PART 2

 

KABANATA 1: ANG PAGWAWAKAS SA HARAP NG HUKBO

 

Ang umaga ng kasal ay dumingat na may kasamang malamig na simoy ng hangin sa buong Camp Aguinaldo. Sa grand chapel ng military headquarters, pumasok ang mga matataas na opisyal ng Armed Forces of the Philippines, mga Heneral, mga pulitiko, at ang pamilya Ilustre at Alcantara.

 

Nakatayo si Major Marco Alcantara sa harap ng altar. Suot niya ang kanyang immaculate dress white uniform, pinalamutian ng mga medalya ng kagitingan mula sa kanyang mga misyon sa timog. Sa tabi niya bilang cord sponsor ay si Captain Samantha Corpuz, na nakasuot din ng kaparehong pormal na uniporme, may pilya at mayabang na ngiti habang nakatitig sa pintuan ng simbahan.

 

“Major, sa tingin mo ba talaga sisipot ‘yang prospective bride mo?” bulong ni Sam habang umaayos ng tayod. “Baka hanggang ngayon umiiyak pa rin sa ilalim ng kumot dahil wala siyang buhok.”

 

“Sisipot ‘yon,” confident na sagot ni Marco, bagaman may kaunting kaba sa kanyang dibdib. “Kilala ko si Clarisse. Dalawampung taon na siyang patay na patay sa akin. Kahit anong mangyari, hindi niya ako kayang talikuran. Baka naghahanap lang ng pinakamagandang veil para matakpan ang ulo niya.”

 

Ilang minuto ang lumipas. Ang wedding march music ay nagsimulang tumugtog mula sa organo. Ang malalaking pintuan ng katedral ay dahan-dahang bumukas.

 

Ang lahat ng bisita ay tumayo at humarap sa pintuan para masilayan ang bride na si Maria Clarissa “Rissa” Ilustre—ang kaisa-isang anak ng Chief of Staff ng Armed Forces, si General Fernando Ilustre.

 

Ngunit ang nakita ng lahat ay nagdulot ng matinding pagtutol at gulat sa buong kapulungan.

 

Walang wedding gown. Walang veil. Walang kaibigan o bridesmaid na umalalay.

 

Pumasok si Rissa na nakasuot ng isang napakasimple ngunit napaka-eleganteng itim na pant suit. Ang kanyang lakad ay mabilis, pormal, at puno ng awtoridad. At ang pinaka-nakagugulat sa lahat—wala siyang suot na wig o anumang takip sa ulo.

 

Ang kanyang ulo ay ganap na kalbo, nagpapakita ng maliliit na pulang gasgas at pasapasa mula sa malupit na pagka-clipper kagabi.

 

Nagkaroon ng malakas na bulungan sa buong simbahan.

“Diyos ko! Ano ang nangyari sa buhok ng anak ng Heneral?”

“Bakit siya nakaitim sa sarili niyang kasal?”

“Tingnan mo ang scalp niya… parang sinadya ‘yang kinalbo!”

 

Mabilis na namutla ang mukha ni Marco. Ang kanyang ama, si Colonel Alcantara, ay nagulat din at napatayo sa kanyang upuan. Sa kabilang dako, ang ama ni Rissa—si General Fernando Ilustre—ay biglang nagdilim ang mukha habang nakatitig sa kalbo at nasaktang ulo ng kanyang kaisa-isang anak.

 

“Clarisse!” mabilis na lumapit si Marco sa gitna ng gitnang daanan ng simbahan, galit at hiyang-hiya na binulong sa kanya, “Ano ‘tong katangahang ‘to?! Bakit wala kang wig?! Bakit nakaitim ka?! Pinapahiya mo ba ako sa harap ng buong General Staff?!”

 

Tiningnan siya ni Rissa nang walang anumang emosyon. Hindi siya huminto sa paglakad hanggang sa makarating siya sa mismong harap ng altar, kung saan nakatayo ang pari, ang pamilya, at si Captain Sam.

