyang mata ay halos lumuwa sa pagkagulat.

“T-Trina… g-gising ka?” nauutal na tanong ni Marco, ang mukha niya ay nawalan ng kulay.

“Gising na gising ako, Marco,” malamig kong sagot habang tumatayo mula sa silya. Lumapit ako sa kanila, hawak ang aking cellphone. “Gising ako noong Martes nang pag-usapan ninyo kung paano niyo ako papatayin sa aking kaarawan. Gising ako noong sinabi ninyong nanakawin niyo ang 800 milyong piso na pamana ng namatay kong ama. At gising ako sa bawat sandali na pinagmukha niyo akong baliw at mahina!”

“P-paano…” bulong ni Papa Eduardo, habang ang pawis ay lumalabas sa kanyang noo.

“Ang micro-camera sa ilalim ng flower vase sa bookshelf mo, General,” sabi ko habang itinuturo ang itim na butones sa vase. “Lahat ng pinag-usapan ninyo, lahat ng ginawa ninyo sa akin sa huling apat na linggo, ay direktang na-stream sa NBI at sa tatlong magkakahiwalay na cloud servers. Walang pwedeng magbura nito. Kahit ang impluwensya mo sa pulisya ay hindi ka maililigtas ngayon.”

“Ikaw na babae ka—!” sigaw ni Papa Eduardo habang mabilis na nagtangkang bumunot ng baril mula sa kanyang waistband!

BANG!

Isang putok ng baril mula sa NBI operative ang tumama sa kanang balikat ni Eduardo! Bumagsak ang General sa sahig, humahawak sa kanyang nagdudugong balikat at umaatungal sa sakit.

Si Marco naman ay bumagsak sa kanyang mga tuhod, umiiyak at nagmamakaawa. “Trina! Patawarin mo ako! Si Papa ang may pakana ng lahat! Pinalaki niya ako sa takot! Pilit lang niya ako! Mahal kita, Trina! Pakiusap, sabihin mo sa kanila na huwag akong hulihin!”

Tinitigan ko ang lalaking minsang naging buong mundo ko. Ang lalaking ipinagpalit ang aking buhay at pag-ibig para sa pera.

Yumuko ako at tiningnan siya nang deretso sa kanyang mga mata.

“Hindi mo ako minahal, Marco,” malamig kong sabi. “Minahal mo lang ang pera ng pamilya ko. At ang pinakamalaking pagkakamali ninyo ng ama mo… ay ang akalaing magiging madali akong biktima dahil lang sa ako ay nag-iisa.”

Sinikaran ng NBI operative ang mga kamay ni Marco sa likod at isinusuot ang mga pambukas na bakal o handcuffs. Pinaligiran din ng mga mediko at ahente ang sumisigaw na si General Eduardo Valderrama upang gamutin ang sugat nito bago ddalhin sa kulungan.

EPILOGUE: Ang Bagong Simula

Pagkalipas ng anim na buwan.

Ang balita tungkol sa pagkahuli kay Police Regional Director Eduardo Valderrama at sa kanyang anak na si Marco Valderrama ay naging pinakamalaking kontrobersya sa buong bansa. Ang mga istasyon ng telebisyon, dyaryo, at social media ay hindi tumigil sa pag-uulat tungkol sa sindikato sa loob ng pulisya at ang tangkang pagpatay sa heiress ng Santos Holdings.

Dahil sa napakatibay na digital evidence—ang mga video recordings mula sa micro-camera, ang toxicology reports mula sa NBI, at ang testimonya ng kasambahay na si Aling Rosa na umamin na pilit siyang pinaiinom ng lason sa sabaw kapalit ng banta sa buhay ng kanyang pamilya—walang nagawa ang mga abogado ng mga Valderrama.

Mabilis na ibinaba ng korte ang hatol: Guilty beyond reasonable doubt para sa kasong Attempted Murder, Plunder, at Fraud. Si Eduardo at Marco ay nahatulan ng Reclusion Perpetua—mga hatol na magpapanatili sa kanila sa loob ng Bilibid Prison sa natitirang bahagi ng kanilang mga buhay.

Ngayong araw na ito ay ang aking ikadalawampu’t siyam na kaarawan.

Nakatayo ako sa balkonahe ng aking bagong bahay sa Tagaytay, nakatitig sa magandang tanawin ng Bulkang Taal at sa asul na kalangitan. Ang simoy ng hangin ay malamig at sariwa—walang bakas ng lason, walang bakas ng pagmamanipula.

Hawak ko sa aking kamay ang isang baso ng mainit na tsokolate.

Sa mesa sa aking likod ay nakapatong ang isang larawan ng aking mga magulang. Nakangiti sila sa akin.

“Salamat, Pa, Ma,” pabulong kong sabi habang nakatitig sa ulap. “Naging matapang ako. Naipaglaban ko ang pangalang iniwan ninyo sa akin.”

Bumukas ang pinto at pumasok si Atty. Ramon Villamor, may hawak na ilang papeles para sa pormal na pagbubukas ng Santos Foundation—isang pondo na itinatag ko upang tumulong sa mga kababaihang biktima ng domestic abuse at malubhang pang-aabuso.

“Maligayang kaarawan, Katrina,” nakangiting bati ng matandang abogado. “Nakahanda na ang lahat para sa press conference ngayong hapon.”

“Salamat po, Tito Ramon,” sagot ko habang humaharap sa kanya.

Tumingin ako sa salamin na nasa tabi ng pinto. Ang babaeng nakatayo roon ay hindi na ang nakatatakot, namumutla, at madaling lokohing Katrina ng nakaraan. Ang nakatayo roon ay isang babaeng nagdaan sa pinakamadilim na bangungot, lumaban sa mga demonyo ng kanyang buhay, at lumabas na mas malakas, mas matalino, at malaya.

Wala na ang mga Sabado ng pagkawala ng malay.

Wala na ang mga lihim sa ilalim ng hapag.

Ngayon, sa wakas… ako na ang may hawak ng sarili kong buhay.