 

Kinuha ni Rissa ang wireless microphone mula sa podium ng lektor. Ang boses niya ay umahon sa buong sound system ng simbahan—malinaw, malamig, at walang nanginginig na tono.

 

“Magandang umaga sa ating General Staff, sa aking ama, at sa lahat ng bisitang nandito ngayon,” panimula ni Rissa.

 

“Clarisse, ibaba mo ‘yang mikropono!” banta ni Marco habang tinatangkang hablutin ang mikropono, ngunit bago pa man niya mahawakan si Rissa, dalawang matataas na security detail ng General Staff ang mabilis na humarang at nagtulak kay Marco pabalik.

 

Nagtataka at nagalit si Marco: “Anong ibig sabihin nito?!”

 

Ipinagpatuloy ni Rissa ang pagsasalita, habang ang buong kapulungan ay tahimik na nakikinig.

 

“Nandito ako ngayon hindi para magpakasal. Nandito ako para anunsyo sa harap ng buong Armed Forces na ANG KASAL NA ITO AY OPISYAL NANG KHANSELADO.”

 

Parang may bomabang sumabog sa loob ng katedral. Ang mga bisita ay napasinghap sa gulat.

 

“Rissa! Anong pinagsasabi mo?!” sigaw ng ina ni Marco.

 

Inangat ni Rissa ang kanyang kamay, itinuro ang kanyang kalbong ulo sa lahat ng tao.

 

“Kagabi, ang aking nobyo na si Major Marco Alcantara ay nagbigay sa akin ng pampatulog na may halong malakas na sedative. Habang ako ay walang malay sa loob ng residential quarters ng kampo, pinapasok niya ang kanyang subordinate na si Captain Samantha Corpuz at ang ilang opisyal ng Special Forces.”

 

“Ginamit nila ang pagkakataong iyon para cawin at gupitin ang buong buhok ko hanggang sa maging kalbo ako. At noong nagising ako, ang sabi sa akin ni Major Alcantara… ito daw ay isang ‘simpleng biro’ lamang ng mga sundalo, at wala daw akong karapatang magalit dahil hindi ako nakikipaglaban sa frontline.”

 

“Diyos ko…” sigaw ng ilang matatandang Ginang sa audience.

 

Tumingin si Rissa nang deretso kay Sam, na sa pagkakataong ito ay namumutla na at nanginginig na ang mga labi.

 

“Sabi ni Major Alcantara, si Captain Corpuz daw ang tunay na ‘kapatid’ at ‘kaagapay’ niya sa buhay dahil pareho silang nanggaling sa giyera. Kaya ngayon, ibinibigay ko na sa inyong dalawa ang isa’t isa. Hindi ko na kailanman haharangan ang inyong ‘dakilang samahan’.”

 

Inilabas ni Rissa ang mamahaling diamond engagement ring mula sa kanyang bulsa. Walang pag-aalinlangan niyang itinapon ito sa dibdib ni Marco. Ang singsing ay tumalbog sa kanyang uniporme at bumagsak sa semento, na lumikha ng isang malamig na tunog.

 

“Major Marco Alcantara, tapos na tayo. Mula sa araw na ito, wala ka nang anumang koneksyon sa akin o sa pamilya Ilustre.”

 

Binitawan ni Rissa ang mikropono, tumalikod, at nagsimulang maglakad palabas ng simbahan nang may buong dignidad at taas-noo.

 

“CLARISSE! BUMALIK KA DITO!” sigaw ni Marco, nagmamadaling hahabol sana.

 

Ngunit bago pa siya makahakbang ng tatlong beses, isang napakalakas at dumadagundong na boses ang pumuno sa buong gusali.

 

“MAJOR ALCANTARA! STAND AT ATTENTION!”

 

Ito ang boses ni General Fernando Ilustre.

 

Dahan-dahang humarap si Marco, at nakita niya ang ama ni Rissa na bumababa mula sa VIP pew. Ang mukha ng Heneral ay puno ng matinding galit na parang bulkan na sasabog. Sa likod ng Heneral ay ang mga tauhan ng Military Police at Provincial Inspector General.

 

“H-Heneral…” nauutal na sabi ni Marco, biglang pumasok ang matinding takot sa kanyang dibdib.

 

“Paggamit ng pampatulog sa anak ng nakatataas na opisyal? Illegal entry sa security zone? Physical assault at conduct unbecoming of an officer?” malamig na sabi ni General Ilustre habang nakatitig kay Marco at Sam.

 

“Provincial Military Police! Arestuhin si Major Alcantara at Captain Corpuz! Dalhin sila sa Brig sa Fort Bonifacio at simulan agad ang Court Martial proceedings!”

 

“Heneral! Magpapaliwanag po ako! Biro lang po ‘yun! Heneral!” sigaw ni Marco habang mabilis siyang pinalibutan at pinalapitan ng mga armadong Military Police. Si Sam naman ay napasigaw nang pilitin siyang paitulak ng mga pulis-militar habang pinuputol ang kanyang mga rank insignia sa balikat.

 

Ang kasal na dapat ay magiging pinakamagandang araw ng buhay ni Marco ay naging gabi ng kanyang pinakamatinding bangungot.

 

KABANATA 2: ANG PAGBABA NG SENTENSIYA

 

Sa loob lamang ng tatlong linggo pagkatapos ng insidente, ang balita tungkol sa pagpapahiya at pag-abuso kay Clarisse Ilustre ay kumalat na parang apoy sa buong kapuluan ng military networks. Ang pangalang Marco Alcantara at Samantha Corpuz ay naging simbolo ng kawalan ng disiplina, arrogansya, at pagtataksil sa loob ng Armed Forces.

 

Sa loob ng Court Martial tribunal sa Camp Aguinaldo, nakatayo sina Marco at Sam sa harap ng lupon ng mga matataas na Heneral.

 

Wala na ang dating mayabang na tindig ni Marco. Ang kanyang dating malinis na uniporme ay pinalitan ng kulay abong detention jumpsuit. Namamayat siya, mabilog ang maitim na bilog sa ilalim ng kanyang mga mata, at nawala na ang kumpiyansa sa kanyang mukha.

 

Si Sam naman ay mukhang sirang-sira. Ang kanyang dating maangas na postura ay napalitan ng panginginig at tuloy-tuloy na pagluha.

 

“Batay sa imbestigasyon ng Inspector General,” pagbabasa ng Judge Advocate General sa sentensya, “Napatunayan na si Captain Samantha Corpuz at Major Marco Alcantara ay nagkasala sa kasong Conduct Unbecoming of an Officer and a Gentleman, Serious Physical Injuries, at Unauthorized Use of Regulated Sedatives inside Military Quarters.”

 

Pumalo ang gavel ng Heneral sa mesa.

 

“Si Captain Samantha Corpuz ay pormal na DISHONORABLY DISCHARGED mula sa serbisyo military. Alisan siya ng lahat ng benepisyo, ranggo, at permanenteng ipagbawal ang pagpasok sa alinmang pasilidad ng Armed Forces of the Philippines!”

 

“HINDI! Patawarin niyo po ako! Naglingkod po ako sa Mindanao! Nagbuhos ako ng dugo para sa bansa!” hiyaw ni Sam habang nakaluhod sa semento, umiiyak nang husto. Ngunit walang kahit isang opisyal sa lupon ang naawa sa kanya. Ang pagsira sa karangalan ng isang sundalo sa pamamagitan ng pambubully ay hindi kailanman kunsintido sa hukbo.

 

Ipinagpatuloy ng Judge Advocate General ang pagbabasa:

 

“Si Major Marco Alcantara ay DEMOTED patungong First Lieutenant. Tatanggalin siya sa Special Forces Command at ililipat sa Logistics Supply Depot sa pinakamalayong outpost sa Batanes. Suspended ang kanyang sweldo sa loob ng dalawang taon!”

 

Nahilo si Marco at halos matumba sa kanyang kinatatayuan.

 

Mula sa pagiging pinakabatang Major ng Special Forces na nakatakda sanang maging Battalion Commander, bumagsak siya sa pagiging isang mababang opisyal na magbibilang ng mga lumang lata ng de-lata sa pinakaisoladong isla ng bansa.

 

Nang ilabas sila mula sa courtroom, nakita ni Marco ang kanyang ama na si Colonel Alcantara na nakatayo sa hallway.

 

“Papa…” lumapit si Marco habang nakatali ang mga kamay. “Papa, tulungan mo ako… kausapin mo si General Ilustre…”

 

PAKS!

 

Isang napakasakit na sampal ang ibinigay ng kanyang ama sa kanyang mukha.

 

“Huwag mo akong tawaging Papa!” galit na sigaw ng matanda, na may luha sa mga mata sa matinding hiya. “Pinagkatiwalaan ka ng pamilya Ilustre! Binigyan ka ng babaeng mag-aalaga sa ‘yo at mag-aangat sa karera mo! Pero ipinagpalit mo ang dalawampung taon ng pagmamahal at loyalty para lang sa isang mayabang at walang disiplinang babae!”

 

“Sinisira mo ang pangalan ng pamilya natin, Marco! Mula sa araw na ito, huwag ka nang magpapakita sa akin!”

 

Umalis ang kanyang ama nang hindi man lang lumingon pabalik.

 

Tumingin si Marco kay Sam, na sa pagkakataong ito ay galit na nakatitig sa kanya habang nakaposas.

 

“Kasalanan mo ‘to, Marco!” sigaw ni Sam, mawalan na ng pakialam sa dating tinatawag niyang ‘kapatid’. “Kung hindi mo ginustong ipahiya si Clarisse kagabi, hindi sana ako natanggal sa serbisyo! Sinira mo ang buhay ko!”

 

“Ako pa ang may kasalanan?!” galit na ganti ni Marco. “Ikaw ang nagdala ng clipper! Ikaw ang nag-udyok sa akin! Sinira mo ang kasal ko! Sinira mo ang hinaharap ko!”

 

Nagsimula silang magmurahan at mag-away sa gitna ng hallway, hanggang sa kaladkarin sila ng mga guard pabalik sa magkaibang kulungan. Ang sinasabi nilang “kapatiran sa giyera” at “walang iwanan” ay naglaho na parang usok nang dumating ang tunay na dusa.

 

KABANATA 3: ANG BAGONG UMAGA NG ISANG BABAENG WALANG TAKOT

 

Habang nagdurusa sina Marco at Sam sa kanilang mga kaparusahan, si Clarisse ay hindi nagsayang ng kahit isang segundo para magmukmok.

 

Dinala niya ang kanyang sarili sa abroad. Sa tulong ng kanyang sariling pagsusumikap at matataas na edukasyon sa International Relations, pumasok siya sa United Nations Peacekeeping Operations and Diplomatic Corps sa Geneva, Switzerland.

 

Sa halip na ikahiya ang kanyang nakalipas, ginamit ni Rissa ang karanasan para maging mas matatag. Noong unang ilang buwan na tumutubo pa lang ang kanyang buhok, hindi siya nagsuot ng wig. Ipinagmalaki niya ang kanyang maikling pixie cut na kalaunan ay naging tatak ng kanyang tapang at kakaibang ganda.

 

Sa loob ng dalawang taon, naging isa si Rissa sa pinakabatang Senior Logistics Director para sa humanitarian missions sa Timog-Silangang Asya. Ang kanyang pangalan ay hindi na lang kilala bilang “Anak ni General Ilustre,” kundi bilang isang napakatalino, maawain, at walang kinatatakutang lider sa larangan ng internasyonal na serbisyo.

 

Sa isang diplomatic gala sa Singapore na dinaluhan ng mga militar at foreign dignitaries mula sa iba’t ibang bansa, nakatayo si Rissa sa gitna ng ballroom. Suot niya ang isang eleganteng emerald green backless gown. Ang kanyang buhok ngayon ay muling humaba hanggang sa balikat—mabangong-mabango, makinang, at maayos na naka-style.

 

“Director Ilustre,” isang malalim at baritonong boses ang tumawag sa kanya mula sa likod.

 

Humarap si Rissa at nakita niya si Commander Adrian Almonte—ang 32-taong-gulang na commander ng Philippine Navy Strategic Sealift Command. Si Adrian ay kilala sa kanyang natatanging katalinuhan, hindi mapaghangad na kababaang-loob, at malinis na rekord sa serbisyo.

 

“Commander Almonte,” ngumiti si Rissa, isang tunay at payapang ngiti. “Salamat sa pagdalo sa charity summit na ito.”

 

Inabot ni Adrian ang isang baso ng champagne sa kanya, ang kanyang mga mata ay puno ng matinding paghanga at respeto.

 

“Nabalitaan ko ang tagumpay ng humanitarian supply mission ninyo sa Marawi kamakailan,” mahinahong sabi ni Adrian. “Ang tapang mo, Clarisse. Hindi lahat ng tao ay kayang pumunta sa mga conflict zone nang walang alinlangan.”

 

Natawa nang bahagya si Rissa. “Sabi nga ng ilang tao noong araw, isa lang daw akong ‘prutas sa greenhouse’ na walang alam sa totoong mundo.”

 

Tumingin si Adrian sa kanya nang may malalim na kaseryosuhan. “Kung sinoman ang nagsabi niyon sa ‘yo, isa siyang napakalaking hangal. Ang totoong lakas ng isang tao ay hindi nasusukat sa kung gaano siya kadalas humawak ng baril, kundi sa kung paano siya bumabangon kapag pinabagsak siya ng buhay.”

 

Lumapit nang kaunti si Adrian, at sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, naramdaman ni Rissa ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso—hindi dahil sa takot o galit, kundi dahil sa isang malinis at respetadong paghanga.

 

“Clarisse,” mahabang sabi ni Adrian habang nakatitig sa kanyang mga mata. “Matagal na kitang pinagmamasdan simula noong pumasok ka sa UN Operations. Kung bibigyan mo ako ng pagkakataon… gusto kong maging taong magpoprotekta sa ‘yo, hindi dahil sa tingin ko ay mahina ka, kundi dahil karapat-dapat kang mahalin nang buong-buo.”

 

Tumingin si Rissa sa tapat na mukha ni Adrian. Walang kayabangan. Walang lihim na motibo. Tanging malinis na respeto at pagmamahal.

 

Sa unang pagkakataon, naramdaman ni Rissa na ang kanyang puso, na dating nawakasan at naging yelo sa gabing iyon sa kampo, ay muling uminit at nabuhay.

 

KABANATA 4: ANG PAGBABAYAD NG UTANG SA DUGO AT TRAISYON

 

Pagkaraan ng tatlong taon mula noong gabing iyon, nagkaroon ng malaking Joint Military and Diplomatic Regional Conference sa Port Area, Maynila. Ang lahat ng matataas na opisyal mula sa iba’t ibang branch ng militar at foreign embassies ay dumalo.

 

Nakatayo sa pintuan ng VIP lounge si First Lieutenant Marco Alcantara.

 

Pagkatapos ng tatlong taong pagkakatapon sa Batanes, nagawa niyang makakuha ng pakiusap na mailipat sa mababang posisyon sa logistics sa Maynila. Ngunit wala na ang dating makisig at kilalang Special Forces Commander. Ang kanyang balat ay nangitim sa bilad sa araw, ang kanyang mukha ay tumanda nang sampung taon, at ang kanyang uniporme ay walang anumang palamuting medalya.

 

Sa loob ng tatlong taon na iyon, nabuhay si Marco sa matinding pagsisisi. Araw-araw, kapag nakakakita siya ng mahabang buhok ng babae, naaalala niya ang ginawa niya kay Rissa. Naalala niya kung paano siya pinaglingkuran at minahal ni Rissa nang walang kapalit sa loob ng dalawampung taon—mga bagay na hindi kailanman naibigay sa kanya ng militar o ni Sam.

 

Nabalitaan din niya ang tungkol kay Sam. Pagkatapos nitong matanggal sa hukbo, sumubok itong magtrabaho sa iba’t ibang pribadong kumpanya, ngunit dahil sa kanyang masamang rekord at arrogansya, palagi siyang natatatanggal. Huling balita ni Marco, nagtatrabaho na lang si Sam bilang isang mababang security guard sa isang maliit na mall, baon sa utang at pinagtatawanan ng mga dating kasamahan.

 

Habang nag-aayos ng mga folder si Marco sa entrance ng hall, biglang nagkaroon ng bulungan ang mga tao.

 

Pumasok sa hall ang VIP convoy. Bumukas ang pintuan ng luxury SUV, at bumaba si Clarisse Ilustre.

 

Suot niya ang isang eleganteng navy blue business suit. Ang kanyang mahabang buhok ay umaalon sa hangin, at ang kanyang ganda ay tila mas lalong sumikat at naging makapangyarihan. Nakahawak ang kanyang kamay sa braso ni Commander Adrian Almonte, na nakasuot ng kanyang white dress uniform na may maraming medalya sa dibdib.

 

Nalaglag ang mga papel na hawak ni Marco.

 

“C-Clarisse…?” utal na bulong ni Marco.

 

Ang puso niya ay nagwala sa dibdib. Para siyang nakakita ng isang reyna na malayo sa kanyang maabot.

 

Hindi makapaniwala si Marco. Ang babaeng dating umiiyak sa harap niya, ang babaeng kinalbo at ipinalayas niya sa kanyang buhay, ngayon ay nakatayo sa tuktok ng mundo—mas maganda, mas makapangyarihan, at mas masaya.

 

Nang maglakad sina Rissa at Adrian patungo sa VIP area, dumaan sila sa kinaroroonan ni Marco.

 

Hindi nakapigil si Marco. Walang isip-isip siyang humakbang nang pasulong at humarang sa daan.

 

“Clarisse!” sigaw ni Marco, habang may mga luhang biglang lumabas sa kanyang mga mata.

 

Mabilis na humarang ang mga aide ni Adrian, ngunit itinaas ni Rissa ang kanyang kamay para patigilin sila. Tumingin si Rissa kay Marco—ang lalaking minahal niya mula pagkabata, ngunit ngayon ay mukhang isang taong-kalye sa kanyang mga mata.

 

“First Lieutenant Alcantara,” malamig na boses ni Rissa. “May kailangan ka ba sa UN Delegation?”

 

Nang marinig ni Marco ang kanyang opisyal na ranggo na ‘First Lieutenant’ mula sa labi ni Rissa, para siyang sinaksak ng kutsilyo sa dibdib.

 

“Clarisse… patawarin mo ako… pakiusap, patawarin mo ako!” biglang lumuhod si Marco sa gitna ng maraming tao, walang pakialam sa hiya o sa kanyang uniporme.

 

“Naging tanga ako! Nasilaw ako sa maling akala! Akala ko si Sam ang tunay na kaibigan, pero sinira niya lang ang buhay ko! Narealize ko na sa loob ng tatlong taon… ikaw lang ang tanging babaeng nagmamahal sa akin nang totoo!”

 

Umiiyak na nagmakaawa si Marco, sinusubukang hawakan ang dulo ng sapatos ni Rissa.

 

“Mag-umpisa tayo uli, Rissa! Pakiusap! Gagawin ko ang lahat! Kahit maging alipin mo ako, basta bumalik ka lang sa akin! Dalawampung taon ang pinagsamahan natin, Rissa! Hindi mo ba kayang patawarin ang isang pagkakamali ko?!”

 

Tumingin ang lahat ng tao sa paligid. Ang mga opisyal na nakakakilala kay Marco noong araw ay napailang-iling sa matinding awa at diring-diri sa kanyang ginagawa.

 

Tumingin si Rissa sa lalaking nakaluhod sa kanyang paanan.

 

Walang galit sa kanyang mga mata. Walang dendam. Tanging matinding awa at kawalan ng pakialam.

 

“Isang pagkakamali, Marco?” mahinang tanong ni Rissa. “Ang pagbibigay sa akin ng pampatulog ay hindi pagkakamali—iyon ay pagtataksil. Ang pagpapagupit ng buhok ko habang walang malay ako ay hindi biro—iyon ay pambabastos. At ang pagtatanggol mo sa ibang babae habang itinutulak mo ako sa putik ay hindi kapatawaran.”

 

Yumuko si Rissa nang kaunti, tinitigan si Marco sa kanyang mga mata.

 

“Hindi mo ako minahal kailanman, Marco. Minahal mo lang ang pakiramdam na may isang anak ng Heneral na naghihintay at sumasamba sa ‘yo habang gumagawa ka ng kababalaghan sa labas. Ngayong nawala na ang lahat sa ‘yo, tsaka mo lang naisip ang halaga ko.”

 

“Pero huli na ang lahat.”

 

Inangat ni Rissa ang kanyang kaliwang kamay. Sa kanyang gitnang daliri ay nakasoot ang isang napakagandang engagement ring mula kay Commander Adrian Almonte.

 

“Ito si Adrian. Ang lalaking hindi kailanman nagbigay sa akin ng pampatulog, hindi kailanman binalewala ang nararamdaman ko, at hindi kailanman ako ipinagpalit sa kahit kanino. Siya ang lalaking magiging asawa ko sa susunod na buwan.”

 

Nanlamig ang buong katawan ni Marco. Ang natitirang kaunting pag-asa sa kanyang puso ay tuluyang nadurog.

 

Tumingin si Adrian kay Marco, may matatag ngunit may awtoridad na boses: “First Lieutenant Alcantara, tumayo ka diyan at ayusin mo ang sarili mo. Huwag mong ipahiya ang unipormeng suot mo.”

 

Tumalikod si Rissa at ipinagpatuloy ang paglalakad kasama si Adrian patungo sa VIP hall, habang si Marco ay naiwang nakaluhod sa semento, umiiyak nang napakalakas habang pinapanood ang babaeng dating nagmamahal sa kanya na tuluyan nang lumayo sa kanyang buhay.

 

KABANATA 5: ANG HULING PAG-ANGAT NG ISANG REYNA

 

Pagkatapos ng kaganapan sa hall, lumabas si Rissa sa garden patio ng venue para magpahangin. Ang gabi ay payapa, at ang simoy ng hangin sa Manila Bay ay malamig at presko.

 

Habang nakatayo siya doon, isang marungis at galit na boses ang sumigaw mula sa likod ng mga halamanan.

 

“TOWARDS DITO, CLARISSE ILUSTRE!”

 

Lumingon si Rissa. Si Samantha Corpuz.

 

Suot ni Sam ang isang faded na civilian jacket. Ang kanyang mukha ay payat, mukhang gutom, at ang kanyang mga mata ay puno ng matinding inggit at galit. Hawak niya sa kanyang kamay ang isang kalawanging gupit ng gunting.

 

“Sinira mo ang buhay ko!” hiyaw ni Sam habang mabilis na tumatakbo patungo kay Rissa. “Dahil sa ‘yo, natanggal ako sa serbisyo! Sinira mo ang karera ko! Kung hindi ka nag-iinarte dahil lang sa konting buhok, sana Captain pa rin ako ngayon!”

 

Ngunit bago pa makalapit si Sam nang tatlong hakbang kay Rissa, mabilis na lumabas ang apat na armado at highly trained personal bodyguards ni Rissa.

 

BLAG!

 

Sa isang mabilis na galaw, pinilipit ng head bodyguard ang braso ni Sam at pinaluhod ito sa lupa. Ang gunting ay tumalbog sa semento.

 

Nakatayo lang si Rissa sa kanyang kinaroroonan, hindi man lang nagulat o natakot. Tiningnan niya si Sam mula sa itaas.

 

“Captain Corpuz…” mahinahong sabi ni Rissa. “O mas tamang sabihin, Miss Corpuz.”

 

“Pakawalan niyo ako! Mga duwag kayo! Makikipaglaban ako sa ‘yo nang harapan, Clarisse!” galit na sigaw ni Sam habang nagpupumiglas.

 

Lumapit si Rissa, huminto sa harap ni Sam, at tiningnan ang marungis nitong kaanyuan.

 

“Nang gabing iyon sa kampo,” sabi ni Rissa sa malinaw at may awtoridad na boses, “Sinabi mo sa akin na ako ay isang ‘prutas sa greenhouse’ na hindi marunong makipaglaban. Sinabi mo na ang tulad ko ay walang alam sa totoong mundo.”

 

“Ngunit tingnan mo ang sarili mo ngayon.”

 

Inangat ni Rissa ang kanyang baba, nakatitig sa nawasak na estado ni Sam.

 

“Ang totoong kalaban sa buhay, Sam, ay hindi lang ang mga bala o pulbura sa giyera. Ang pinakamalaking kalaban ng tao ay ang sarili niyang kayabangan, kawalan ng respeto, at kawalan ng karakter.”

 

“Inakala mo na dahil sundalo ka, may karapatan ka nang mangyapak ng dignidad ng ibang tao. Inakala mo na ang kataksilan at pambubully mo ay magiging dahilan para hangaan ka. Ngayon, tingnan mo kung saan ka dinala ng ‘karangalan’ mo.”

 

Natigilan si Sam. Ang mga salita ni Rissa ay parang malalaking sampal na tumama sa kanyang mukha.

 

Sa unang pagkakataon, narealize ni Sam kung gaano siya kadakila at kadustang tao kumpara sa babaeng nasa harap niya ngayon. Si Clarisse ay hindi kailanman naging mahina. Ang kanyang kabaitan noong araw ay hindi kaduwagan—ito ay disiplina. At nang tapakan ang disiplinang iyon, ang kanyang tunay na lakas bilang isang Reyna ay lumabas.

 

“Dalhin siya sa pulisya at kasuhan ng attempted assault,” utos ni Rissa sa kanyang mga security staff.

 

“Opo, Director,” sagot ng mga bodyguard habang kaladkad si Sam palabas ng lugar. Si Sam ay hindi na nakapagsalita pa, yumuko na lamang habang umiiyak sa matinding hiya at pagkatalo.

 

Ilang sandali ang lumipas, lumabas si Commander Adrian Almonte mula sa patio door. Inilagay niya ang kanyang coat sa balikat ni Rissa para protektahan ito sa lamig ng hangin.

 

“Ayos ka lang ba, mahal ko?” tanong ni Adrian nang may matinding pag-aalala.

 

Tumingin si Rissa sa lalaking magiging kasama niya sa habambuhay. Hinalikan niya ang pisngi ni Adrian at dahan-dahang isinandal ang kanyang ulo sa dibdib nito.

 

“Ayos na ayos ako, Adrian,” ngumiti si Rissa habang nakatitig sa mga bituin sa kalangitan. “Ngayon lang ako naging ganito kapayapa.”

 

Ang gabing iyon na kinalbo siya at itinapon ang kanyang pagmamahal ay hindi naging katapusan ng kanyang buhay. Ito ang naging simula ng kanyang tunay na pagkabuhay—isang babaeng hindi na kailanman hahayaang may yumarak sa kanyang karangalan, at isang reyna na nakatagpo ng tunay na pag-ibig na nararapat sa kanya.